Ot, Çöp ve Diğerleri

aforizmalı başlık.

2011-12-19T00:51:00.004+02:00

Şu an aklıma iki tırnak arasına alabileceğim bir alıntı gelmiyor; ama mutlaka tarihin bir devrinde birileri düşünmemeye çalıştığın şeyin beynini oymaya çalışırcasına orada yer etmesiyle alakalı bir şeyler söylemiştir. Bundan eminim.

Daha geçen yazımda bilinçaltıma küfrederken olmasını hiç ama hiç istemediğim şeyden, O'ndan hoşlanma ihtimalimden bahsetmiştim. Olmasını istemiyorum çünkü düpedüz korkuyorum, korkuyorum çünkü acı çekmek istemiyorum. "Acı çekmek ruhun fiyakasıdır" gibi beylik laflar etmek istemiyorum çünkü ben. Bir acı çekeceksem de bu acıyı "aşk acısı" adı altında yaşamak istemiyorum. I love realism'in en ateşli savunucusu, rahatsız edici derecede mantık aşığı olan ben gideceğim ve yerine 19 yıldır aşina olmadığım bambaşka biri gelecek. Çok korkunç!

Her ne kadar inkar etsem de bu dünyada en çok güvendiğim ve yanındayken en doğal halimle davranabildiğim Sü. akademik becerilerinin de etkisiyle (evet psikoloji okuyor) bana sonunda O'ndan hoşlandığımı önce kendime sonra da kendine itiraf ettirtmeyi başardı. Ve evet, sanırım ondan hoşlanıyorum; çünkü sürekli onu düşünüyorum. Sürekli onu düşünüyorum; çünkü sürekli onu düşünmemeye çalışıyorum. İronik ama gerçek, ben onu düşünmemeye ve unutmaya çalıştıkça, bu çaba zihnimi daha da bulandırıyor. Olması gerekeni biliyorum. Hiç böyle anlamsız çabalara girmeden olayları akışına bırakmalıyım. Ancak bu şekilde aşabilirim bu durumu; ama bu da pek kolay değil gibi. Beklemek lazım.

bilinçaltım üst oldu.

2011-12-12T22:19:00.006+02:00

Bilinçaltımı üst eden harika arkadaşlara sahibim. Onlar yüzünden hiç görmemem gereken rüyalar görüyorum ve günüm alt üst oluyor.

Bir arkadaş var. Hakikaten arkadaş ama. Başka bir şey değil. Ama ben iflah olmaz bir sapiosexual olduğumdan uzun zamandan beri bu arkadaşa müthiş bir hayranlık besliyorum. Yani o günlerce konuşsun, ağzım açık dinlerim, öyle biri gerçekten. Sadece bilgili, kültürlü vs. olması da değil de, onunla konuşmak da bir ayrı güzel. Neyse işte bu arkadaşa ben baya bildiğin hayranım. Tabii bunu içimde yaşamaya gayret ediyorum o ayrı.

Bu arkadaşla alakalı en büyük korkum ondan hoşlanmak. Yani hayranlığımın hoşlanmaya dönüşmesi. Aslında kendime itiraf etmek istemesem de uzun zaman önce zaten dönüştü; ama ben zihnen, kalben ve miden (evet, mideme ağrılar giriyor çünkü) böyle bir şeyle meşgul olmak istemediğim için, değil herhangi birine bundan bahsetmek, kendi kendime düşünürken bile bunu inkar ediyorum. Çünkü inkar etmek zorundayım. Her ne kadar hayranlık duyduğum bir insan olsa da onla bir ilişki yaşamamız durumu bence tam bir fecaat olur. Yani her ne kadar ona hayran olsam ve bir çok ortak yönümüz bulunsa ve arkadaş olarak çok da güzel muhabbet ediyor ve anlaşıyor olsak da, her şey böyle kalmalı. Fazlası değil. Çünkü bence biz iyi arkadaş, kötü sevgili olurduk. O yüzden hayranlığımı hayranlık olarak tutabilmem şart. Benim bu konudaki en büyük destekçim, sağolsun yine o. Eğer o bana karşı farklı bir davranış tarzı geliştirseydi, yani ne bileyim arkadaşlıktan başka yönlere çekilebilecek imalarda bulunsaydı belki bende de bir duygu derinleşmesi yaşanabilirdi; ancak onun tarafında herhangi bir şey yok. Onun için arkadaştan öte olabileceğimi hissettirecek en ufak bir sinyal bile vermedi şu ana kadar ve bunun için gerçekten minnettarım. Eğer karşılık bulabileceğim hissetseydim, durum ondan hoşlanma ve hatta hatta sevme, aşık olma aşamasına kadar çoktan giderdi; ama o, o kadar nötr ki duygularım hayranlıktan öteye geçemiyor(du).

Ancak son günlerde her şey o kadar üst üste geldi ki. Birbirinden bağımsız arkadaşlarımın -ki az filan da değil tam 5 tanesi, bizim O'nunla ne kadar iyi bir çift olacağımızdan, ne kadar yakışacağımızdan filan bahsettiler (ki bu arkadaşlar ona karşı böyle bir hayranlık beslediğimden filan haberdar da değiller). Gelip gidip birbirimize ne kadar benzediğimizi, ne kadar yakışacağımızı vs. uzun uzun anlattılar. Benim zaten düşünmek bile istemediğim bir mevzuyu defalarca önüme getirdiler. Neden ondan hoşlanmıyormuşum ki, hem çok yakışıklı ve karizmatikmiş hem de çok entelektüel, birbirimizden daha iyisini mi bulacakmışız. Resmen 2 hafta boyunca beynimi yediler. O kadar insan bir şeyler söyleyince insan ister istemez düşünüyor tabii; ama her düşünme bu işin olamayacağı ile noktalanıyordu. O yüzde çok direndim, zihnimden atmaya çalıştım. Ama bu süreçte o arkadaş bana biraz kırıcı olabilecek bir şey yaptı. Söylediğim bir şeyle dalga geçti. Normalde hiç umursamayacağım hatta benle dalga geçenle beraber oturup kahkaha atacağım bir şey. Ama nedense onun böyle yapması farklı bir durum yarattı bende. O an anladım ki, arkadaşlar beynimi çoktan bulandırmışlar bile. Çok tehlikeliydi bu gerçekten. Olayın buraya dönüşmesini hiç istemiyor(d)um çünkü.

Neyse birkaç gün boyunca bizi hiç kimse yakıştırmadı, rahatlamıştım, mutluydum. Ama dün gece fark ettim ki "subconscious never forgives". Rüyamda bir ortak arkadaşımız ikimizin arasını yapmaya çalışıyordu, aslına bakılırsa aslında onun arkadaşı ama ben de az buçuk tanıyorum işte. Neyse işte birbirimiz için ne kadar uygun olduğumuzdan, çok iyi bir çift olacağımızdan filan bahsedip ikna etmeye çalışıyordu. Ben ondan kaçındım bu sefer de bir hoca girdi rüyaya, hangisi olduğunu bile hatırlamıyorum ama o da aynı şeyleri söyleyerek ikna etmeye çalıştı. Arada dünya kadar şey de oldu tabii ama genel olarak böyleydi durum. Ve olaylar baya baya pozitif de ilerliyordu yani. Sonra kalktım ve kendimi berbat hissetmeye başladım. Berbat hissediyordum; çünkü çok güzel bir rüya olduğunu düşünmüştüm, mutlu bir rüya olmuştu benim için. Oysa öyle olmamalıydı. Kabus gibi geçmeliydi o rüya. Kalktığımda "oh neyse ki sadece rüyaymış" denilen türden bir şey olmalıydı. Her aklıma geldiğinde mideme ağrılar girmemeliydi mesela. "Hoşlanmıyorum sadece hayranım" dediğimde kendime inanmaya devam edebilmeliydim mesela.

Bugün öyle ya da böyle saatlerce bir aradaydık. Ve midem çok fenaydı. Öyle olmamalıydı ama. Sadece normal, onunla konuşmaktan zevk alan biri olarak kalmalıydım. Göz göze geldiğimizde -ki iki arkadaşın göz göze gelmesi hakikaten fazlasıyla olağan bir durum- bunun bir önemi olmamalıydı. Arkadaşların söyledikleri bilincimden gitmiş, gitmiş ama bilinçaltıma gitmiş. Şimdi de böyle oldu işte.

Ama ben rüyalara göre hareket edip zihnen, kalben ve miden acı çekemem. Tehlikeli sınırı aşmadan kendimi durdurmalı ve hatta kendimi geri çekmeliyim. Yoksa midem kendi kendini sindirecek. Olmasın öyle. Seviyorum ben midemi.

zaman gerek bana, bekliyorum.

2011-11-27T01:06:00.007+02:00

Biz beğenmiyoruz filan ama bence şu dünya üzerindeki en gerçekçi şarkı sözleri İsmail YK tarafından yazılmış. Yok cidden şaka yapmıyorum, dinlediğim tüm o indie müzikler üzerine alınmasın lütfen ama hakikaten şaka yapmıyorum. Ne demiş sevgili YK:
"beni beğeneni ben beğenmem, benim beğendiğim ise beni beğenmez"

Tamam işte. Evrenin düzeni tam olarak da bu şekilde işlemiyor mu Allah aşkına? Olay tam olarak da bu değil mi. Siz birinden hoşlanıyorsunuz ya da gerçek anlamda birini seviyorsunuz, ama o sizin varlığınızın farkında bile değil; öte yandan gerçekten sizi seven insanlar var, ama bu da sizin için en ufak bir anlam bile ifade etmiyor. Çok trajik aslında bu. Ya da her şey takdir-i ilahi/karma (artık hangisine inanıyorsanız) ile alakalı bilemiyorum.Aslına bakılırsa evrenin genel hali çok trajik, bu beni gerçekten üzüyor; ama neyse ki henüz benim durumum o kadar da acıklı değil. Hoşlanma aşamasından ileriye geçemedim ben çok şükür, hatta daha çok hoşlanmadan öte hayranlık diye tabir edebileceğim bir durumdu benimki daha çok. Ama maalesef bir kısmı geçmişte kalmış ve bir kısmı da şu an hali hazırda benden hoşlanmakta olan birkaç kişi var ve hatta sanırım bu durum hoşlanmanın da ötesinde. Ve bu durumun kendimi ne kadar kötü hissetmeme yol açtığını tahmin bile edemezsiniz.

Aslında normal kız davranışı genelde şudur: birisi sizden hoşlanıyorsa eğer (o kişi kim olursa olsun) bu durum sizi memnun eder. Çünkü bu sizi de birilerinin beğenebileceğinin kanıtıdır. Hatta bu kız ya da erkek fark etmez, herkes için geçerlidir. Ama bu karşılıksız hoşlanma/sevme/aşık olma durumları beni gerçekten çok rahatsız ediyor. Çünkü kimse üzülsün istemiyorum. Karşılık verme ihtimalimin olmadığı insanlar bana karşı hisler beslesin istemiyorum. Sonuçta karşılık bulamamak daima acıtır ve kimsenin benim yüzümden canı acısın istemiyorum. Bu, insanın önceden planlayabileceği bir şey değil, farkındayım; ama yine de ne bileyim işte. Hem mesela bana da aynı şey olacak belki. Çok korkunç. Trajik. Bence tüm insanlık bu durum için oturup ağlamalıyız. Düşünsenize, sürekli yanlış insanlar için çabalıyoruz, üzülüyoruz.

İşte bu sebepler dolayısıyla, biri benden hoşlanacak diye ödüm kopuyor. Benim yüzümden üzülsün istemiyorum çünkü kimse. Ve öyle de pis bir huyum var ki, karşıdaki kişinin benden hoşlandığına dair duyumlar aldıysam ya da öyle bir şey hissettiysem, o andan itibaren o kişiye o kadar ters, o kadar kötü davranıyorum ki düşmanım olsa ancak öyle davranırım herhalde. Düşene bir tekme de ben vurayım değil aslında amacım, her ne kadar öyle görünüyor olsa da. İstiyorum ki hiç açılmasın bana. Hatta bırak açılmayı, sevmesin beni artık, hoşlanmasın benden. Gıcık biri olduğumu düşünsün mesela, nefret etsin benden. Sorun yok gerçekten. Ama olmayacak bir şeyi yaşamasın kendi içinde, üzülmesin kendi kendine. Çünkü çabalamaya, üzülmeye değer insan ben değilim onun için.

En az Ted Mosby kadar "The One"cı bir insanım. İstiyorum ki sadece biri beni gerçekten sevsin, ben de onu gerçekten seveyim. Doğru yerde, doğru zamanda birbirini bulan doğru insanlar olalım ve tamam işte "end of the story". Bu kadar. Dallanıp budaklanmasın hiç olay. Aşk üçgenleri bilmemneler filan hiç olmasın. Ve bence bir insan O'nu gördüğünde anlar, ilk andan itibaren hem de. Yani birini O yapmak için çabalamaz. O yüzden "en azından birbirimizi tanıyalım" olaylarına da hiç girmiyorum. Yani çünkü sen O olsan anlardım zaten ve bence O değilsen birbirimiz için vakit harcamamıza hiç gerek yok. Hal böyle olunca yukarıda bahsettiğim durum gerçekleşmiş oluyor.

Gerçi ben muhtemelen bu "The One" kafasıyla 'huysuz ve yaşlı kadın' olacağım ama ne yapalım, demek ki bazı insanların da bu dünyada yalnız kalması gerekiyor.

Hayat çok zor ya, çok karışık. Hakikaten.

7 milyar adımda dünyayı dolaşmak.

2011-11-10T00:36:00.007+02:00

Küçüklüğümden beri hayalim dünyayı gezmektir. Farklı yerler görmek beni o kadar cezbediyor ki. Farklı yerler, farklı insanlar, farklı kültürler... Zaten herkesi cezbediyordur herhalde. Ama ne bileyim ben kendimi bildim bileli yanıp tutuşuyorum bu iş için.

Şimdiye kadar İngiltere ve Amerika'ya gidebildim. Hayalimin çok aşağısında belki; ama en azından bir başlangıç diye avutuyorum şimdilik kendimi. London Bus Tour adlı bu video'yu görmem de hem bana bir kez daha hayalimi hatırlattı, hem de Londra'yı özlediğimi hissettirdi.

Ve bu video ile bir şeyi daha fark ettim. İnsanlar. Farklı farklı. Hepsi farklı karakterde. Duyguları, düşünceleri, inançları, hayalleri, hayal kırıklıkları, aşkları, nefretleri, umutları, kaygıları, korkuları, sevinçleri, kederleri...hepsi de o kadar başka başka ki. Ne bileyim tam ifade edemeyeceğim aslında bunu. Çünkü nasıl ifade edebilirim bilmiyorum. Ama çok büyüleyici değil mi sizce de bu? Aynı toprak parçası üzerinde 7 milyar farklı ruh var. Hepsi benzersiz. Çok uzaklara gitmeye gerek de yok. Aynı odada kaldığınız kardeşiniz bile o kadar farklı ki sizden. Siz belki de onun çok küçük bir parçasını tanıyabiliyorsunuz ancak. Kendimi düşünüyorum mesela. İnsanlar beni ne kadar tanıyorlar ki? Hatta annem-babam, ablam, en candan dostum bile beni sadece benim onlara kendimi açtığım kadar biliyorlar, fazlası değil. Ben de tanıdığım kişileri, onların benim onları tanımama izin verdikleri ölçüde tanıyorum, fazlası değil. Böylece hiçbiri gerçek anlamda birbirini tanımadan, birbirini anlamadan 7 milyar ruh salınıyor ortada. Her biri eşsiz. Bunu düşünmek bile beni büyülüyor. Tarif edemeyeceğim bir haz. Klişe biliyorum ama, farklılık gerçekten de zenginlik. Bence sadece bunu düşünerek bile mutlu olabiliriz.

i was waiting to be struck by lightning, waiting for somebody exciting.

2011-11-07T01:48:00.001+02:00

sanırım hayatımın geri kalanında bu klibin içinde yaşayabilirim.

bilgilik/bilgelik.

2011-11-04T22:28:00.003+02:00

"Ne oldu biliyor musun, üniversitenin de dünya yüzünde hazine filan biriktirmek için kurulmuş, her şeyi önceden belli, boş ve anlamsız yerlerden birinden ibaret olduğu fikrine taktım kafayı -ve ne yapsam bunu kafamdan çıkaramadım. Yani, hazine hazinedir, anasını satayım. Hazine dediğin, para olmuş, mal-mülk olmuş, hatta kültür ya da düpedüz bilgi olmuş, ne fark eder ki? Bütün bunlar, ambalajını açarsan eğer, tamamen aynı şeymiş gibi gelmeye başladı bana -hala da öyle geliyor ya! Bazen bilginin -her halükarda, bilgi için bilgi haline geldiği zaman- en kötüsü olduğunu düşünüyorum. En az bağışlanabilir olanı herhalde....Kırk yılda bir -sadece kırk yılda bir- bilginin bilgeliğe varması gerektiğine ve eğer bu böyle değilse o zaman da hepsinin iğrenç bir zaman kaybı olduğuna dair baştan savma da olsa, minicik ve nazik bir gönderme olsaydı hiç olmazsa, bütün bunlardan bu kadar umutsuzluğa kapılmayacaktım belki! Ama bu asla olmuyor! Bilginin hedefinin bilgelik olması gerektiğine dair bir ipucu bile verdiklerini duymuyorsun kampüste. 'Bilgelik' kelimesinden söz edildiğini bile duymuyorsun nerdeyse! Komik bir şey duymak istiyor musun? Gerçekten komik bir şey duymak istiyor musun, ha? Üniversitede nerdeyse dört yıl boyunca -ve bu kesin gerçek- 'bilge kişi' teriminin kullanıldığını işittiğim tek an, birinci sınıfta, Siyaset Bilimi dersinde olmuştu, hatırladığım! Nasıl kullandıklarını da biliyor musun? Borsada bir servet yaptıktan sonra Washington'a gidip Başkan Roosevelt'e danışman olmuş hoş, yaşlı ve tonton bir devlet adamından bahsederken kullanmışlardı..."

Franny ve Zooey - Jerome David Salinger.

"Ve ama sıkıntı öldürüyor."

2011-09-15T03:41:00.006+03:00

9 saat sonra İstanbul'a gitmekte olan otobüste olacağım. Şu an sıkılıyorum, o zaman da sıkılacağım muhtemelen. Hayatım sıkılmakla geçti. Çocukça gelebilir ama birkaç yıl öncesine kadar canım sıkıldığı için ağladığım zamanlar da oluyordu. Hayır; üzgün değildim, acı çekmiyordum, kızgın da değildim; ama yine de çok sıkılıyordum işte. İçimde, patlayacakmışçasına ve de iç organlarım ile bir miktar kanı çevreme bulaştıracakmışçasına büyüyen, şişen bir şey vardı. Sebebi yoktu, sıkılıyordum işte. Sonra da bu sıkıntı hali yüzünden oturup ağlıyordum. Elimden daha iyisi gelmiyordu. Artık pek ağlamıyorum ama yine de çok sıkılıyorum. Kendimi bildim bileli yapabildiğim en iyi şey: mütemadiyen sıkılmak.

“...Çünkü sıkıntı öldürüyor. Ve ama sıkıntı öldürüyor. Acı ve öfke değil, ama sıkıntı öldürüyor. Çok geçici, anlık, masum, makul olabiliyor sıkıntı, ama öldürüyor. Sıkıntı eğlence istiyor, tatil istiyor çünkü. Tatil çoğulluğa, çoğulluk gövdelere, yeni kelimelere, yeni yüzlere yol açarak öldürüyor. Sıkıntı davet ediyor, açıyor. Acı ortak olmayanı defediyor, kapatıyor. Sıkıntı çözüyor, öfke bağlıyor. Sıkıntı plan program demek çünkü. Program yazlıklara savuruyor, sayfiyelere, yumuşak içkilere, pahalı yemeklere yol açarak çözüyor. Acı kendi yasasını durmadan fısıldıyor, öfke hatırlatıyor oysa: Dağılmayın, unutmayın, yetinin, oturun oturduğunuz yerde. ama sıkıntı vuruyor, parçalıyor, gebertiyor. Sıkıntı kutlamalar, şenlikler istiyor çünkü. Sıkıntı ille de dans diyor, kahkaha diyor, acının da öfkenin de içini boşaltıyor. Acı öfke ve korkuyu yeniyor, sıkıntı okşuyor. Sıkıntı arzuyu kaşıyor, acı ve öfke terbiye ediyor. Acı değil, öfke değil, sıkıntı öldürüyor.”

*Murat Uyurkulak - Tol.

"Bir insanın içinde çay yoksa, o insan gerçeği ve güzelliği anlamaktan acizdir." der bir Japon atasözü.

2011-09-03T03:36:00.005+03:00

...Çay Kitabı'nın yazarı Kakuzo Okakura gibi ben de çayın önemsiz bir içecek olmadığını biliyorum. Bir ritüel halini aldığında, küçük şeylerdeki büyüklüğü görme yeteneğinin merkezini o oluşturur. Güzellik nerededir? Diğerleri gibi ölmeye mahkum büyük şeylerin içinde mi, yoksa hiçbir iddiada bulunmadan, anın içine bir sonsuzluk tomurcuğu yerleştirmeyi bilen küçük şeylerde mi?

Çay ritüeli, aynı jest ve yudumlamaların bu değerli sürdürülüşü, basit, sahici ve rafine duyumlara bu yükseliş; çay, yoksulların olduğu kadar zenginlerin de içeceği olduğundan bir aristokrat olma zevkine sahip olma izninin pek az masrafla herkese bu verilişi, yani çay ritüeli, hayatlarımızın saçmalığında dingin bir uyum gediği açmak gibi olağanüstü bir erdeme sahiptir. Evet, evren boşlukla elbirliği yapar, kayıp ruhlar güzelliğe ağlar, anlamsızlık bizi kuşatır. O halde, bir fincan çay içelim. sessizlik olur, dışarıdan esen rüzgar işitilir, sonbahar yaprakları hışırdar ve uçuşur, kedi sıcak bir ışık içinde uyur. Ve her yudumda zaman iyice yücelir.

-Kirpinin Zarafeti - Muriel Barbery.

Kedi Sevmeyen Münzevi Kadınlar Derneği

2011-09-02T03:25:00.005+03:00

"Tabii ki bir insanı sevebilirsiniz, eğer onu yeterince tanımıyorsanız."

-Charles Bukowski.

Sanırım Bukowski'nin bu sözü şu ana kadarki aşk hayatımın hatta biraz daha abartırsak tüm hayatımın özeti olabilir.

Biri benim için gizemini koruduğu sürece ona aşık olabilirim. Onu tanımadığım sürece onu sevebilirim. Daha doğrusu öyle olduğunu zannedebilirim. Ama onu tanıdıkça, o bilinmezler bilinmeye başladıkça bir şeyler yok oluyor. Hem de öyle hızlı bir şekilde yok oluyor ki bir gün önce sevdiğimi zannettiğim çocuk ertesi gün itici, katlanılması imkansız biri haline geliyor. Şimdiye kadar aksi hiç gerçekleşmedi. Birkaç gün değil de birkaç hafta sürdü kimi zaman bu hoşlanma aşaması; ama aksi olmadı. Aşka dönüşmedi.

İtiraf etmeliyim, 19 yaşındayım ve henüz hiç aşık olmadım. İlk başlarda kolaydı, küçükken. Çevremdeki aşık kişileri bir avuç aptal olarak niteliyordum, bu kadar safça ve mantıksız davranmaları beni çileden çıkartıyordu zaman zaman. Sonra biraz büyüdüm, bazı şeyleri anlamaya başladım ve aşık olmak normal bir şey gibi geldi. Evet, o kadar da mantıksız değildi belki de. Sonuçta sevmek, bir şeyleri paylaşmak filan önemli şeyleri. Belki de aşık olmak saçmalamak değildi ve mazur görülebilirdi. Sonra biraz daha büyüdüm, anlamaya devam ettim. Fark ettim ki aslında aşık olmak baya baya güzel bir şeydi. Tüm o filmler, kitaplar, şarkılar... Hepsi saçma olamazdı. Hem nadir de olsa birbirini gerçekten seven insanlar vardı gerçek hayatta da. O mutluluğu, gözlerindeki o parıltıyı fark ettim sonra. Huzuru gördüm. Huzur ki zaman zaman mutlu olsam da erişemediğim bir şeydi. Belki de gerçek aşk, huzur demekti. Daha sonra o huzuru yaşamak istedim. Aşık olabilmek istedim. Birbirimizi karşılıklı olarak anlayabileceğimiz, beraber gülüp eğlenebileceğim, onun yanında kendimi eksik (ama aynı zamanda da rahatsız edici bir fazlalık olmaksızın) hissetmediğim birine aşık olabilmek istedim. Beraber huzurlu olalım istedim.

Ama olmuyordu işte. Olmuyor. Kimseye aşık olmuyorum, olamıyorum. Şu zamana kadar değil aşık olmak, sevme aşamasına bile geçemedim zannediyorum ki. Hep hoşlanmada kaldım. Sonra en ufak bir bir söz, davranış, bakış, duruş karşımdakini gözümde bitirdi. Biraz önce mükemmel çifttik ama şimdi müzik zevki berbattı, ya da sinemadan anlamıyordu, ya da kitap okumayı sevmiyordu, ya da saçma sapan konuşuyordu, ya da yeterince zeki değildi, ya da komik değildi, ya da fazla ciddiydi, ya da çocuk gibi davranıyordu, ya da güzel giyinmiyordu, ya da geri kafalıydı, ya da kültürsüzdü, ya da çok şımarıktı, ya da ya da ya da... İşte benim için hepsi vazgeçme sebebi. Gerçekten iyi bir sebebe ihtiyacım yok. Onun hakkında bir şeyler öğrendikçe en ufak bir şey bile her şeyi bitirebilir. Evet, sanırım tam olarak kusursuzu (ama kendi kusursuzumu) istiyorum. Hayır, kendim kusursuz olduğumdan filan değil; ama aşık olabilmem için öyle olmalı. Hoş göremiyorum, katlanamıyorum, görmezden gelemiyorum. O şey hemen gözümde büyüyor. Sonra bir bakıyorum ki kendime hayret ediyorum, nasıl oldu da ondan hoşlanabildim diye.

Bilmiyorum normali bu mu yoksa ben de mi bir gariplik var. Arkadaşlarım böyle giderse kimseye aşık olamayacağımı söylüyor. Ben de yavaş yavaş kabullenmeye başladım; ama hala daha biraz umudum var. Hani diyorum belki... Belki de gerçekten aşık olacağım kişiyi gördüğümde hepsi önemsiz gelecek, hiçbirine aldırış etmeyeceğim hatta fark edemeyeceğim bile kusur diye nitelediğim tüm o şeyleri. Belki de zaten bir insanın kusurlarını böylesine takıntılı olmanın aşkla filan bir ilgisi yoktur. Orada konuşan sadece mantıktır ve mantık da sana o kişiye aşık olmamak gerektiğini söylüyordur. Ama belki de aşk önceden beri düşündüğüm gibi mantıksızlıktır, saçma şeyler yapmaktır. Belki de tek sorun henüz "o"nunla karşılaşmamış olmaktadır.

Doğru olan hangisi bilmiyorum; ama şimdilik iki seçeneğim var. Ya kedi sevmeyen münzevi bir kadın olacağım ya da bitmek bilmez bir umutla "o"nu bekleyeceğim (artık o her kimse).

tiger in the park.

2011-08-31T02:08:00.005+03:00

sebebini bilmediğim (ya da en azından şu an hatırlamadığım) bir şekilde, fi tarihinde, unutmamak için sayfasını işaretlediğim bir video buldum chrome'daki yer imlerine bakarken. iyi ki unutmuşum. iyi ki bu gece bulmuşum ve sebepsiz yere mutlu olmuşum izleyince.

bilmem anlatabildim mi.

2011-08-16T19:04:00.003+03:00

Boş insan yazısı.

2011-08-15T02:53:00.004+03:00

Bu yaz çok şey yaptım aslında, daha doğrusu çok yere gittim ve çok fazla evde kalamadım; ama yine de o kadar sıkıldım ki bir an önce okul açılsın istiyorum. Bir yandan da istemiyorum aslında. O sıkıcı hukuk dersleriyle uğraşmak, yüzlerce sayfadan sorumlu olarak gireceğim vize ve finaller gerçekten de hiç mi hiç çekici gelmiyor; ama yine de sanırım okulu özledim.

Özledim; çünkü İstanbul'u özledim her şeyden önce. Arkadaşları filan da özledim hem, facebook'tan konuş filan nereye kadar yani. Bir de bu sene yapılacak öyle çok şey var ki, onlar için sabırsızlanıyorum aslında. Geçen sene yazı yazdığım okul dergisinde bu sene editörüm. Yine geçen sene üyesi olduğum kulübün bu sene yönetim kurulundayım ve bu da bana kulüple ilgili 2 büyük sorumluluk yükledi: okulda paneller organize etmek ve film gösterimleri (ve sonrasında yorumlanması) düzenlemek. Yıl içerisinde yapacağım şeylerin planını şimdiden oluşturmaya başladım; ama yine de bir an önce eyleme geçmek istiyorum. Tabii bir de MUN konferansları var, onlar için de ayrı bir efor sarfetmem gerekecek. Münazara kulübü şimdilik kesin değil; ama her şeye rağmen toplanabilirse onun için de vakit ayırmam gerekecek. Ve tabii çok da önemsemediğim başka bir dergi için de aylık olarak oldukça ciddi makaleler yazmam gerekecek.

Evet biliyorum, muhtemelen bunların hepsini yapmaya çalışırken öleceğim. Yani tek başına hukuk okumak bile başlı başına bir felaketken (bölümümü sevmediğimden değil, seviyorum ama zaman zaman biraz sıkıcı ve fazlasıyla zor), hukuk ile beraber tüm bunların altından nasıl kalkacağım bilmiyorum; ama bölümdeki dersler hariç hepsini yapmaktan zevk alacağımı biliyorum. Çünkü sanırım beni hayatta tutan şeyler bunlar. Bir şeyler yapabilmek, sevdiğim şeyler için koşturabilmek, ortaya bir şeyler çıkarabilmek. Ama yine de çok yorulacağım ona şüphe yok.

***

Şu yazı güzelce değerlendiremediğim için çok vicdan azabı duyuyorum, cidden. Okul zamanı kitap okumak için ölüyordum; ama vakit bulamıyordum. Şimdiyse boş vakitten başka hiçbir şey yok ama nedense okumak zor geliyor. Bütün gün ya internette vakit öldürüyorum amaçsızca ya da film/dizi izliyorum. Yani yaptığım en yararlı davranış film izlemek. Evet çok fena bir haldeyim. Şu yaz uyuşukluğunu üzerimden atmam lazım. En azından daha 1 ay var, hala umut var yani. Ama benim kendimden umudum yok. Garfield bile beni görse kınardı herhalde şu tembelliğim yüzümden o dereceyim. Zaten gecem gündüzüme karıştı. Babam uyanırken ben yatıyorum, sonra da öğleden sonra 4 gibi uyanıyorum. Uyku düzensizliğim bu tatilde tavan yaptı. En azından normal kitap okuyabilseydim, ya da bölümümle ilgili ya da siyasi/tarihi kaynakları/kitapları okuyabilseydim çok iyi olacaktı ama bu tembellikle olmuyor işte. Bakalım. Umarım bu tembellikle okullar açıldığında o yoğun tempoya ayak uydurabilirim.

şüphe etmeden yaşamanın dayanılmaz hafifliği.

2011-08-04T18:12:00.008+03:00

buraya bazen bazı şeyler yazmak istiyorum; ama yapamıyorum. istiyorum, elim gitmiyor. ya da yazıyorum, tekrar siliyorum. bilemiyorum, burayı çok seviyordum, hala da çok seviyorum; ama bir şeyler değişti. burası benim mahremim olmaktan çıktı.

geçenlerde konuşurken cemal'in buradan haberi olduğunu öğrendim. açıkçası biraz şaşırdım ama hiç önemsemedim. cemal'in burayı okuyor olması beni rahatsız etmezdi zaten. bilmesinin ya da bilmemesinin önem arzedeceği bir şeyler yok. gerçi zaten cemal'e burayı aslında halka açık bir şekilde kullanmadığımı söylediğimde, çok özür diledi ve bir daha kesinlikle okumayacağını söyledi. ve ben de ona güveniyorum. cemal sözüne sadık, iyi bir arkadaştır. o konuda çekincem yok.

ama yine de başka konularda çekincelerim var. her ne kadar o meselenin çözülmüş olduğunu söylemiş olsam da (ki gerçekten de olayların en sonunda böyle non-contact bir hale bürünmesinden dolayı çok rahatlamış durumdayım) zihnimde dolanıp duran bir şüphe var. o bana daha önce tüm blogspot, tumblr, twitter, formspring vs. sosyal medya hesaplarımı baştan sona okuduğunu söylemişti. gerçi ben bu konuda gerekli açıklamayı yaptıktan sonra bu yaptığı şeyden dolayı pişmanlığını belirtmişti -ki bu da bir daha sosyal medya hesaplarıma girmeyeceği şeklinde yorumlanabilir. ama yine de ben bir türlü bundan emin olamıyorum. ya hala okuyorsa şüphesi beni huzursuz ediyor. çok önemli şeyler yazacağımdan da değil, yine kendime dair şeylerden bahsedeğim işte. ama yine de beni tanıyan herhangi birinin -hele de okumasını hiç ama hiç istemediğim birinin- burayı okuyor olabileceği düşüncesi bile beni buraya bir şeyler yazmaktan alıkoyuyor. son zamanlar blogu bir public, bir private yapma sebebim de o zaten. bir an okuyor olabileceğinden şüpheleniyorum ve blogu private yapıyorum. sonra biraz geçiyor, "yok ya ne alaka, zaten o kadar pişman olmuştu, bir de gelip üzerine okumaz herhalde" diyorum ve public yapıyorum. ama bir türlü emin de olamıyorum. bu şekilde buraya yazma hevesim de azaldı. keşke kafamdan şu şüpheleri atmayı becerebilsem de yine eskisi gibi rahat rahat yazabilsem. cidden bunu çok istiyorum.

les amours imaginaires.

2011-08-04T16:07:00.010+03:00

mantığın ötesindeki tek gerçek aşktır.

-alfred de musset.

birbirimize günde 20 ile 25 günde mesaj atarız. ben hep "hadi, miami kumsalına otostop çekelim," derim. hemen cevap verir. bir saniye sonra mesaj gelmiştir. ama her zamanki gibi. ben mesajlarıma cevap vermesi uzun zaman süren o küstah pislik jean marc'a aşık olurum. ne kadar aptalım. bazen ben bilgisayar başındayken paniğe kapılırım. hemen endişelenirim. eğer yenile tuşuna her bastığımda bir kişi ölse bu dünyada kimse hayatta kalmaz. siktir.

kedimiz. marilyn. kedi ortada yoktu. hemen anlamıştım çünkü kedinin çan sesini duymamıştım. kedinin tasmasına çan takmıştı. şu cüceler gibi... noel baba'nın elfleri. küçük bir çan. kediye çan takmıştı. şeker göründüğünü düşünmüştü. her zaman sesini duyardın. ama eve geldiğimde, ses yoktu. ben de marilyn diye seslendim. çan sesi yine yoktu. vitrinde içi ıvır zıvır ve bozuk para dolu seramik bir vazo vardı. o da yoktu. sonra odada şöyle bir etrafa baktım. sadece çizmelerim vardı. koşu ayakkabıları yoktu. hiçbir erkek eşyası yoktu. doğal olarak ışık hızıyla her yere baktım. her şeyi götürmüştü. bütün pılı pırtısını almıştı. mutfak masasının üzerinde mavi not defterinden koparılmış bir yaprak vardı. üstünde almanca yazıyordu. çünkü o almandı. hala da öyle olmalı. hayatımı seni çok severek harcamak istemiyorum.

yarı yarıya olamazsın. heteroysan heterosundur. gaysen gay. ruh hali saçmalığından sakın bahsetmeyin bana. nem oranı libidonuza etki etmez. ya da ayın kova burcuna etkisi. bi' siktirin gidin ya!

her şeyi biliyorum. her şeyi. çalıştığı yeri...yemek yediği restoranları. kaldığı apartmanın önünden geçiyorum. geçen gün kapıcısına rastladım. nedne bilmiyorum ama ona evde olup olmadığını sordum. kapıcı ondan bahsetmeye başladı. ben de dinledim. ben de ondan bahsetmeye başladım. hakkında az bir şey biliyordum. ama onu anasınıfından beri tanıyormuş gibiydim. bir noktada sıçtığımı fark ettim. sonra ben de ondan cindy rosenberg'in selamını söylemesini istedim. sapığın teki gibi gözükmeme için tabii. eğer hakkında bu kadar çok şey bildiğimi bir öğrenseydi. babası 2002'de inmeden öldü. annesinin jocelyne fuarı'nda rengarenk tahta çiçekler standı var. eğer bir bilseydi. muhtemelen tanık koruma programına girerdi. mafyadan saklananlar için. öldüren cazibe'deki glenn close var ya. aynen ben.

onu arayamazsın, ona yazamazsın ya da onunla konuşamazsın. artık bitmiştir. onun gittiği bir partiye ya da bara gitmezsin. benim bir yıl kadar sürdü. şanslı olanlar daha çabuk atlatırlar. iki hafta, iki ay, hatta iki gün. onu ne zaman görsem donup kalırım. vücuduma kramplar girer. yeni erkek arkadaşını kıskanırım. ama artık değil. çünkü onu unuttum. sonbaharda yapraklar düşer...sonra da kar yağar. noel'i kuzenlerim aptal kız arkadaşlarıyla beraber geçirir. ilkbahar, yaz, sonbahar gelir ve gider. ben de unutuveririm. sadece kötü bir anı olarak kalır. herkesinki gibi bir anı. beni sevmesi için yaptıklarımı ya da harcadığım paraları düşünürüm. anlayacağın her şeyi düşünürüm. o kadar utanırım ki...şarkı söylemeye başlarım. şarkı söylerim. sikeyim. oturma odasında, duşta, bulaşıkları yıkarken şarkı söylerim. söylerim yani.

onun evime taşındığı gün her şey bitmişti. bu ilişki bitmişti. hayır, tabi ki de o anlamda bitmemişti. yani hala birlikte yaşayıp, seks yapıyorduk. ama bütün o ayrıntılar anlamsızlaşmıştı. bitmişti yani. ilk başta tabi ki kendimizi kötü hissettiğimizden kabul etmek istemedik. taşınma ve o nakliye masrafları.. bütün her şey. bütün o yaşananlar. dünya kadar masraf yapmıştık. artık "beyfendiciğim" para kazandığından ben de gidip kendini becermesini söyledim. biz de.. biz derken sadece kendimi kastediyorum. ben.. yani kendim.. resmen kara sevdaya yakalanmıştım. o berlin'de yaşıyordu. bense dorion caddesi'nde. sanırım uçağa atlayıp yanına gitmeye falan aşık olmuştum. bilmem ki. uçağın inmesine, kafelere ya da sigaralara, başka bir yerden esen rüzgara, aksanına aşık olmuştum. artık yoktu. o mefhuma aşık olursunuz. ondan daha çok o mefhuma aşıksınızdır. aranızdaki mesafedir sevdiğiniz. ama aranızda mesafe kalmayınca, işte o zaman aşılacak okyanuslar kalmamıştır. artık sadece bir koridor uzağınızdadır. her neyse.. artık bitti.

"gönder"e bastım. artık canıma tak etmişti. uyanmıştım artık. tüm hayatımı hotmail'de e-posta bekleyerek geçirmeyecektim. tamam, başlarda güzeldi ama sonra bir eğlencesi kalmadı. bu hissi hepiniz bilirsiniz. gelen kutusu'nda yeni e-posta olduğunda koyu olarak yazılır. e-posta gelmiştir yani. hemen tıklarsınız ve karşınıza çıkar. ondan gelmiştir diye. daha çok sevinirsiniz çünkü gelen kutunuz koyu renktedir. ama e-posta amazon'dan gelmiştir. hay aksi! ya da abajur depo satışından.
reddedilmek zordur ama artık olan olmuştur. bam! hayır. bam! aynı giyotin gibidir. bam! ama bir cevap beklemek, o karar verirken kendini haftalarca kötü hissetmek ve delirmekse kafanın ağır çekimde kopması gibidir. uzun ve ağır ağır bir hayır gibi. ama bir noktadan sonra insana bıkkınlık gelir. arızaya bağlarsın. arızaya bağlarsın ve her şeyin boka sardığını düşünürsün. her şey kararır ve yanıp kül olur. ben de gönder'a bastım.

bir kafede onu bekliyordum. ama o gecikmişti. ama sadece bir dakika. o kadar da önemli değil. birinci aşama: onun geç kalmasını sevmektir. bu onu daha insani yapar. çekiciliğini arttırır. ikinci aşama: ajandamı kontrol ederim. kendimi sorgularım falan. belki de benim bir yanlışım vardır. kafamda senaryolar yazarım. kendimi başka bir kafeye geç kalmışım gibi hayal ederim. şöyle bir etrafıma bakarım. doğru yerdeyimdir işte. 32 dakika geçmiştir. üçüncü aşama: kendi kendime beklemenin sorun olmadığını söylerim. kendime meşgaleler bulurum. bir şeyler okurum. okur gibi yaparım aslında. ama hep aynı paragraftayımdır. lavaboya giderim. sipariş veririm. şimdi ondan nefret ediyorum işte. kafamın içinde ona hakaretler yağdırırım. kafeye geldiği anda söylenecek güzel sözler bulmaya çalışırım. 39 dakika geçmiştir. ve o gelir. nefes nefese. hala yakışıklı. trafik kötüymüş. evet. ben de onu mazur görürüm. derim ki, bu kadar geç kalman tabi ki olağan. çünkü.. çünkü ben zayıf biriyim ve eğer birine çok fazla değer vermişsem benim için o daima haklıdır. sikeyim.

-çok sigara içiyorsun. geçen sefere göre.
+aynı miktarda içiyorum. sigarayı seviyorum. sigara içmek sanki unutmak gibi. moralim dibe vurduğunda sigaram elimdeki tek şeydir. yakarım, tüttürürüm ve sesimi keserim. böylece duygularımı saklarım. sigara duyguları saklar. mentollü ve vanilyalı sigaralar vardır. bazı insanlar sever. mentollü sigaraları, vanilyalı sigaraları, çikolatalı sigaraları, sigaralı sigaraları. sigara benim delirmemi engeller. beni hayatta tutar. beni ölene kadar hayatta tutar.
-sen iyi misin?

+ o olduğunu biliyordum. daha önce hiçkimseyi bu kadar sevmemiştim. zormuş. ama dayanabilirim. genellikle hayatının ileri dönemlerinde ruh eşinle tanıştığını biliyorum. benim için kötü oldu. ben şimdi, daha 25 yaşındayken tanıştım. konu seks bile değildi. seks umrumda değildi ki. asıl olay bu değildi. önemli olan...sabahları birisiyle uyanmaktı. aynı yastığa baş koymaktı. önemli olan yastıktı. kötü adamlar geldiğinde onun orada olduğunu bilmek. mecazi anlamda tabii. kötü adamlar asla gelmez. rüzgar eserken karnının tok ve sevdiğinin yanında olması. nefesinin sıcaklığını omzunda hissetmek. işte bu kadar. yastık.
+ evet. biraz şey. hiçbenim kadar moral bozucu birini gördün mü, yoksa ben ilk miyim?
- 20 senedir kuaförüm. bir sürü tekli yastıkların saçını yaptım.

Actually, it was my "ghost world".

2011-07-24T05:15:00.010+03:00

Hazır bugün Fringe'i de bitirmişken bir film izleyeyim dedim. Aslında Blind'ı izleyecektim; ama zaten bu aralar kafam biraz karışık olduğu için kafamı dağıtacak, gülebileceğim bir şeyler izlemek istedim ve Ghost World'ü izlemeye karar verdim. Ghost World'ün öyle bir film olduğu kanısına nereden vardım onu da bilmiyorum aslında; çünkü konusu hakkında hiçbir şey bilmiyordum. Sanırım afişi öyle bir kanıya sebep oldu bende. Herneyse.

Eğlenceli gibi başlayan film giderek iç burkucu bir hal aldı. Ben her an "bak şimdi çok gülücem, eğlenicem" filan diye bekleyip dururken, içimi oymaya başladı. Bilemiyorum aslında öyle acıklı bi' film filan değil, hatta muhtemelen çoğu kişi için hiçbir anlam ifade etmeyen sıkıcı bir film olacak. Ama benim için öyle değildi işte. Çünkü ben tüm kafa karışıklıklarımı Enid'de gördüm. Onun gelgitlerini, memnuniyetsizliklerini, kararsızlıklarını çok iyi anlayabiliyordum. Çünkü ben de onları yaşıyordum.

Üniversite okumak istememesi ama sonradan fikir değiştirip sanat akademisine girmek istemesi, Seymour'la yatması ama sonra günlerce ondan kaçması, Becky'yle eve çıkmak konusunda milyonlarca kez fikir değiştirmesi, dünya üzerinde anlaşabileceği-güvenebileceği kimse olmaması (belki bir parça Seymour), yalnızlığından nefret etmesi ama yine de herkes onu bunalttığı için kasıtlı olarak yalnızlığı seçmesi, çalışmak istememesi ama çalışmak zorunda olması/hissetmesi, gitmek istemesi ama gidemeyişi...kısacası her şey.

Enid'in tüm o kafa karışıklıklarında kendimi gördüm. Asıl problem, dışarıdan hiçbir problem yokmuş gibi görünmesi. Sorun edilecek hiçbir şey yokmuş gibi görünmesi. Ama bunu size nasıl anlatabilirim ki? İçimi sıkan, beni bunaltan şeyleri size açıklamamın bir yolu yok. Enid'in de dediği gibi bunu anlatabilmemin bir yolu yok; çünkü ben de anlamıyorum.

Niye her şeye karşı böylesine memnuniyetsizim bilmiyorum. Bir gün okulu bitirip gerçekten önemli şeyler yapmak istiyorum, ertesi gün her şeyden elimi eteğimi çekmek istiyorum. Bir gün annemleri özlüyorum, ertesi gün yanlarına geldiğim onların tek bir cümlelerine bile tahammül edemiyorum. Bir gün yalnızlığım sebebiyle kendime acıyorum, neden bütün insanların benden kaçtığını sorguluyorum; ertesi gün buluşmak isteyen arkadaşıma geçersiz bahaneler sunuyorum, yolda gördüğüm tanıdığa selam vermemek için kafamı çeviriyorum; çünkü onları görmeye, onlara katlanmaya da tahammül edemiyorum. Beni neyin mutlu edeceğini ben de bilmiyorum. Hiçbir şeyden memnun olamamak öyle zor ki.

Mesela şunu gerçekten çok istiyorum, birinin yanında huzur bulabileyim. Evet evet, bunu gerçekten istiyorum. Ama insanların %99'undan da fazlasına sürekli bir küçümseme ile bakıyorum. Bu özelliğimden nefret ediyorum; ama yine de böyle. Bu yüzden de asla bana uygun birini bulamıyorum. Aslında bu, tam olarak küçümseme de değil. Sadece benim gibi değiller işte. Herhangi biri çok mükemmel, zeki, iyi kalpli olabilir kend içerisinde. Ama biz iki kişi çok farklı yerlerdeyiz, zihnen. Sebep bu işte. O yüzden onlar güzel ilişkiler yaşarlar kendi dünyalarında, yine aynı dünyadan birileriyle. Bense kendi dünyamda tek başımayım. Ne ben kimseyi anlayabiliyorum, ne de kimse beni anlayabiliyor.

Enid: I think only stupid ones have good relationships.
Seymour: That's the spirit.

Hem zaten bakmayın bu birinin yanında huzur arıyorum laflarına, ben o'nu (the one) da kaçırırım yanımdan. Gerçekten. Tahammül edemem. Sıkar beni, boğar. Yalnız kalmak, kafamı dinlemek isterim. Ona bağlı olmak hissi bile darlanmama sebep olur. Zaten nedir bu darlanma hali bilemiyorum ki. Neden sürekli nefes almakta zorluk çekiyorum? Niye sürekli boğazıma bir şeyler oturmuş gibi? Ya ben neden ne istediğimi bilmiyorum? Neden ama ya.

Ben de Enid gibi sürekli başımı alıp gitmek istediğimi söylüyorum. Çok uzun zamandır hem de. Hiçbir şeye katlanamıyorsam eğer, katlanmam gereken her şeyi terk ettiğimde rahata erecekmişim gibi geliyor. Ama o zaman da Alex'i hatırlayıp "happiness only real when shared" diye diye yalnızlığıma katlanmanın beni ne kadar boğduğundan kendi kendime dert yanacağım. Ya da bilmiyorum bu bahanem benim. Gitmeye cesaretim yok benim. Evet doğrusu bu. Ne Alex kadar, ne de Enid kadar bir şeyleri arkamda bırakıp gitmeye cesaretim olsaydı. Bir ömür değil belki, 1 yıl ya da 3 ay ne bileyim. Ama o da yok. Hiçbir şeyi umursamadan bırakıp gidemem ben.

Ben huzuru bulabilecek miyim bilmiyorum. Bir gün ne istediğime karar verebilecek miyim bilmiyorum. Enid başını alıp gittiğinde cesaretinden dolayı hayran kalsam da Josh'la yaşayamadıklarından ötürü içim burulmuştu. Ama yine de o yapacağını yaptı. Kararını verdi ve gitti. Mutlu da olmuştur diye umuyorum. Kafa karışıklıkları, gelgitleri bir nihayete ermiştir belki. Huzura ermiştir belki.

Bir gün ben de belki.

Aslında tam olarak anlatmak istediğim bir şey yok.

2011-07-16T03:00:00.006+03:00

Yazmayı çok istiyorum ama yazacak bir şey gelmiyor aklıma. Daha doğrusu yazacak o kadar çok şey var ki, hepsini yazsam Manas'la yarışır. Benim gibi üşengeç biri için de çok korkutucu bu.

Neyse özet geçmek gerekirse Amerika tatilim biteli neredeyse 2 hafta oldu. Beklediğimden çok daha harikaydı her şey. Orada tanıştığım herkesi, gittiğim her yeri, yediğim her şeyi (özellikle de pancake ve french toast'lar herhalde), kısacası her anı çok ama çok özleyeceğim. Daha önce İngiltere'ye de gitmiştim ama bu daha farklı bir şeydi. Daha çok şey öğretti, daha çok şey kattı ve çok da eğlenceliydi.

Bir diğer husus da, daha önce de bahsetmiştim olduğum şu benden hoşlanan çocuk meselesi sonunda bugün çözüldü. İnanılmaz rahatladım. Çünkü haftalardır ben bu meseleyi kapatmaya çalıştıkça ve aramızdaki ilişkiyi koparmaya çalıştıkça o aksini yapmaya çalışıyordu; ama en sonunda bugün kesin olarak (biraz da belki sert çıkışımın etkisiyle) kontağı kestik. Umarım yine bu mesele açılmaz; çünkü bununla uğraşmak gerçekten beni çok yoruyor. Hem bu mesele uzadıkça her seferinde olayın sandığımdan daha derin olduğunu görüyorum ve bu da beni açıkçası korkutuyor.

Onun dışında tatilim de bomboş geçiyor. Yapacak bir şey yok pek. Sıkılıyorum sürekli. Sıkıntıdan patlamak üzereyim tam anlamıyla. Fringe izleyip duruyorum, o da bitecek zaten yakında. Sonra da Dexter'a başlarım herhalde. En azından kafam bir şeylerle meşgul olsun istiyorum. Sonra saçma sapan düşüncelerle filan iyice kendime acı çektiriyorum.

Aslında bazen hiç uyanmamak istiyorum, gerçekten. Böyle hep rüya filan görsem ne güzel olurdu değil mi? Çünkü öyle bir bilinçaltım var ki yani gerçekten nasıl oldu bilincimin altına böyle şeyler kaçıyor anlamıyorum gece ekşınlar, savaşlar, aşklar, maceralar, fantastiş fantastiş olaylar, doğaüstü şeyler, sörvayving durumları bilmemne... Cidden istisnasız her gece başka bir heyecan. Ben her gece kaç kez inception çekiyorum bi' bilseniz. Şikayetçi değilim ama bu durumdan. Cidden. Hayatımdaki en önemli heyecan kaynağım rüyalarım. O yüzden çok seviyorum. Hep görebİlirim yani. Hatta şu inception'daki istediğin zaman rüya görebilme olayı gerçek olsaydı çok sevinirdim gerçekten. Ben de filmdeki gibi dream addict'lerden olurdum. Hatta şu an bile bir dream addict olabilirim. Ama aslında rüyalar konusunda asıl isteğim onları kaydedebilmek. Çünkü öylesine garip rüyalar görüyorum ve dolayısıyla o kadar karmaşık oluyorlar ki rüya esnasında çok mantıklı ve gerçekçi gelen şeyleri uyandığımda çözmekte zorlanıyorum ve çoğu kısmını da unutuyorum. Sadece bulanık, belli başlı birkaç görüntü kalıyor aklımda. Ama onlar bile diyorum ya işte böyle ilginç. Bir de tamamını hatırlasam kim bilir ne kadar muhteşem olacak; ama yok işte, olmuyor. İste o yüzden en büyük hayalim biz rüya görürken rüyalarımızı kaydedecek ve sonra da izlememize imkan sağlayacak bir teknoloji. Üzülüyorum sonra, yazık oluyor gül gibi rüyalara. Stephenie Meyer Twilight'ı rüyasında görmüş de yazmış, bak ben bir hatırlasam değil Twilight; böyle Harry Potter, Star Wars çapında bir fenomen ortaya çıkarırım. Öyle de iddialıyım yani. Allah bilinçaltıma zeval vermesin. Çok heyecanlıyım. Bu gece ne göreceğim acaba? Rüyamı etkileyen şeylerin başında Fringe gelir diye tahmin ediyorum, paralel evren filan derken baya bir kaptırdım çünkü kendimi ona.

İnanın şu an Paris'te olmak hiç de havalı değil.

2011-06-13T16:16:00.007+03:00

Şu an bu yazıyı 3 saatlik şifre alabilmek için -ki o da cidden çok yavaş- 10 euro bayıldığım internetimle yazıyorum. Paris'te Charles de Gaulle havaalanındayım. New York uçuşum aktarmalıydı ancak normalde sadece 2 saat bekleyecektim. Ancak yoğunluk sebebiyle uçuşlarda yeni düzenlemeler yapmışlar ve benim bileti de ta 7 saat sonrasına atmışlar. 4 saattir havaalanındayım. Yaklaşık 3 saatim daha var.

Beklemek zaten yeterince can sıkıcı da bu şekilde olunca daha da can sıkıcı oluyor, yani sinirden oturup ağlayasım var. Normalde biz okuldan 20 arkadaş beraber gidiyorduk ve içlerinde gerçekten iyi anlaştığımız arkadaşlar da vardı; ama onların hepsi 1.5 saatlik bir beklemenin ardından yola çıktılar ve ben böyle tek başıma kaldım. Aslında tek başıma kalmadım, 5-6 kişi daha var benim gibi olan; ama yani keşke olmasalardı da en azından sinirlerim tepeme çıkmasaydı diyorum. Ya insan bir konuşur, iki dakika oturur muhabbet eder, hadi hiç olmadı yanından geçerken selam verir. Ama yok, bunlarda bu tarz şeylerin hiçbiri yok. Mal gibi oturuyorum burada. Açım da zaten, cipsten başka yiyecek bir şey bulamadım kendime göre. Yani bu gerginlikle birinin üzerine atlayıp ağzını burnunu dağıtsam gerçekten hiç de garip kaçmaz.

Zaten İstanbul-Paris uçuşum da berbattı. Ben hariç herkes 2-3'lü bir şekilde denk düşmüşler yan yana. Bense Fransa'ya sığır ıslahı konusunda iş görüşmesi için gelen iki adamın yanına denk düştüm. Yani gerçekten bu kadarı şanssızlıktan öte bir durum. Adamlar yol boyunca susmadılar ya. Sürekli ticaretten, ithalat ve ihracattan, para kazanmadan, ve diğer saçma sapan ekonomik şeylerden bahsedip durdular. Beynim şişti cidden, sıkıntıdan da patladım. Gerçi çoğunu dinlemedim bile, o sırada müzik dinleyerek sinirimin geçmesi için çabalıyordum; ama yine de pek başarılı olduğum söylenemez.

Uykusuzluktan ve yorgunluktan ölmem de cabası. Son 2 gündür toplamda 6 saat ya uyudum ya uyumadım, o kadar felaket ve 2 gündür de sürekli koşturuyorum. Manisa-İzmir, İzmir-İstanbul, İstanbul-Paris ve şimdi de Paris-New York. Bu süreçte şehirlerin içinde yaşadığım rezillikleri anlatmayacağım zaten. Düşündükçe tepem atıyor çünkü.

Kısacası bu yolculuk daha yarılamadan beni bezdirdi. Bir an önce gideceğim yere yerleşsem de az kafa dinlesem, tabii beden de.

the story of how i lived during the last year.

2011-06-12T02:58:00.006+03:00

Buraya yazmayı özlemişim. 2.5 aydır hiç yazmamışım, son 1 yıldır da doğru düzgün yazdığımı söyleyemem zaten. Eskiden her şey hakkında yazabilirdim. Okulda sinirlendiğim felsefe hocasından tut da, açamadığım eti puf paketine kadar her şey yazılarımın konusunu oluşturabilirdi. Ama artık ya çok üşengeç olmamdan ya da hiçbir şeyi yazmaya değer bulmadığımdan, ya da muhtemelen her ikisi sebebiyle pek yazmıyorum. Bir de daha önce de bahsetmiş olduğum bir husus var, insan bazen o kadar üzgün, sıkkın ya da bezgin oluyor ki tek kelime yazacak enerji bulamıyor. Biraz da ondandı belki, bilemiyorum.

Bu geçen 1 seneye dair anlatmak uzuuuun uzun anlatmak istediğim çok şey var. Ama aradan bunca zaman geçmişken bunu yapmak da biraz zor olacak ve yorucu, o yüzden şu son 1 seneyi özet geçeceğim:

İlk dönem hazırlıktaydım, ikinci dönem bölüme geçtim. Hukuk gerçekten sıkıcı ve zor bir bölüm. Benim gibi çalışmaktan nefret eden biri içinse daha da sıkıcı. Ama yine de okuyabileceğim tek bölümmüş gibi geliyor. Belki uluslararası ilişkiler de okuyabilirdim, o daha zevkli olurdu muhtemelen; ama yine de mantıkî bir değerlendirmeye tabii tuttuğumda hukuk okumanın benim için en iyi seçenek olduğunu görüyorum.
Daha önce kötü başlayan hazırlık dönemi günlerimin, çok muhteşem gittiğinden filan bahsetmiştim. Rüya kısa sürdü maalesef. Üst dönemlerle beraber derse girmek çok kasvetli bir olay. Bir kere %90'ının içi geçmiş. Herkes bir soğuk nevale, ruhsuz garip tipler. Gerçi birkaçının dediğine göre onların da hazırlık dönemleri çok iyiymiş, millet bölüme geçince sapıtmış. Muhtemelen bizim dönem de öyle olacak. Kabus gibi geçecek 4 yıl beni bekliyor yani. Muhtemelen.
Tabii yine de her şey o kadar da kötü değil. 1. dönemin sonlarında okuldaki bir kulübün dergisi için aylık kitap eleştirileri yazmaya başladım. Daha doğrusu arkadaşın ricasıyla ben bir kereliğine yazmıştım. Ancak benden aylık yazar olmamı istediler o bölüm için. Ben de kitapları çok sevdiğim için kabul ettim. Sene sonunda editörümüzün dergiyi bırakmaya karar vermiş ve yerine de beni önermiş. Yani önümüzdeki sene editörlük de yapacağım. Böyle bir şeyle meşgul olacak olmak bana çok iyi geldi. Çünkü istemediğim halde yapmak zorunda olduğum şeyleri yapmakla o kadar çok vakit ve enerji harcıyorum ki, gerçekten severek yapabileceğim bir şey çıktığında onu yapmak benim için adeta yeniden nefes alabilmek gibi bir şey oluyor. İşte bu yüzden dergiyle ilgilenmeye başlamak ve hatta bu sorumluluğumun daha da artacak olması benim için çok iyi oldu.
Tabii sadece dergi de değil. Kulübün içinde aktif olmaya başlayınca yeni insanlarla tanıştım. Hoş, kaliteli insanlar. Oturup iki laf edebileceğin ya da en azından gördüğünde selam verebileceğin türde. Bu da ayrı bir güzellik. Sadece kulüp odasına gidip orada boş boş oturmak bile rahatlamama yetiyordu. Şimdi tatilin başlaması sebebiyle kulüpten 3 ay uzak kalacak olmak da bir nevi burukluk benim için.
Kulübün bünyesinde 2. dönem konferanslar ve toplantılar da düzenledik. Bu meşguliyet de beni çok yormasına rağmen canlı tuttu.
Hukuktan birkaç arkadaş Avrupa Birliği projelerine katılmak için bir proje grubu oluşturmuşlardı. Benim de gruplarına katılmamı teklif ettiler, ben de kabul ettim. Zaten çok da bir şey yaptığımız yoktu, proje filan bakınıyorduk, mail filan atıyorduk herneyse. O grubun lideri pozisyonundaki çocuk dün gece benden hoşlandığını filan söyledi. İşin ilginç yanı ta benden eylülden yani ilk gördüğü andan beri hoşlanıyormuş -ki ben çocuğu ilk kez şubatta filan gördüm sanırım. Çok bir muhabbetimiz de yoktu. Sadece son bir hafta içinde 2 gece facebook chat'te biraz muhabbet ettik. Onun haricinde yüz yüze merhaba-merhaba haricinde konuşmuşluğumuz bile yok doğru dürüst. Nerden çıktı birden bu olay, nasıl cesaret etti anlamadım. Bir de böyle onun için çok zor olduğunu filan da yazmış. İyice kötü hissettim kendimi. Tabii bu proje grubu açısından da kötü oldu. Bugün tekrar bir şeyler yazdı muhabbet olsun diye ama tabii arada garip bir hava var. Ne ben doğru düzgün konuşabiliyorum ne de o. Böylece bu işin de içine etmiş oldu. Sadece arkadaş kalsak, doğru düzgün işimize baksak olmuyor muydu yahu? Çok sinir oldum zaten. Ortak derslerimiz de var ve muhtemelen olmaya da devam edecek. Kendimi rahatsız hissedeceğim haliyle. Umarım bu olay hiç olmamış gibi davranabiliriz. Şu an cidden bunu istiyorum.
Bu arada yarın okuldan birkaç arkadaşla Amerika'ya gidiyorum 3 haftalığına. Güzel geçmesini umuyorum. Okulun ayarladığı bir gezi olduğu için her daim hayal kırıklığına uğrama ihtimalini göz önünde bulunduruyorum; ama yine de daha önce Amerika'ya gitmediğim için en azından yeni bir yer olması hasebiyle güzel olacağını düşünüyorum.
2-3 hafta öncesine kadar kendimi birinden hoşlanıyor zannediyordum. Bu zannetme aşaması ortalama 3 hafta sürdü. Sonradan onu görmediğim bunca zaman içinde aslında pek de özlemediğimi ve pek de aklıma gelmediğini fark ettim. Yani onu sevsem, hoşlansam filan böyle olmazdı herhalde değil mi? Bir de aradaki gizem perdesi kalkmaya başladıkça da ona olan ilgim azaldı. Sanki daha fazla tanıdıkça daha az hoşlanmaya başladım. Aynı bölümdeyiz ve o benim üst dönemimde; ama yine de ortak derslerimiz olduğu için sınıfta beraber olduğumuz zamanlar oluyordu. Tabii sınıf/amfi ortamında tanışmak, arkadaşlık kurmak gibi şeyler pek olmadığı için biz kulüp aracılığıyla tanışmıştık ve yine kulübün etkinlikleri ve kulüp odasındaki muhabbetler aracılığıyla arkadaş olmuştuk. Sonra ondan hoşlanıyormuşum gibi geldi; ama şimdi aslında hoşlanmadığımı düşünüyorum. Ama hoşlanmış da olabilirim. Belki şu an 3 haftadır onu görmüyorum diye unutmuş gibi olabilirim; ama okullar açılınca yine onu görünce saçmalayabilir ve "nasılsın?" sorusuna ne cevap vereceğimi unutabilir ve 2 dakika boyunca kekeleyebilirim. Yani durum çok karışık. Ne hissediyorum bilmiyorum. Okullar açılınca ne olur bilemem.
Genel olarak yalnızlık durumum devam ediyor. Ben bu arkadaşlık, dostluk olaylarını çok kıvıramıyormuşum gibi geliyor. Mesela çok sevdiğim arkadaşlar var; ama sık sık onlarla görüşmek de sıkıyor beni, bıktırıyor. "Azıcık rahat bırakın da nefes alayım" diyesim geliyor mesela. Yani yalnızken moralim bozuluyor; ama arkadaşlarla iken de az rahat bıraksalar da kafamı dinlesem diye boşluk kolluyorum. Ben bile anlayamadım ne istediğimi. Çok pis ve bencil bir insanım bana kalırsa. İnsanlar haklı çevremde durmak istememekle. Zaten arkadaşlıklarım da artık çok uluslararası düzeyde. Tayvanlı, Nijeryalı, Faslı, Cezayirli, Endonezyalı ne ararsan var. Çok güzel bir şey bu aslında. Farklı kültürlerden insanlarla bir araya gelmeyi seviyorum. Her şeyden önce eğlenceli bir kere.
Sonra bir çocuk var bizim bölümde uyuz oluyorum. Ama yani öyle böyle değil, neredeyse tiksinti halini aldı bu durum. Aslına bakarsa çocuğun hiçbir şey yaptığı da yok, hatta çok da iyi bana karşı. Ama yine de sebepsiz bir antipati besliyorum çocuğa karşı. Aslında biz başta iyiydik. Muhabbet filan da ediyorduk bilhassa müzik, sinema ve edebiyat üzerine. Ama sonradan çocuğa kıl olmaya başladım. Çünkü çocuk kendini entelektüel sanan gerizekalının teki. Gitar çalabiliyor, ek olarak da 2 film izleyip 3 kitap okumuş diye kendini bir şey zannediyor. Sürekli insanlara yukarıdan filan bakıyor, insanları hor görüyor. İşte buna tahammül edemiyorum. Suratına yumruğu çakıp 32 dişini avucuna döksem yine de sinirim geçmezmiş gibi geliyor böylesi zamanlarda. O derece yani. Gerçi bana karşı yapmıyor bunu. Beni takdir ediyormuş(!) çünkü sağolsun. Hatta bazen "bizim gibiler" filan gibi cümleler kuruyor ki tam dayaklık. Ne zannediyor kendini bilmiyorum. İdiot şey. Hayır gerçekten kendini zannettiği kadar entelektüel, kültürlü filan olsa içim yanmayacak. O zaman derim ki "çocuk biliyor, havasını da atıyor ağğbii". Ama öyle de değil. Neyine güvenip insanları böyle küçük görüyor anlamıyorum. Bak yine sinir oldum. Ondan bahsetmek bile ruh halimi değiştirdi. Şu an duvara yumruk filan atmak istiyorum sinirim geçsin diye. İşin kötüsü her ne kadar kendime bile itiraf etmeye korkuyor olsam da bu çocuk benden hoşlanıyor olabilir. Hele de böyle bir şey olursa hepten bittim ben. Artık kendimden de nefret ederim. Gerçi zaten sürekli tersliyorum. Öyle bir niyeti varsa da vazgeçmiştir herhalde; ama yine de bazı imaları filan oldu. O yüzden korkuyorum. Bir de başka bir arkadaş da durup dururken "bu çocuk senden hoşlanıyor olmasın yoksa?" dedi, işte o zaman baya bir korktum. Hani ben şüphelensem filan neyse de dışarıdan nasıl böyle görünüyor olabilir bilmiyorum. Hele de bu durumdan şüphelenen kız, o çocuğun imalarının çeyreğinden bile haberdar değilken. Yani bu durum sinir bozucu olduğu kadar korkutucu da. Umarım işler sarpa sarmaz. Çünkü her ne kadar ondan nefret etsem de ona katlanmak zorundayım; çünkü o da kulüpte ve aynı sınıfta ondan kaçınsam bile kulüp işleri sebebiyle yüz göz olmamız gerekecek kaçınılmaz olarak.
Bir de uzun zamandır (neredeyse 2-3 yıldır) saçlarımı boyatmayı çok ama çok istiyorum (şu üstte gördüğünüz renge); ama ben de çok iğrenç durur da ortalarda palyaço gibi dolaşmak zorunda kalırım diye korktuğumdan cesaret edemiyorum. Birinin beni cesaretlendirmesi lazım sanırım.

what is an astronomical night.

2011-03-31T16:02:00.002+03:00

kısaydı, güzeldi. resimlere bakıp hasret gideriyoruz işte böyle.

"Bulunmadığım yer, kendim olduğum yerdir."

2011-02-08T03:20:00.008+02:00

"Hayat belki de filmlerin, şarkıların, resimlerin ve yazıların güzel olabilmesi için çirkin kaldı."

Bu da benim geçenlerde söylediğim şöyle bir şeye cevap oldu. Güzel de oldu. Daha da güzeli bunu plansızca, sadece yazgı ile açıklayabileceğimiz bir şekilde ve fazlasıyla uygun bir zamanda görmüş olmam.

# Dikkat ederseniz yukarıdaki, fotoğrafı çekilmiş kitap sayfasından bahsetmiyorum bile. O apayrı, o güzel. O ben.

Worst birthday ever, I guess.

2011-02-03T03:39:00.005+02:00

Bugün benim doğumgünüm, teknik olarak -saat şu an geceyarısını geçtiğine göre- dündü ve artık 19'um.

Ve evet, 19. kez çok sıkıcı bir doğumgünü geçirdim. Doğumgünüm yarıyıl tatiline denk geldiği için hep böyle oluyor zaten. Hiç kimse sana sürpriz yapmıyor, hiç kimse sana kendini özel hissettirmiyor. Telefona gelen birkaç mesaj olmasa doğumgünüm olduğundan ben bile şüphe edeceğim yani o kadar acınası bir durum. Hani şu kasvetli pazar günleri vardır ya, haftasonu olmasına rağmen kimse sevmez filan herkese sıkıntı verir. İşte benim doğumgünlerim de aynen o kasvetli pazar günleri gibi geçer hep. Pazar günü doğmam tümüyle sirayet etmiş sanki doğumgünlerime. Bazen arkadaşlarımın doğumgünümden birkaç gün önce ya da sonra sürprizimsi cılız girişimleri olmuyor değil; ama bunlar da o kadar çok belli oluyor ki, sürpriz filan kalmıyor ortada.

Neyse anlatmak istediğim hep bu tarz can sıkıcı doğumgünleri geçirdiğim. Ama bu sefer gerçekten fazla can sıkıcıydı. Bütün günümü internette amaçsızca dolaşarak ve hoşlanmadığım bir filmi iki seferde zoru zoruna bitirmeye çalışarak geçirdim. Telefona birkaç mesaj geldi, birkaç kişi aradı ve tabii ki facebook'ta sol tarafta ismimi görenler duvarıma bir şeyler yazdılar. İşte böyle zamanlarda facebook birileri sanki seni gerçekten hatırlıyormuş ya da önemsiyormuş gibi hissetmeni sağlamaya çalışıyor. Ama bu sadece bir yalan. O hatırlatma olmasaydı facebook'ta kutlayan 70 civarı kişiden 5-10 tanesi filan ancak biliyor olurdu herhalde doğumgünümü. Neyse yine de teşekkür etmeliyim onlara. O hatırlatmayı dikkate almayabilirlerdi de.

Bir de canımı sıkan diğer bir olay (belki de asıl olay) kendi elimle yakın bir arkadaşımla olan ilişkimi doğumgünümden önceki gün mahvetmemdi. Keşke biraz sonuçlarını düşünebilseydim; ama aptallık yaptım, farkındayım. Ona sorduğum bir soruyu ısrarıma rağmen cevaplamak istemedi diye bir anlık sinirle twitter'ıma isim vermeden ama onu ima ederek pek de hoş olmayan bazı şeyler yazdım. Ama yazarken bunda bir sakınca görmüyordum; çünkü twitter'ımı o ya da herhangi bir arkadaşım (dolayısıyla onu tanıyan herhangi biri) bilmiyordu. Dolayısıyla o ya da başka birisi bunu bilmezdi, böyle bir şeyin kimseye zararı olmazdı. Sadece ben içimdeki kızgınlığı atmış olurdum ve bir daha bu durum aklıma bile gelmezdi, önemsemezdim. Ama nasıl olduysa saatler sonra arkadaş facebook status'üne sitem dolu bir şeyler yazdı ve bunu herhangi biri anlamayabilirdi; ama ben gayet iyi anladım. Onun hakkında yazdığım tweet'i okumuştu ve bu yüzden kırılmıştı. İlk önce uzun bir süre şaşkınlığımı atamadım. Çünkü onu okumuş olması neredeyse imkansızdı. Twitter hesabımı bilmiyordu çünkü, hatta bir twitter hesabım olup olmadığını bile bilmiyordu. Nasıl olmuştu da onun hakkında yazdığım bir şeyi öğrenmişti? Hadi her şeyi geçtim twitter hesabımı gerçek hayattaki hiçbir arkadaşım bilmezken o nasıl öğrenmişti? Bu hala bir muamma ve aslında biraz korkutucu (bu tüm internet hesaplarımdan bir şekilde haberdar olması/olabilecek olması demek). Başka kimler biliyor tahmin bile edemiyorum. Neyse sonuç olarak o kızgınlıkla ne aradı ne mesaj attı ne de facebook'tan herhangi bir şey yazdı (bunu özellikle belirtiyorum çünkü bugün online olduğunu gördüm). Doğumgünümü unutmuş olması da mümkün değil, doğum tarihim kafiyeli olduğu için (2.2.92) yakın arkadaşlarım hep ezbere bilirler. Her şeyi geçtim zaten facebook'ta olduğu sürece doğumgünümün hatırlatmasını ve duvarıma yazılan kutlama mesajlarını görmüştür. Bu da demek oluyor ki şüpheye yer bırakmayacak şekilde onun hakkında yazdığım tweet'i görmüş ve bana çok fena kırılmış. Haksız da sayılmaz. Tamamen aptallık ettim ve hepsi benim hatamdı biliyorum; ama özür dilemeye bile yüzüm yok. Ne diyebilirim ki? "Senin hakkında şunları şunları söyledim ama pişmanım, özür dilerim" gibi bir saçmalık çok yüzsüzce olur ve elbette ki yeterli olmaz. Ama zaten aklıma yeterli olabilecek herhangi bir şey de gelmiyor. Şu an vicdan azabından resmen kıvranıyorum. Sevdiğim bir arkadaşımdı ve bir anlık sinirle resmen her şeyi mahvettim. İşin ilginç yanı ben normalde böyle bir insan değilim. Yani arkadaşlarım beni üzse de kırsa da sinirlendirse de genelde bunları sineye çekerim, arkalarından en ufak bir laf bile etmem. Ama bu sefer öyle gerçek anlamda sinirlenmediğim ve o da sinirlendirecek bir şey yapmadığı halde kötü laflar ettim (sebebini ben bile kendime şu an açıklayamıyorum) ve o laflar da nasıl olduysa bir şekilde ona gitti.

Sonuç olarak hala daha kendimi berbat hissediyorum ve kendimden nefret ediyorum. Çünkü ben böyle bir insan değildim, bunu nasıl yapabildim bilmiyorum. En acısı kendimi haklı çıkaracak herhangi bir argümanımın olmayışı. Herkesi geçtim kendi gözümde alçaldım bir kere. O yüzden de canım çok sıkkın.

Yarıyıl tatiline denk gelen, kasvetli pazar gününü andıran, yalnız geçirilen bir doğumgünü tek başına yeterli değilmiş gibi bu can sıkıcı olayla birleşti ve ortaya en kötü doğumgünüm çıktı. Yeni yaşım kutlu olsun!

"I love realism" dediğime bakmayın siz.

2011-01-31T15:00:00.003+02:00

insanlardan biraz uzak birisiyim. bu, onlardan köşe bucak kaçtığım anlamına gelmiyor. onlarla birlikteyim; ama aklen ve kalben çoğu zaman onlarla değilim. ruhum daha çok yalnızlığı seçiyor, onlarla birlikteyken bile.

ve sosyal yaşamı böyle olan birinin dünyası kitaplar ve filmlerden ibaret oluyor genelde. okula gitmeden kitap okuyacak kadar okuma-yazma öğrenmiştim zaten. o yüzden neredeyse kendimi bildim bileli gerçek dünyadan kaçıp hep kitaplarla yaşamayı tercih ediyorum. çünkü orası kolay, orası güzel bir dünya. sıkıcı değil, sıradan değil, kırıcı değil. bir şekilde çok üzülseniz de en sonunda mutlu oluyorsunuz. ne kadar sıradan görünürseniz görünün müthiş heyecanlı bir hayatınız oluyor olağanüstü bir biçimde. sevebiliyorsunuz ve seviliyorsunuz da karşılığında. özgür bir dünya, güzel bir dünya.

bir de filmler var tabii. kitaplardan daha kullanışlı bazen. çünkü insanın bu dünyadan kaçmak istediğinde bazen tek bir cümle daha okuyacak enerjisi olmuyor. ne kadar okumak isteseniz de elinize alamıyorsunuz o kitabı. o zaman filmler daha güzel. yalnız izlemesi güzel. normalde sürekli engellemeye çalıştığın gözyaşlarını engellememek güzel. yaşamak istediğin hayatı yaşayan biri izlemek - zaman zaman acı verici olsa da- güzel. farklı dünyalara karışmak, 2 saatliğine de olsa o dünyadan biri olmak güzel. orada da ne kadar acı olursa olsun -genelde- mutlu bitiyor.

işte benim hayatım bu (müziği saymıyorum. o çok daha temel bir şey.): kitaplar ve filmler. beni bu dünyadan koparacak, özlediğim dünyalarda yaşayabilmemi sağlayabilecek, ne olursa olsun bu boğucu gerçeklikten kopmamı sağlayacak şeyler. ama giderek fark ediyorum ki benim için zararlılar da bir yandan. mutlu ettikleri, rahatlattıkları kadar acı da çektiriyorlar. çünkü o dünyaları ne kadar seversem, ne kadar ilginç bulursam kendi dünyamdan, yaşadığım hayattan o kadar nefret ediyorum. gerçekliğe düşman oluyorum. çünkü gerçek hayatta heyecanlı bir hayatım yok, her şey çok sıkıcı. çünkü gerçek hayatta her ne kadar şanssız ve aptal bir sakar olsam da işler romantik komedi havasında ilerlemiyor. çünkü gerçek hayatta süpergüçlerim, süperzekam, süpergüzelliğim yok. çünkü gerçek hayatta özgür değilim; zorunluluklarım ve sorumluluklarım var. ve çünkü gerçek hayatta beni mutlu ve huzurlu biri yapacak olan ‘o’ kişi yok, eksiğim. oysa filmler ve kitaplar böyle değil. onlar size -neredeyse her zaman- istediğinizi veriyor.

gerçeklik tahammülü zor bir olgu. ve ondan ne kadar uzaklaşırsanız geri döndüğünüzde de işler o kadar zorlaşıyor. işte bu yüzden belki de tüm bunlar artık benim için zararlı. bilemiyorum. tüm bunlar bir şeye sebep oluyor: özlem. kaybettiğin bir şeyin değil, henüz sahip olamadığın bir şeyin özlemi. farklı, temelden sarsabilecek bir özlem. ve her geçen gün büyüyen, büyümesinin önüne geçilemeyen bir özlem.

Scott Pilgrim vs. the World

2011-01-30T03:51:00.020+02:00

Depressed? -Don't be.

2011-01-28T12:42:00.007+02:00

Dünyanın en ilham verici videolarından. Gerçekten çok güzel olmuş.
Hayat böyle güzel.

Ayrıca arkaplanda çalan muhteşem şarkı da Yael Naim'den New Soul.

Vol.2: Üniversite nasıl devam ediyor?

2011-01-24T13:38:00.008+02:00

Çoook uzun zaman önce bu yazının birinci bölümünü (Üniversite benim için nasıl başladı?) yazmıştım ve planlarıma göre birkaç gün içinde de ikinci bölümünü yani bunu yazacaktım; ama gerek yoğunluktan gerek üşengeçlikten -ki muhtemelen asıl sebep bu- bir türlü yazamadım. O yüzden bu aslında haftalarca gecikmiş bir yazı. Neyse.

***

Geçen sefer de dediğim gibi işler normalleşmeye başladı. Yani benim için normal olmasa da insanların geneli için normal olan bir çizgiye oturdu insan ilişkilerim. Ve bu da garip ve aslında fazlasıyla sevindirici.

Çünkü şu ana kadar hiç olmamış bir şey oluyor, gerçekten samimi bir sınıfta bulunuyorum. Şu ana kadar bulunduğum sınıflarda hep çoğu kişi birbirine düşmanlık beslerdi, soğuk davranırdı, gruplaşmalar olurdu, kız-erkek bölünmesi yaşanırdı, insanlar birbirini önemsemezdi. Hadi her şey yolunda oldu diyelim, o insanlar beni önemsemezdi. Çünkü ben soğuk, ukala ve sinir bozucuydum. Bu konuda hemfikirdiler.

Ama bu sefer durum o kadar farklı ki. Sınıfta mükemmel bir ortam var. Gruplaşma diye bir şey kesinlikle yok. Zevklerimiz, fikirlerimiz farklı bile olsa bu aradaki samimi havayı bozmuyor. Çok eğlenceli bir ortam var ve bu sene başında hissettiğim "okulun çekilmez oluşu"nu yok edip, "okulun eğlenceli oluşu"na çeviriyor.

Biliyorum, herkesin sınıfı hep en eğlenceli, gelmiş-geçmiş en kral, en efsane sınıftır. Ve herkes de haklı olduğundan çok emindir. O yüzden bu tarz sözler çok inandırıcı gelmeyebilir; ama şöyle de bir şey var ki hocalar da bu konuda bizimle aynı fikirdeler. İlk 2 ay dersimize girmiş ve şu an girmeyen ya da ikinci 2 ay dersimize giren hocalar da aynı görüşte. Çünkü koca hazırlık okulunda hiçbir sınıfın yapmadığı şeyleri yapıyoruz ve hocalar da bundan hoşlandığından onlar da bize katıldılar.

Mesela şu 4 ayda neredeyse sınıfın yarısının sürpriz doğumgününü kutladık çeşitli organizasyonlarla ve bir de Litvanyalı hocanın. Haftasonu buluşup eğlendik. Dersten kaçıp Taksim'e gittik. Her canımız sıkıldığında dışarıdan bir şeyler sipariş edip sınıfta yedik. Olmadı, biz bir şeyler yapıp getirdik. Birinci dönemin sonunda eski ve yeni hocalarımızla hep beraber yemeğe gittik. Romanyalı hocamızla dedikodu yaptık. Türk hocamıza her hafta bağlama çaldırdık. Amerikalı hocalarımızdan biri bize sürpriz olarak milkshake yapıp getirdi. Aynı hocaya Christmas hediyesi olarak waffle makinesi aldık, o da bize bir gün tam 3 ders boyunca sınıftaki herkese tek tek waffle yaptı. Başka bir Amerikalı hocaya yapmadığımızı bırakmadık sırf geyik olsun diye, adam derste çıldırma noktalarına geldi; ama en sonunda ayrılırken "sizi seviyorum" dedi. O da bizim onu sevdiğimizi biliyordu zaten. Ona da Christmas'ta hediye almıştık. Sürekli aralarda ve zaman zaman derslerde tabu ve batak oynadık -ki ben batak oynamayı da yine bu arkadaşlardan öğrendim. Sürekli birbirimizi ödev ve portfolio bakımından besledik, sıkıntı olmadı. Almanya'da doğup büyümüş bir Türk arkadaşı çok sevdiğimiz halde sırf eğlencesine dışladık (tabii bu onun böyle olduğunu biliyordu), German ya da Führer diye dalga geçtik. Amerikalı hocalarımızdan biriyle (waffle yapan) sürekli film izledik ya da müzik dinledik/klip izledik ve Dead Poets Society'yi izlediğimiz gün öğleden sonra kampüste Amerikan futbolu oynadık. Başka bir gün aynı hocayla beraber voleybol maçı yaptık...

Bilemiyorum aslında o kadar çok şey var ki. Bunlar sadece şöyle bir geçen aylara baktığımda ilk aklıma gelenler. Ve aslına bakarsanız, anlatılması da çok zor. Yaşarken orada olmanız lazım ki bu anlattıklarım bir şey ifade etsin size de. Ama kısaca şöyle özetleyebilirim ki eğitim hayatımın 13. senesinde sonunda gerçekten güzel ve samimi bir sınıfta bulunuyorum. Şu an her şey çok güzel. Umarım bundan sonra da böyle devam eder.

Üniversite benim için nasıl başladı?

2010-11-18T13:57:00.005+02:00

Bazen en azından bazı şeylerin yoluna girmesi, yoluna girmeye başlaması ya da en basit ifadeyle normalleşmeye başlaması güzel. Hele de benim gibi biri için oldukça güzel.

Kendimi bildim bileli sosyalleşmeyle sorunları olan biriyim. Gerçek dünyada çok içine kapanık, o açığı burada yazarak sanal dünyada sosyalleşerek kapatmaya çalışan kişilerden değilim aslında. Hani bütün gün odasından hatta yatağından dışarı çıkmayıp sürekli bunalım müzik dinleyen biri de değilim. Ama insanlarla kolayca iletişim kurabilen biri de değilim. Kimseyle (hadi birkaç istisna var diyelim) durup dururken tanışamam, gidip öyle konuşamam, paylaşıma giremem, yeni sınıf ortamında pat diye gidip yanına oturamam. Sanırım buna en büyük sebep şu: İnsanları ciddiye almıyorum. Evet, aynen durum bu. Çok pislikçe olduğunun farkındayım; ama genelde insanları gördüğüm an haklarındaki kararımı veriyorum ve bu karar genelde benim ilgimi hak etmedikleri yönünde oluyor. Çünkü biliyorum ki zaten ben o insanla bir şey paylaşamam, bir şey konuşamam. Ortak noktamız bile yok. O yüzden o insana karşı olan tek ilgim ona seyirci kalmak oluyor. Herhangi bir etkileşime geçmeye gerek görmüyorum.

Hadi ben kendisinin farkında olan bir pisliğim; ama cidden, diğer insanlara ne oluyor? Bende insanların bu kadar nefret edeceği ne var? Çevresiyle az iletişime geçen benden başka yığınla insan var; ama hayır, insanlar bir tek benden kaçıyor. Senenin başında günlerce hatta neredeyse haftalarca sınıfta hiçbir şey yapmadan oturmamın tek sebebi herhalde benim insanları ciddiye almıyor oluşum olamaz. Sene başında gerçek anlamda her şey felaketti. Kimse birbirini tanımıyordu; ama bir şekilde hemencecik arkadaş grupları oluşmuştu. Birbirini tanımayan insanlar birbirinin yanına bir şekilde düşmüş, yan yana oturuyorlar; ama kimse gelip benim yanıma oturmayı düşünmüyordu bile. Hayır bundan şikayetçi değilim. Yayık yayık konuşan aptal kızın birinin yanıma gelip oturma ve sürekli muhabbet etme gibi istekleri olabileceğini düşününce yalnız oturmak mükemmel bir şey. Öyle olmasa bile ben zaten normalde de yalnız oturmayı severim, kafan rahat olur, sürekli soru soran ikide bir konuşan biri olmaz tepende. Ama sorun şurada; bu, sizin tercihinize bırakılan bir şey değil. Sorun sizin yalnız oturmak isteyip istememeniz değil. Sorun, kimsenin sizin yanınıza yaklaşmayı bile düşünmemesi.

Günlerce ama günlerce okul şöyle geçti: Derse nadir olarak katılıyorum ya da hoca katılmaya zorluyor, aralarda su ya da çay almaya kantine gitmediğim zamanlarda da karşı binayı izliyorum pencereden. 10 dakika boyunca "şu aptal ara bir an önce bitsin artık" diye saniyeleri sayıyorum çünkü cidden de karşı binada izlemeye değer hiçbir şey yok. Karşı bina tadilatta. Penceresinde insan bile yok. O kadar boş bir bina. Sadece boş boş otururken aklıma yapacak daha ilginç bir şey gelmediğinden karşı binayı izlemek en büyük zevkimmiş rolü yapıyorum 10 dakika boyunca. Sonra da o 50 dakikalık ders bitsin diye, sonra 10 dakikalık ara bitsin diye, sonra ders, sonra ara...kısacası bir an önce kendimi okul sınırlarından dışarı atabilmek için dakikaları, saniyeleri sayıyorum tek tek -ki okul sınırlarının dışı da hiç mi hiç güzel değildi, emin olun. Neyse işte kısacası günlerim böyle rezil geçiyordu. Çünkü en az benim onları ignore ettiğim kadar insanlar da beni ignore ediyordu, hatta çok daha fazla. Her ders yoklama yapılmasına rağmen 20 kişilik hazırlık sınıfının ancak yarısı belki ismimi biliyordu -en iyimser yaklaşımla o da. İnsanları yok sayıyorum, evet; çünkü onlar benim farkımda bile değiller. Emin değilim; insanlar beni fark bile etmedikleri için mi ben insanları ciddiye alınması gereksiz yaratıkları olarak görüyorum, yoksa ben onları ciddiye almadığım için mi onlar bana karşı bu kadar uzaklar. Bu biraz karışık işte.

Her başlangıç aslında yeni bir bitiştir diye daha önce tahminde bulunmuş olmam benim 6. hissimin çok gelişmiş olduğunu filan da göstermiyor. Sadece her seferinde aynı şeyin tekrarlandığını bildiğim için boş yere umut beslemenin gereksiz olduğunun bilincinde olduğumu gösteriyor. Çünkü her başlangıçta bir kez daha bitiyor. Başlıyor ve bitiyor. Bitiyor, bitiyor. Başlamadan dahi bitiyor.

Hiçbir şey, hiçbir yer, hiçbir insan sihirli değil. Her ne kadar buna lanet etseniz de değil. Her ne kadar bunu çaresizce isteseniz de değil. Her ne kadar her an içten içe -bir gün özel bir yerde, özel bir anda, özel biri(leri)nin geleceğini- düşünseniz de değil.

İşte sırf bu sebeplerle işlerin normalleşmesi benim için olağanüstü denebilecek kadar iyiye işaret; ama onu da bir dahaki yazıda anlatayım.

The Virgin Suicides.

2010-11-15T00:26:00.038+02:00

Yaklaşık 2 yıl önce MTV'de rastladığım bir film vardı: The Virgin Suicides. Hem filmin tonları hem de Air katkılı soundtrack'leri muhteşemdi. Ama biraz başını kaçırmam ve biraz da reklam aralarının azizliğine uğramamla filme devam etmek istemedim o şekilde ve daha sonra düzgünce izleyebilmek adına kanal değiştirdim. Her ne kadar izlemek istesem bir türlü fırsat bulup izleyememiştim 2 gün önceye kadar.

Aslında çok da söyleyebileceğim bir şey yok. Replikleri olsun, müzikleri olsun, tonları/renkleri olsun beni kendimden geçirecek güzellikteydi. Her ne kadar takdir edildiği kadar eleştirilmiş de olsa bu filmle Sofia Coppola, ben ilk gruptayım. Yalnız bir uyarı, film suicidal girl bünyesine ağır gelebilir (kendimden biliyorum). Her şeyi geçtim, zaten o 5 güzel kızı film boyunca izleyip de bunalıma girmemek için insanın kendine tapması lazım. Şimdilik ruh halim; film hakkında ne uzun uzun tahliller yapacak, ne de dikkat çekmek istediğim noktaları işaret edecek halde. O yüzden replik ve fotoğrafla kapatıyorum bu konuyu.

***

Doctor: Burada ne işin var tatlım? Hayatın ne kadar kötüleştiğini bilecek kadar büyümedin bile.

[what are you doing here honey? you're not even old enough to knowhow bad life gets.]

Cecilia: Belli ki doktor, siz hiç 13 yaşında bir kız olmamışsınız.

[obviously doctor, you've never been a 13-year-old girl.]

Tim Weiner: Ve böylece hayatları hakkında fikir sahibi olmaya, onlarla olmadığımız zamanların hatıratına sahip olmaya başladık. Bir kız olmanın tutsaklığını hissettik, zihni nasıl aktif ve hayalci yaptığını. Ve okudukça, hangi renklerin birbirine iyi gittiğini de öğrendik. Anladık ki o kızlar aslında ruhen kadındılar; onlar sevgiyi anlıyordu, ve hatta ölümü de, ve bizim rolümüz sadece onları cezbediyor görünen havayı yaratmaktı. Anladık ki hakkımızda (biz=genel olarak erkekler) her şeyi biliyorlardı. Ve aslında onları hiç anlayamadığımızı da.

[and so we started to learn about their lives,coming to hold collective memories of times we hadn't experienced. we felt the imprisonment of being a girl, the way it made your mind dreamy.....so you ended up knowing what colours went together. we knew the girls were really women in disguise, that they understood love and even death and that our job was merely to create the noise that seemed to fascinate them. we knew that they knew everything about us (us=boys in general). and that we couldn't fathom them at all.]

Tim Weiner: Atladığı zaman, muhtemelen uçabileceğini düşünüyordu.

[when she jumped, she probably thought she could fly.]

Lux: Burada nefes alamıyorum.

[i can't breath in here.]

Mrs Lisbon: Lu, burada güvendesin/iz.

[lu, you are safe, in here.]

Tim Weiner: Geçen yıllar içinde pek çok şey söylendi kızlar hakkında. Ama biz hiçbir zaman bir yanıt bulamadık. Sonuçta fark etmiyordu aslında, ne yaşları ne de kız oluşları. Önemli olan, onları sevdiğimiz, onları çağırdığımızı duymamış olmaları ve hala onları o odalardan dışarı çağırdığımızı duymayışları, oraya ebedi yalnızlık için gidişleri ve orada onları tekrar bir araya getirecek parçaları asla bulamayacak oluşumuz.

[so much has been said about the girls over the years. but we have never found an answer. it didn't matter in the end how old they had been, or that they were girls... but only that we had loved them... and that they hadn't heard us calling... still do not hear us calling them from out of those rooms... where they went to be alone for all time... and where we will never find the pieces to put them back together.]

***

Ah, aklım nerede benim?

2010-11-07T16:22:00.005+02:00

Hayatın bu kadar garip olması çok garip bence. Yani dünya biraz daha normal ve öngörülebilir olsaydı nasıl olurdu gerçekten merak ediyorum. Sıkıcı mı olurdu? -Muhtemelen.

Şu an sıkıcı değil mi? -Öyle.

Daha sıkıcı olurdu; ama daha az yorardı galiba.

Hayat o kadar garip ki nasıl hissettiğimi bilmiyorum. Ya çok mutluyum ya da çok mutsuzum, emin değilim. Yada ikisi de birbirine o kadar karıştı ki artık hissetmiyorum. Hissetmediğim için de bilmiyorum. Ama yine de neden ağlıyorum? Bilgisizlik mutluluksa eğer, mutlu olmam lazımdı. Demek ki biliyorum. Biliyorum demek ki hissediyorum. O zaman çok fazla hissediyorum, çok derin. Derinlik basınçtır. Basınç acı verir. Basınç kanatır. Burnunuz, kulaklarınız, ağzınız, gözleriniz kanar. Tüm damarlarınız patlar. Oluk oluk kan.

Kafam çok karışık. Yeni yerler, yeni insanlar. Davetkar ama güvenilmez. En çok bıktığınız hataları tekrarlıyorlar. En çok istediğiniz şeyleri teklif ediyorlar. Adım atmak kaçınılmaz; ama hangi yöne?

Beynim kusuyor. Bunalımda değilim. Dedim, mutlu da olabilirim. Çünkü karışık şeyler var, biraz derin. Nasıl hissetmem, ne yapmam gerektiğinden emin değilim. Biraz güzel, biraz çirkin.

Ah, aklım nerede benim?

*Sırf parmaklarımı hareket ettirebilmek adına amaçsızca başladığım bu yazıya başlamadan önce biliyor muydum bunları yazacağımı ondan mı "where is my mind?"ı açtım, yoksa şarkı mı beni bunları yazmaya itti, bilmiyorum. Bir sonraki cümlemi bile düşünmeden yazdım oysa hepsini.

Alışveriş komplike bir etkinliktir.

2010-10-17T23:16:00.004+03:00

Gripli çıkılan alışveriş.

Asıl amaç: kafa dağıtmak, uzaklaşmak.

Yan amaç: bazı ihtiyaçların alınması.

İhtiyaçlar: şemsiye, triko hırka, kalın bluz.

Alışveriş esnası: yan amaca odaklanamama. beklentileri karşılayan ürün bulunamaması.

Alışveriş sonrası: sebzeli börek, yarısı kıyafetlerin muhtelif yerlerine dökülen çay.

Alışverişte yan amaç dahi olmayan ürünler: 4 kitap, 1 DVD.

Alışveriş dönüşü elde olan ürünler: 4 kitap, 1 DVD.

Dönüş sonrası değerlendirme: WTF?

Ki ben bu yüzden hanımhanımcıkevkızı değilim.

2010-10-14T18:56:00.003+03:00

İlk -gerçek (yani makarna filan değil)- yemek deneyimimi bugün türlü ve pirinç pilavıyla gerçekleştirdim; ama sonuçlar pek iç açıcı değil. Pilav lapa oldu, türlünün de patlıcanları parçalanıp yemeğin muhtelif yerlerine homojen olarak dağıldı sanırım. En azından pişerken öyle görünüyorlardı. Umarım yerken insanlar yüzünü fazla buruşturmaz ya da ne bileyim en azından birkaç kaşık yemek için zorlarlar kendilerini.

Aslında bence en güzel yemek makarna. Cidden.

where is here?

2010-10-13T02:04:00.004+03:00

-where is here?

-neverland?

-ok, nevermind.

Kötü-İyi-Kötü-Sonra Yine Kötü-Bir Kez Daha Kötü-Kötü Kötü...

2010-10-11T00:39:00.010+03:00

Bu hafta gerçekten hayatımın en kötü haftalarından biriydi. Her şeyiyle çok zordu. Vakitsizlik, ruhsal problemler, insanlar, okul meseleleri, fiziksel/mental yorgunluk, uykusuzluk (günde 3 saat uyumak), biriken işler vs. vs. Neyse ki cuma günü sunum da sınav da iyi geçti de en azından biraz olsun rahatlayabildim. Ama yine de bu hafta sinirlerim çok fazla yıprandı. Ne kadar ağladığımı, ne kadar dişlerimi sıktığımı hatırlamıyorum bile.

Ama haftasonu çok güzeldi. Cumartesi günü Şizoid'e gittim. Hem birlikte vakit geçirecektik hem de filmekimi kapsamında NY, I Love You'nun geceyarısı gösterimine katılacaktık. Saat 9 gibi çıktık. Filme kadar İstiklal'de vakit geçirdik, ıslandık. Sonra Atlas'a gittiğimizde gösterimin iptal edildiğini öğrendik, yıkıldık. Yapacak bir şey bulamayınca Taksim'de dolaştık, yağmur yağıyordu sevdiğimizden ıslandık. Gece 2 filandı eve geldiğimizde. Sonra yemek yedik, 4.30'a kadar muhabbet ettik, ben dayanamadım uyudum. Sabah beni uyandırdı ama pek sabah değildi. 14.45'ti yani. Kalkmış, kahvaltı hazırlamış ondan sonra uyandırdı beni. Sağolsun çok iyi ağırladı; ama çok utandırdı beni. Yatağını zorla verdi, kendisi yerde yattı ve kalktığımda da toplamama izin vermedi. Zaten hazır kahvaltıya oturmak ayrı bir mesele, çayım bile hazırdı o derece. Elinden gelse boşalan çayımı bile bana doldurtmayacaktı. Otobüs/metro dahil bütün her şeyde hiçbir şeyi benim ödememe izin vermeyişi zaten ayrı bir mesele. Kısacası sağolsun utandıracak kadar iyi ağırladı. İstiklal'de, Taksim'de, Mecidiyeköy'de vakit geçirdik cumartesi ve pazar. Her şey çok güzeldi; ama kaçınılmaz son: geri dönmek zorundaydım.

Haftanın acısını az çok çıkardığım haftasonundan sonra yine canım sıkıldı. Öncelikle şunu söylemem lazım ki insanlar kırılmak istemiyor, bozulmak/terslenmek istemiyor, hatta sizi kırdıklarında kendinizi savunmanızı bile istemiyorlar. Biraz önce arkadaş geldi yanıma vaktim varsa konuşmaya. Mesele şu: Bazen onlar bazı şeyler söylerken o söyledikleri şeyler bana kasıtlı olarak ya da beni kırmak için söylenmiş şeyler değilmiş. Ben de bu sözlere karşı aşırı sert cevaplar, tepkiler veriyormuşum ve bu da karşımdakini kırabiliyormuş.

Hani derler ya önemli olan ne söylediğiniz değil, nasıl söylediğinizdir diye. Halt etmiş onu diyenler. Arkadaşın bunu bebek sever gibi bir ses tonuyla söylemesi ya da "bunu söylüyorum; çünkü gerçekten de bizi kırma amacı taşımadığını biliyorum. o yüzden sadece söylemek istedim" filan demesi söylediklerinin ne olduğunu değiştirmiyor. Kısacası onlar benim kırılabileceğim ya da hoşlanmadığım bir şey söylediklerinde aslında amaçları zaten beni kırmak olmadığı için benim cevap vermememi, susmamı istiyorlar.

İnsanın içgüdüsel bir tepkisi olan kendini savunma gibi bir olayı var her şeyden önce ve bu bende oldukça gelişmiş. Durumun, mekanın ya da karşımdakinin önemine aldırmadan herhangi bir lafın altında kal(a)mayacak kadar kibirliyim bir kere. Bunu kendimi övmek/yermek için söylemiyorum ama bu böyle. Bu tarz bir durumda susabilmem için karşımdakini zerre kadar önemsememem, cevap verdiğimde harcayacağım enerjiye yazık ettiğimi düşünecek kadar umursamamam lazım. Ama bu öyle bir şey de değil. Dişlerimi sıkıp, kendimi zorlamam lazım. Sinir hastası olmam lazım. Ama bu insanlar benim kendimi savunmama dahi tahammül edemiyorlarsa benim de gereksiz iletişimlerden kaçınmam gerek demek ki. Susmam gerek. Düşünmemem, üzerinde kafa yormamam gerek. Bir şey üzerinde düşünmemeye çalışmak fazlasıyla zihin yorucu aslında. Ama bir süre bunu denemek daha iyi sanırım.

İnsan ilişkileri gerçekten çok zor ve karmaşık bir konu. Yeni kurulan ilişkiler için bile.

Değişim ve Zaman Algısı

2010-09-27T18:42:00.008+03:00

Zaman algılarımı tümüyle alt üst etse de 1 haftadır burada, yani İstanbul'dayım. Malum üniversite meselesi. Aslına bakarsanız 9 gün olmuş. Oldukça garipti; çünkü hem bu 9 gün inanılmaz yavaş geçti hem de inanılmaz hızlı.

* İnanılmaz yavaştı; çünkü sanki her dakika ömrümden ömür gidiyor. Ben hani böyle içten içe dahi olsa bu şekilde bir evini özleyen kız triplerine gireceğimi tahmin etmezdim. Aslında sorun ev filan değil de hani sanki koca bir yaşamı arkamda bırakmışım gibi hissediyorum -ki bence öyle de- ve bu bana biraz ağır geliyor. Hani artık her şey farklı. Eve gittiğimde misafir gibi olacağım ama aynı zamanda başka bir evim de olmayacak. Ailem artık hayatımda farklı ve daha pasif bir pozisyonda olacak. Düşünsenize bir, o sürekli odam dediğim ve adeta kabuğum haline gelen yer bir daha gerçek anlamıyla benim olmayacak mesela. Korkunç bir şey bu. Öte yandan evet söylemekten bıktım artık aynı şeyi ama yalnızlık meselesi. Kimse yok etrafımda. Yani var ama yoklar işte. Gerçekten hissedebileceğim kimse yok. Yatıyorum, kalkıyorum, yiyorum, içiyorum, derse giriyorum, dersten çıkıyorum, yürüyorum, ağlıyorum ama her halükarda tek başımayım. İçim patlayacak gibi. İnsanların yanında depresif görüntüsü çizmek istemiyorum hele de beni tanımayan insanların yanında, bu yüzden normal davranmaya çalışıyorum. Ama yine de anlamadığım bir şeyler var, nasıl oluyor da koca okulda yine yalnız kalabiliyorum? İnsanlarla ilişki kurmakta neden bu kadar zorlanıyorum? O kadar komik ki aslında. Sınıfta herkes daha ilk günden eşini buldu. Kimin kimle oturacağı, konuşacağı belli bir nevi. Ben hariç. Ben kafa dinleme eylemi içindeyim. Yalnız oturuyorum, konuşmuyorum, katılmıyorum, aralarda bile su almayacaksam eğer pek bir aktivite yaptığım söylenemez. Ama diğer herkes normal, sosyal. Gülüyorlar, konuşuyorlar bir şeyler bir şeyler. Sınıftaki Haitili çocuk bile benden daha sosyal, işte öyle bir durumdayım. Gerçi kızların anlamsız ve sürekli (gerçeklik içermese bile) gülmemi şart koşan muhabbetlerine katılmaktansa pencereden karşı binayı seyretmeyi tercih ederim o ayrı ama yine de dedim ya içim patlayacak gibi oluyor. Çok sıkılıyorum okulda. Derste tek bir Türkçe kelime geçmediği için de dinlemekten başka bir alternatifim yok, ilk haftadan boşversem her şeyi batıracağımı bildiğimden onu da yapamıyorum. Şu an tek yaptığım bol bol dinlemek, sıkılmak ve bir şeylerin değişebileceğini düşünmek. Ama bu düşünceler içindeyken zaman inanılmaz yavaş akıyor. Bir ders saatinde bile 10 yıl harcamış gibi oluyorum.

* İnanılmaz hızlıydı; çünkü her ne kadar bazı zamanlar çok yavaş olduğunu düşünsem de ilk günlerin telaşıyla, koşturmasıyla bazen vaktin nasıl geçtiğini anlamıyor insan. Sıfırdan düzen oluşturmaya çalışmak zor biraz. Bir de nasıl olduysa her ne kadar alışamasam da sanki yıllardır bu hayatı yaşıyormuşum gibi geliyor. Hani şu 10 gün önce yaşadığım ve inanılmaz özlediğim evim, odam, yatağım, ailem, masaüstü bilgisayarım, televizyonum ve her şey yıllarca öncesine gitmiş gibi. Bu kadar az zaman olmasına ve aslında çoğu zaman her şey ağır çekimde yaşanıyormuş gibi hissetmeme rağmen nasıl bu kadar çabuk yeni yaşamımın bu olduğunu kabullenebildim bilmiyorum. Ve biliyorum çok komik ama kabullenmek bile yanlış gibi geliyor. Biliyorum, bazıları büyük bile olsa insan değişikliklere alışmak, bunlarla yaşamak ve yoluna devam etmek zorunda ama sanki bunu kabullenmek özlediğim her şeye ihanet etmek gibi geliyor. Saçmalıyorum ama dönem dönem oluyor, sonra geçiyor.

Keşke kitap okumayı başarabilsem. O zaman her şeyi atlatabilirmişim ve bu can sıkıcı ruh halinden biraz olsun uzaklaşabilirmişim gibi geliyor. Ama yapamıyorum. Elime bile alamıyorum, oysa kitap her zaman benim duygu-düşüncelerimi, ruh halimi, dünyamı değiştiren şey olmuştur. Beni neden kaçmak istiyorsam uzaklaştırmıştır ama kitap okuyamayacak kadar moronum bu günlerde. Geçer bir şekilde ya da alışkanlık yapar, iplemem. O raddeye gelinceye kadar müzikle oyalanıyorum. Ağlatması ve kulak ağrısı dışında pek bir yan etkisi yok. Müzik dinlemek güzel.

Take me to Walter Reed tonight.

2010-09-14T23:07:00.005+03:00

Amerikan dizileri gerçekten güzel. Yani izlerken zevk alıyorsun. Türk dizilerinde olduğu gibi rastladığında bir korku, bir "hemen kanalı değiştirmeliyim" telaşı olmuyor. Neyse kısaca güzel oluyorlar yani uzatmayayım lafı.

Ve bu dizilerin bir güzelliği de muhteşem güzellikte soundtracklere sahip olmaları. Chuck sayesinde keşfettiğim şarkıları, underrated kalmış grupları saymakla bitiremem mesela. Sırf bu yüzden bile sevilebilir Chuck. Sadece Chuck değil tabi birçok dizi var böyle How I Met Your Mother, House MD vs. Soundtracklerin de büyük bir kısmı da indie şarkılardan oluşuyor zaten. Sevmemek imkansız. Çünkü rahat rahat dinleyebileceğin bir müzik türü, her ruh haline uygun. Ben seviyorum en azından.

Neyse asıl konuya geleyim. House'ta daha önce duyduğum, indirdiğim ve hatta dinlediğim şarkıyı bugün dinlerken ne kadar harika bir şarkı olduğunu fark ettim. Michael Penn'in Mr. Hollywood Jr., 1947 adlı albümünden Walter Reed adlı parçası. Müziği de harika, sözleri de. Bir dinlemeye başlayınca bırakamıyor insan. İçime akıyor sanki. O kadar ılık bir şey işte.

	Michael Penn - Walter Reed.mp3

12 Dev Adam konulu çok duygusal yarı final yazısı.

2010-09-12T02:48:00.003+03:00

Bize bu mutluluğu yaşatan 12 Dev Adam'a sonsuz teşekkürler. O son birkaç dakika ömrümden kaç yıl geçti bilmiyorum ama farkında olmadan dakikalarca saçlarımı nasıl yolduğumu biliyorum. O molanın sanki bir gün gibi geçtiğini biliyorum. O son 4 saniyede Sırplar kenarda sıkıştırdığında ve bir anlık oradan çıkamadığımızda heyecandan bayılmak üzere olduğumu biliyorum. 10 yıldır kendisini çok ama çok sevdiğim Kerem Tunçeri turnikeye gittiğinde top elinden çıktıktan sonraki birkaç salisede potaya girememe ihtimalini düşünerek korkudan kalbimin durmak üzere olduğunu biliyorum. Ardından sayı olduğunda sevinçten nasıl çılgına döndüğümü biliyorum. Ve Semih'in blokuyla noktalanan o yarım saniyede kalbimin atmadığını da biliyorum. Hepsi ama hepsi muhteşemdi. Hiç vazgeçmediğiniz için teşekkürler. Topun potaya girdiği o anda beni ağlattığınız ve kendimi tutamayıp çok uzun bir süre hıçkıra hıçkıra ağladığım için de teşekkürler. Yarın Amerika'ya yenilebilirsiniz ama siz yine de çoktan başardınız. Teşekkürler.

*Çok duygusal oldu farkındayım. Kızlar maç izleyince böyle oluyor ama işte. Bu da hayatın gerçekleri.

Lazy Summer Days

2010-09-06T04:18:00.007+03:00

Bu fotoğrafı görür görmez zaten beğenmiştim ama şimdi tekrar bakarken isminin de çok güzel olduğunu fark ettim. Ya da güzelden çok "durumuma tercüman oldu" daha uygun bir ifade olur sanırım. Fotoğrafın ismi Lazy Summer Days. Gerçi bu hanımkızımız o kadar lazy durmuyor yine de. Kitap filan okuyor. Gelsin ben lazy'nin kralını göstereyim ona. Bütün gün bir şeyler (film/dizi) izlemek haricinde hiçbir şey yapmadan yatarak koca bir yaz nasıl geçirilir öğreteyim azıcık. Biliyorum herkesin durumu az çok aynı. Hepimiz bu sıcakta mayışmış bir şekilde dilimiz dışarıda tüm günü yatarak geçirdik -ki aslında yazın olayı da budur. Tembellik yapmayacaksan, boş boş durmayacaksan ne anlamı var ki bir kere yaz olmasının.

Ama yine de yaz için bile fazla boş bir yaz oldu benimkisi. Aslında üniversite koşturmacası ve aslında çok da umursamadığım ehliyet alma meselesini işin içine katarsak öyle olmaması gerekiyordu ama bu yaz tamamen gereksizmiş gibi geliyor bana. Yapmak istediğim bir çok şeyi (aslında neredeyse hiçbir şeyi) yapamadım, öyle saçma sapan bomboş geçirdim günleri. Yapamadım da değil yani yapmadım işte. Tembellik, üşengeçlik. Hiçbir şey için enerjim yok zaten. Yaşamak için bile enerjim yok. Konuşmak için, dolaşmak için, okumak için, yazmak için, hatta bazen yatmaya bile üşeniyorum -ki bu aslında tam bir paradoks. Aslında yazmak istiyorum hem de çok. Eskiden çok yazardım, sık yazardım. Önemli ya da önemsiz. Her şey için yazabilirdim; çünkü seviyordum ve beni rahatlatıyordu aslında hala da öyle ama hiç enerjim yok. Her gün blogu defalarca açıp kapatıyorum. Söyleyecek hep çok şey var, fikirler kafamın içinde uçuşuyor, düşünceler birbirine çarpıp patlıyor, başım ağrıyor ama en sonunda hiçbir yere varamıyor. Cümleleri toparlayamıyorum. Genelde yazmaya başladığım ve yazıyı bitirdiğim yer birbirinden çok farklı oluyor. Yazı dediğim de birbiriyle ilişkisiz cümle topluluğu işte, ciddiye alınacak bir şey değil. Bu yazı bile çoktan amacından saptı.

İnsanın kötü hissetmesi belki de yazmak için en geçerli sebep ama enerji olmadan olmuyor. Mesela şu an her zamankinden çok daha yalnızım. Hatta birkaç aydır durumum o kadar kötüydü ki onlarca arabesk post yazabilirdim buraya ama dediğim gibi enerji meselesi. Ağlak ruh haliyle şu sürekli bahsettiğim arkadaşlarımla da aram yine felaket ama artık bunları da önemsemiyorum. Yani aslında önemsiyorum yine ağlıyorum filan ama sanki artık bir özelliği kalmadı. Hep aynı. Bıktım artık. Durup üzerinde düşünmek, yorumlamaya çalışmak filan çok yoruyor beni. Değişen bir şey de olmuyor zaten, sadece yıpranıyorum. O yüzden yalnızlığın huzurunu yaşamaya çalışıyorum. Aslında yalnızlığı severim de ben. Yani her ne kadar burada yalnızlığından şikayet edip mızmızlanan kız profili çizsem de çoğu zaman yalnızlık en sevdiğim şeydir. Bu yüzden günün ev sevdiğim vakti gecedir. Herkes uyur yani gerçekten kafanı dinleyebileceğin, yalnızlığın tadını çıkarabileceğin bir zaman dilimi. Yalnız olursan insanlar kafanı şişirmez, sinirini bozmaz. Adam gibi düşünebilirsin, kitap okuyabilirsin ve okuduğun kitaba çok daha iyi dahil olabilirsin, daha bir hissederek müzik dinleyebilirsin, yazmak için en verimli zamandır vs. Yani yalnızlık ve gece güzeldir. Ama yine de insan bazen diğer insanlarla birlikte olmak isteyebiliyor. Anlaşılmak, konuşmak, gülmek, bir şeyler yapmak istiyorsun çünkü. Ama yine de yalnız oluyorsun. İşte bu da zor. Çok zor.

* * *

2 haftadan az bir süre içinde yeni bir şehirde yepyeni bir hayata başlayacağım. Çoğunluk buna üniversite demeyi tercih ediyor. Ama ben nedense olmam gerektiği kadar heyecanlı değilim. Yani tabii ki üniversiteye başlıyor olmak, yeni ortam, yeni insanlar filan gerçekten merak uyandırıcı ama diğer arkadaşlarımda olan o mutluluk fışkıran heyecandan yoksunum maalesef. Millet değil günleri saatleri sayar hale geldi bir an önce gidebilmek için. Ben de gitmek istiyorum aslında, yeni bir şeyler denemek ve neler olacağını görmek için ama sanki çok da gerekli değil gibi. Çünkü yine her şey fena halde ters gidecekmiş gibi geliyor. O yüzden belki de diğerlerinde olan o büyük beklentiler, o şen heyecanlar bende yok. Çünkü şimdiden meydana gelecekler konusunda umutsuzum. Belki de bu yanlış, yani olumsuz şartlanma filan. Ama aksini de düşünemiyorum. Çok düşünmeye de gerek yok gerçi. Birkaç gün sonra zaten düşünmeme gerek kalmayacak.

Hem belki o zaman gerçekten yazabilirim. Bir ihtimal yani.

Güzel yaz dinletisi "Lissie: Catching A Tiger".

2010-08-27T00:39:00.013+03:00

Uzun zamandır bahsetmek istediğim biri var. Hem de müzikle alakalı yazılarıma bu kadar uzun bir ara verdikten sonra yazmanın bana da iyi geleceğini düşündüm ama o kadar zor geliyordu ki iki cümle yazmak için bile fazlasıyla üşengeçtim. Sonra fark ettim ki yaz bitiyor, yani "yazın albümü" diye bir şey önereceksen bunun yaz bitmeden olması gerekir. Ve ben ağustosun son günlerine gelmiş olsak da bahsetmeye karar verdim.

Bahsedeceğim kişi temmuzun ilk günlerinde televizyonda When I'm Alone adlı klibine rastlamamla tanıdığım Lissie. Daha yarısında yakaladığım şarkıya ilk dinlememle bayıldım ve hemen şarkıyı ardından da yetinmeyip direkt olarak albümünü indirdim.

Lissie daha önce EP'leri ve çeşitli (ve oldukça da başarılı) coverlarıyla ismini duyurduysa da resmi ilk albümü bu haziranda çıktı. İsmi Catching A Tiger olan albümde 12 adet şarkı bulunuyor. When I'm Alone albümün iki numaralı şarkısı oldukça güzel şarkı ama kesinlikle albümün tek güzel şarkısı değil. When I'm Alone'dan sonra dinlediğim bir numaralı şarkısı Record Collector da en az onun kadar güzel ve defalarca defalarca sıkılmadan dinledim. Ardından diğer şarkılara geçtim ve fark ettim ki hepsi birbirinden güzel. Bully, Look Away, In Sleep, Loosen the Knot, Everywhere I Go ve aslına bakarsanız albümün diğer tüm şarkıları. Bu arada belirtmeden geçmeyeyim Everywhere I Go adlı şarkısı David Lynch'in bile övgülerine mazhar olmuştur.

Lissie tipine, şarkılarına, kliplerine baktığınızda da hemen anlayabileceğiniz gibi Illinois doğumlu bir Orta-Batılı bir kızımız. Ta küçüklüğünden beri meraklıymış bu müzik işlerine ve ilham kaynaklarından biri de büyükbabasıymış. Zamanında Lutheran kilisesinde de bir süre şarkı

söylemiş. Küçükken sürekli bir şeyler mırıldanırmış melodiler, sözler ve böylelikle şarkılarını yapmaya yavaş yavaş başlamış. Neyse çeşitli yerlerde çalıp söyledikten sonra en sonunda 2009 Kasımında Band of Horses'tan Bill Reynolds'ın da yardımlarıyla 5 parçadan oluşan EP'sini çıkarmış ve bu EP oldukça ses getirmiş. Tabii EP'si çıkmadan önce de tanınıyormuş çünkü şarkıları birçok TV dizisi ve filminde de kullanılmış. Aralarında House, The O.C., One Tree Hill, Grey's Anatomy gibi oldukça ünlü diziler de var. Sonra da arkasından 2010 Haziranında ilk albüm Catching A Tiger gelmiş. İyi ki de gelmiş; çünkü sözler de sound da oldukça iyi. İnsan dinlemeye bir başladı mı bırakamıyor. Lissie'nin sesi de oldukça güzel ayrıca.

Albüm 12 şarkıdan oluşmakta:

1) Record Collector

2) When I'm Alone

3) In Sleep

4) Bully

5) Little Lovin'

6) Stranger

7) Loosen the Knot

8) Cuckoo

9) Everywhere I Go

10) Worried About

11) Look Away

12) Oh Mississippi

Kendi şarkılarının yanında başarılı coverlarının olduğundan da bahsetmiştim. Bu coverlar da tanınmasında rol oynamış. Özellikle Bad Romance coverı oldukça ünlü. Pursuit of Happiness, Nothing Else Matters gibi diğerleri de onu takip ediyor.

Uzun lafın kısası ben Lissie'yi çok sevdim ve albümünü de kendi adıma yazın albümü ilan ettim. Çünkü mid-western olduğundan mı o hissi bıraktı yoksa zaten havalar sıcaktı da ondan mı bilmiyorum ama bana yaz için oldukça güzel bir dinleti gibi geldi. Yaz bitmek üzere ama olsun, dinleyin. Yalnız albümü değil albüm-dışı şarkılarını da edinin. Hepsi birbirinden güzel.

* Kliplerine de şuradan göz atabilirsiniz.

2010-07-25T01:51:00.001+03:00

burayı arabesk şeylerle doldurmaktan nefret ediyorum ama insanlar üzgün olduklarında saçmalıyorlar bu da bir gerçek.

"İlişkilerde arkadaşların yeri" konulu sıkıcı yazı.

2010-07-23T02:18:00.005+03:00

Bir kızla arkadaş olmaya çalışmanın kötü yanı kendine bir erkek arkadaş yaptığında ilgi manyaklığından ve dünyasının %98.5'unu ona ayırdığından sizi anında unutmasıdır, bir erkekle arkadaş olmaya çalışmanın kötü yanıysa kendine bir kız arkadaş yaptığında -çoğunlukla kızın isteğiyle- sizinle olan arkadaşlığını bitirmesidir. Gerçi çoğu zaman bu bitirmek değil de askıya almak oluyor, kızdan ayrılana kadar. Sonra eşeklik ettim, arkadaşlarımın kıymetini bilemedim evresi geliyor -ki bu olay hem erkeklerde geçerlidir hem de kızlarda (tecrübeyle sabit).

***

Neyse ben dün gayet de kırıcı şekliyle bunlardan birini yaşadım. Kız arkadaşı olan (erkek) arkadaşın sms yoluyla terki:

"Fark etmişsindir herhalde bugün, benim bir süredir olan ciddi bir ilişkim var. Ve açıkçası her konuda da üzerine titriyorum. Çünkü gerçekten her şey yolunda ve güzel gidiyor. Bundan dolayı da asla onu üzmek istemiyorum. Bu yüzden bir daha konuşamayız herhalde. Ki açıkçası ben de ona hak veriyorum. Ben de istemezdim... vs vs."

Beni burada üzen nokta şu ki bu arkadaşın büyük ve zor değişimler geçirdiği ve kendini yalnız hissettiğini düşündüğüm zamanlarda ona elimden geldiğince destek olmaya çalıştım karşılık beklemeden ve açıkçası çok da görmeden. Ama şimdi o beni 3 sms uzunluğunda bir mesajla hayatından çıkardı ve hepsi o kadar. Ne bir özür ne de bir teşekkür, hiçbir şey! Ve bu da oldukça kırıcıydı. İnsan bunu yapmak zorundaysa bile daha kibar, daha düşünceli bir şekilde yapmalı. Böyle olursa belki karşıdaki kendini işi bitince buruşturulup çöpe atılan karalama kağıdı gibi hissetmez. Belki.

Ve ufak bir nokta daha var -ki aslında önemsemiyorum bunu. Bu mesajı ilk okuduğumda 'acaba ona karşı başka şeyler hissettiğimi mi düşünüyor, o yüzden mi arkadaşlığımızı noktalamaya karar verdi?' diye düşündüm; ama sonra hem biraz paranoyakça davrandığımı kabul ettim hem de o tarz fikirleri varsa bile bu saatten sonra bunları düzeltmekle ilgilenmediğimi fark ettim. Çünkü hiçbir yararı yok. Yani onca şeyi görmezden gelip her şeyi bitirmek isteyen biri bunu kız arkadaşının isteğine uyduğu için yapsa ne fark eder, benim ondan hoşlandığım gibi saçma bir fikre kapılarak yapsa ne fark eder? Bana ver(me)diği önemi olayı bitiriş şekliyle göstermiş olan birinin hakkımdaki düşüncelerinin doğru ya da yanlış olması önemli değil. Bu konuda eğer öyle düşünüyorsa davranışlarımın insanlar tarafından yanlış yorumlanıyor olmasının ötesinde hiçbir şey için rahatsız olmam.

Uzatmamam, üzülmemem için kendime yeterince telkinde bulunmuyor filan değilim ama yine de sanırım bir süre daha bunu düşünmeye devam edeceğim. Aslında bu durumu genel olarak hazmetmesi zor. Yani (erkek ya da kız fark etmez) arkadaşlarınızın bir sevgili bulduklarında size bu kadar kolay sırt çevirebilmelerini. Artık bu durum o kadar çok oldu ki gerçek anlamda patlama noktasındayım. I'was uzun soluklu ilişkisi sırasında erkek arkadaşı dışında kimseyi göremiyorken sonunda ondan kurtulduğunda ilk koştuğu kişilerden biri olmak bana kendimi değerli filan hissettirmiyor işin doğrusu. Daha çok "aklına şimdi mi geldim?" sorusunu soramamanın karın ağrısı gibi bir şey. Ya da Nurkaya one-stand-night'tan sadece biraz daha uzun ilişkilerini yaşamaktayken bana hayatındaki fazlalıktan daha fazlası değilmiş gibi davrandığı halde bu ilişkiler kötü sonuçlandığında gelip ağlaması, kendinin ne kadar acınası ve zavallı bir halde olduğunu göstermeye çalışması, o kişiye günlerce küfretmesi gibi şeyler de aslında beni ne üzüyor ne de artık ona karşı kalmamış olan merhametimi harekete geçiriyor. Çünkü artık onun ilişkilerini umursamıyorum. Bana sadece ihtiyacı olduğunda koşup ilişkileri yolundayken benimle konuşmayı bile gereksiz bulan bir insana karşı aldatıldı diye her seferinde merhamet gösteremem, evet.

Ve aslında örnekler buraya yazmayı sıkıcı bulacağım kadar fazla. Gerçekten sıkıldım. Her sevgili bulduğunuzda sırt çevirip, işler yolunda gitmediğinde koşup "bana destek ol" diyebileceğiniz kişi değilim ben, aslında doğru sözcük arkadaş olacak. Lütfen yanlış kişilere haddinden fazla değer vermediğimi gösterin bir kez. Aptal gibi hissettirmeyin. Yalnız hissettirmeyin. Bunu sizin yüzünüze söylemek yerine hiçbirinizin okumayacağı bir yere yazacak kadar salak olmayayım bir kez de.

Country ruhun ilacıdır.

2010-06-27T18:35:00.008+03:00

En son burayı ne kadar özlediğimi yazdığım kısmı saymazsak buraya son yazdığım tarihin üzerinden 6 ay geçmiş.

Bu sene işte YGS, LYS bilmemne derken oradan oraya koşturmaktan o kadar bitkin düştüm ki ne yazmaya ne okumaya ne de izlemeye fırsat bulabildim. Dün her şey bir şekilde sonlanmışken şu an her şey için bu kadar keyifsiz olmamsa bence açıklanamaz. Bir arkadaşım status'üne "Keşke sınavdan sonra yapacaklarımızı yazsaydık, biri bana hatırlatsın." yazmış. Daha fazla katılamazdım. Sene içinde dünya kadar kitap aldım ki yazın okuyayım, yaz içinde bitirebileceğimden çok daha fazla hatta. Dünya kadar film/dizi ayarladım. Dünya kadar plan yaptım. Ama sanki tüm bunları yapabilmem için gereken enerjinin son kısmını da dün sınavda harcadım. Şu an her şey o kadar büyüyor ki gözümde. Çoğunlukla müzik dinliyorum. Genelde dingin, huzurlu, huzuru arayan şarkılar, sesler. 2 tane country şarkısı var, 4-5 gündür sürekli onları dinliyorum. Orijinalleri ve tüm coverları ile birlikte.

İlki şu an Nina Simone (ki kendisi benim için çok önemlidir) coverını dinlediğim Mr. Bojangles. Şarkı Jerry Jeff Walker'a ait muhteşem bir country şarkısı ama onunla kalmamış tabi. Sayısız kişi coverlamış: Nina Simone, John Denver, Bob Dylan, Harry Belafonte, Sammy Davis JR, The Byrds, Robbie Williams ve daha birçok kişi. Şarkıda bahsi geçen Mr. Bojangles Jerry Jeff Walker'ın New Orleans'ta tanıştığı bir sokak dansçısı.

Şarkının (orijinal) Jerry Jeff Walker'lı hali şöyle:

Beni şarkıyla tanıştıran Nina Simone coverı da şöyle:

Ama diğer coverlarına da bakmanızı tavsiye ederim. Çok güzel yorumlar var çünkü.

Bahsedeceğim ikinci şarkı ise yine sayısız kişi tarafından coverlanmış çok ünlü bir country şarkısı, John Denver'a ait Take Me Home Country Roads. Düşününce evden ayrılmaya daha bir 3 ayım filan var; ama neden böyle memleket özlemiyle yanıyormuş gibi şarkılar dinliyorum bilmiyorum. Bana huzurlu gelen bir yanı var şarkının, sebebi o galiba. Bu şarkının da Lynn Anderson, Toots and the Maytals, , Israel Kamakawiwo'ole ve daha birçok farklı kişi tarafından yapılmış coverı bulunmakta.

John Denver'a ait (orijinal) hali şöyle:

Ve şu an yazının kontrolüm dışında geliştiğini fark ediyorum. Amacım aslında ne kadar sıkıntılı olduğumu, şu sınav sürecinin ve o süreç içinde yaşadığım bazı olayların beni ne kadar yıprattığını yazmaktı ama müzik deyince birden yazının ekseni kaydı. Sanırım onlar da başka yazılara sarktı artık.

Şey.

2010-04-21T01:28:00.004+03:00

Buraya yazmayı nasıl özledim.

-Nasıl?

+Çok.

erkekler muğlak, kızlar ağlak.

2009-12-22T01:51:00.004+02:00

“neden kızlar bu kadar ağlıyor, niye su hortumu gibi dolaşıyorsunuz” diye sormayın artık bize. keyfimizden ağlamıyoruz. şu günlerde ben ve yakın kız arkadaşlarımın ağlamasının sebebi sizsiniz çünkü.

bu ağlak hallerimizin sebebi, siz ve sizin şu muğlak davranışlarınız işte. sonra da gelip kızları anlaşılmazlıkla suçlayıp, bize karşı nasıl davranacağınızı şaşırmışçasına masum masum yüzümüze bakıp aptalı oynamayın. oynamayın çünkü biz sizden daha aptalız. daha aptalız çünkü her seferinde bıkmadan-usanmadan -belki de sırf inanmak istediğimizden- samimiyetinize inanıyoruz, affediyoruz, hak ettiğinizden çok çok daha fazla değer veriyoruz. ve her seferinde kırılıyoruz, parçalanıyoruz, ağlıyoruz.

keşke biraz daha tutarlı olsanız, çelişkilerinizi azaltsanız. keşke biraz empati yapabilseniz, kendinizi bizim yerimize koyabilseniz, anlamaya çalışabilseniz. keşke bizim kalplerimiz olduğunu ve kırılabileceğini düşünerek hareket etseniz.

ve keşke bunu okusanız da birkaç kelimesini anlayabilseniz.

RIDVAN KİŞİSEL ALGILAMASIN, BEN DOĞDUĞUMDA TÜM YONCALAR SOLMUŞ ÇÜNKÜ.

2009-12-15T20:27:00.006+02:00

HASTANEYE GİTMEK İÇİN O KADAR BOŞ GÜNÜN ARASINDAN BUGÜNÜ, YANİ RIDVAN DİLMEN’İN OKULA YILIN SPOR YORUMCUSU ÖDÜLÜNÜ ALMAYA VE SÖYLEŞİYE GELDİĞİ GÜNÜ SEÇMEM BENCE NE KADAR ŞANSLI BİRİ OLDUĞUMU APAÇIK GÖSTERİYOR (BİR KEZ DAHA).

AYRICA BÜYÜK HARFLERLE YAZMAMIN DA SİNİR KATSAYIMLA HİÇBİR İLGİSİ YOK TABİİ -Kİ BUNU ZATEN FARK ETMİŞSİNİZDİR.

Mide Bulantısı

2009-11-13T22:26:00.006+02:00

Okullar başlayalı ne kadar oldu bilmiyorum (bir buçuk ay?). Ama bu kadarı bile öylesine yetti ki. Evet, biliyorum 7 sonra okulu çok özleyeceğim, "keşke geri dönebilsem" filan diyeceğim ama yine de bunun farkında olmam şu anki mide bulantımı gidermiyor.

Evet belki de durumumu tanımlayacak en doğru şey bu: mide bulantısı. Muhatap olmak zorunda olduğum kişiler, bulunduğum mekanlar, yapmak zorunda olduğum işler midemi bulandırıyor. İnsanların tavırları midemi bulandırıyor.

Dört seneyi üç farklı sınıfta okumak ve özellikle de şu anki sınıfta bulunuyor olmak midemi bulandırıyor. Çoğunluğun iyiliği için(!) benim psikolojimi mahvetmiş olan okulumdan bahsediyorum. Sırf birkaç kişiye iyiliğim dokunsun diye zaten yarım senede ancak alışabilmiş ve orada sadece bir sene bulunmuş olduğum sınıfımdan beni ayırmış olmaları ve okulun en kötü sınıfı olduğu konusunda herkesin hemfikir olduğu bir sınıfa koymuş olmaları ve bunu çoğunluğun iyiliği için yaptıklarını söylemelerine katlanabilmeme yardımcı olan tek bir kişi var: Süheyla. Geri kalanlarla muhatap olmak zorunda kalmaktan da nefret ediyorum. Keşke kendimi tutabilsem ve hiçbiriyle anlamsız tartışmalara girmesem. Çünkü sonuç hiç değişmiyor: harap olan sinirler, bağırmaktan acıyan bir boğaz ve titreyen eller.

Tabii bir de olayın şu boyutu var. Hani diyorum bu sınıftan nefret ediyorum, midemi bulandırıyorlar ama olayın daha kötü bir yönü var. Ben bu sınıfı zaten hiçbir zaman sahiplenemedim, yazılı kağıdıma sınıfımı yazarken her seferinde bu kadar düşünmem de bundan olsa gerek. Ama 9. ve 10. sınıftayken bulunduğum sınıfı gerçekten çok benimsemiştim. Gerçekten çok seviyordum. Her şeyiyle. Bu da doğal olarak insanda bir beklenti hali meydana getiriyor. Ama beklenti büyük olmamalı işte. Çünkü ne kadar büyük olursa hayal kırıklığı o kadar büyük oluyor. Çünkü beni şu anki sınıf arkadaş(!)larım sınıftan kovmuş olsalardı sinirlenirdim en fazla ama değer vermediğim insanların bana değer verip vermemeleri de o kadar umrumda olmazdı. Ama işte çok fazla değer verdiğin insanların sana değer vermemeleri seni çok kırıyor. Keşke yapmasalardı ama yaptılar. Sınıfın erkekleri teneffüste sınıflarında olmamızdan rahatsız oldular ve benim onlarla 2 yıl geçirmiş olmamın herhangi bir önemi olacağını düşünmeksizin bizi sınıflarından kovdular. Hem de oldukça ağır bir şekilde. Daha da kötüsü benim üzüntümün, kırgınlığımın boyutunu onca kişi arasından sadece birinin önemsemesi ve af dilemek için büyük bir samimiyetle çaba göstermesi. Yaptığı şey benim için gerçekten çok önemliydi ama bu sonucu değiştirmiyor her halükarda. Bir sınıfta 2 yıl geçirmek ve (kızlar haricinde) o sınıftan sadece 1 kişi için önem arz etmek -hem de siz onların her birini gerçekten çok severken- insanı çok kırıyor.

Eski sınıf arkadaşlarının "s.ktir git" diyerek seni kovmuş olmalarından daha kötü şeyler de var tabii. Dost olarak gördüğün insanların sana bakış açıları. Keşke böyle yapmasalar. Keşke benden gerçekten hoşlanmıyorlarsa yüzüme gülümseyip, boynuma sarılmasalar. Yüzüme karşı -cim'li, -cım'lı konuşan insanlar "sen onun gerçek yüzünü görmemişsin daha" diye beni henüz tanımayan insanları yanlış yönlendirmeye çalışmamış olsalardı mesela. İnsanlar arasında laf taşıyıp milletin arasını katmasalar mesela. Sen onlar için çırpınırken onlar da senin varlığınla az da olsa ilgilenseler mesela. Mesela mesela mesela...

Ve bu sene fark ettiğim bir şey daha var ki yüzsüzlük çağımızın hastalığı. İnsanlar sanki utanma duyularını aldırmışlar bir şekilde. Ya da yüzsüz olabilmek için özel bir çaba sarf ediyorlar. Sırf zaten bulanmakta olan midemi daha da kötü edebilmek için.

Ruhen hiçbir şeyler uğraşamayacak durumda olduğum halde 5 ay sonra girecek olduğum bir sınavın olması da ayrı bir rahatsızlık unsuru. Kafamı dinlemek haricinde insan içine çıkmak da dahil olmak üzere hiçbir şey yapmak istemediğim şu günlerde ise yapamadığım tek şey belki de kafa dinlemek. Yazılılar, denemeler, dersler, etütler, hızlandırmalar... Çalışmak zorunda olduğumu söyleyen vicdanım ve ek olarak bir sürü kişiye karşılık çalışmak istemeyen bir canım var ve gerçekten de bildiğini okuyor, çalışmıyor. Zaten artık ne istediğimi de bilmiyorum. An geliyor önümde muhteşem şeyler canlanıyor ve bu şeyleri yapabilmek için büyük biz azim peydah oluyor içimde. Ama bu anlar oldukça azınlıkta. Çoğunlukta ise yaptığı şeyin doğruluğundan emin olamayan, istediği şeyin gerçekten istediği şey olduğundan emin olamayan ve 17 yaşında saçlarında beliren beyaz tellere hayret eden hayattan bıkmış bir kişi. Bu belirsizlik duygusu da midemi bulandırıyor.

Her sabah uyanmak, istemediğin şeyleri yapmaya çalışmak, istemediğin kişileri görmek zorunda olmak, istemediğin yerlere gitmek ve tüm bunları yaparken de sırf sorgulanmamak için sanki hepsinden çok zevk alıyormuş gibi gülümsemeye çalışmak hiç hoş değil.

Bu arada midem bulanıyor, söylemiş miydim?

Sevgili Ankara, çarşamba için plan yapma, sendeyiz.

2009-10-24T23:27:00.006+03:00

Her ne kadar gezi İstanbul değil de Ankara'ya olduğu için hayal kırıklığına uğradıysam da arkadaşlarla yapılacak uzun yolculuğu düşünmek beni keyiflendiriyor. Ayrıca en azından ablamı da görmüş olacağım. Bayrama kadar görüşemeyecektik yoksa.

Evet, son sınıf olmamızdan mütevellit üniversite gezisi için Ankara'ya gidiyoruz. Salı gecesi yola çıkacağız, çarşamba ve perşembe de oradayız.

Bu arada her ne kadar Rebecca (rebeccağ diye okunur) Ankara gezisinden sonra domuz gribini yaşadığımız şehre getiren kişilerin biz olacağını düşünüyorduysa da bugün öğrendim ki domuz gribi buraya da gelmiş. Haberlere çıkmıyoruz yani.

Edit: Domuz gribi bizi de vurdu. Gezi iptal.

Oturma Odasında Bir 'Dancing Queen'

2009-10-20T20:14:00.012+03:00

Pazar gecesi -yani şu evdeki herkesin yattığı, benim de oturma odasına geçip test çözdüğüm gece- sıkıla sıkıla test çözüyordum. "Bari müzik dinleyeyim, daha az sıkılırım en azından." diyerek mp4'ümü taktım kulağıma.

İlk başta böyle normal normal dinliyordum işte ben, sonra Joy Division'ın Love Will Tear Us Apart'ı çalmaya başladı. Neden bilmiyorum böyle acayip bir gaz yaptı bende şarkı. Sesi sonuna kadar açtım ve kulağımda kulaklıklarla kollarımı iki yana açarak ritmik bir şekilde dönmeye başladım. En azından o sayfalarca süren, bitmek bilmeyen karışım problemlerini çözmekten çok daha güzeldi. Ben de kaptırdım kendimi. Şarkı biterken dedim ki "şimdi karışım problemlerine dönersem kusabilirim, en iyisi ben böyle devam edeyim.". Öyle de yaptım listeden tek tek birbirinden alakasız bir sürü şarkı seçip bir yandan dans ettim, bir yandan da şarkı söyledim -teknik olarak sadece ağzımı kıpırdattım; çünkü sanırım saat 12 sularında herkes yatmışken avaz avaz bağırmak pek hoş karşılanmazdı ev ahalisi tarafından.

Sessiz olmam mühim değildi ama. Ben yine de ağzımı sonuna kadar açıp şarkıları söylüyordum, hatta sözlerini bilmediğim şarkılarda sözleri uyduruyordum. Ve tabii ki deliler gibi dans ediyordum. Çünkü ben o sırada bir süperstardım, dancing queen'dim. Böyle ayrıntıların önemi olmazdı tabii ki de.

Seçtiğim şarkıların da etkisiyle dur durak bilmeden tam bir saat boyunca (12-1) oynadım, atladım, zıpladım, döndüm, türlü türlü atraksiyonlara girdim. Love Will Tear Us Apart'la başladığım dansıma When I Grow Up'la devam ettim -ki işte o beni iyice kıvama getirdi. Çünkü ben when i grow up'ı dinlerken hep bir kızılderili şarkısı dinliyormuş gibi hissediyorum, bu yüzden de o çalarken çok etnik bir dans yaptım. Böyle hatta bir an gözlerimi kapadım; yüzümde boya, kafamda da tüy varmış gibi hissettim. Sonra bundan sonra en iyi Arjantin gider. Arjantin çalmaktayken klasik, modern, rock'n roll bütün dans figürlerini sergiledim. Hatta şu adını bilmediğim ama bir zamanların ayakları çapraz kaydırarak yapılan hareketi bile yaptım. Hazır böyleyken bir de Nolur Nolur Nolur çok iyi giderdi -ki gitti de. Ardından tarzımı değiştirdim ve biraz Meksika havaları olsun dedim, Inspiración'u açtım o yüzden. Ve zarif bir dansa başladım. Dönüşleriyle, el-kol hareketleriyle, adımlarıyla... O sırada Hold On çalmaya başladım - ki zaten ben de tam bu kadar zarafet yeter diyecektim. Hold On'la tekrar hareketlendim. O bitmek üzereyken 22'yu dinlemem gerektiğini düşündüm. Çünkü her ne kadar neşeli bir havada geçse de 22, anlamı itibariyle beni hep biraz hüzünlendirir. Sadece twenty two kısımlarını seventeen hissiyle söylerim o kadar. Onu açtığım sırada kardeşimin bacağına sürdüğü jel gözüme çarptı. Her ne kadar ortasından sıkılmış diş macunu tüpüne benziyor olsa da bir mikrofon olarak bence gayet de idare ederdi. Ben de onu mikrofon niyetine elime aldım ve sahne havasına daha da çok girdim. Hazır Lily Allen açmışken bir de Not Fair dinledim. Çünkü ondaki klasik rock havası o gece için gayet güzel olurdu hatta oldu da. Ardından listeye şöyle bir bakındım ve tabii ki Africa'yı açtım. Africa değişik ve hoş bir şarkı. Egzotik bir yanı var. Hem bir şeyler yapmak için enerji veriyor hem de hüzünlendiriyor. Severim yani... Neyse ardından tekrar Joy Division'a döndüm ve Transmission'ı açtım. Ian Curtis "dance, dance, dance, dance to the radio" dedikçe ben iyice coştum. Ama sonrasında niye hala hiç Beatles şarkısı açmadığımı düşündüm ve Ob-La-Di, Ob-La-Da'yı açtım. Beatles klasörüne girince Help'i de atlamadım tabii. Ardından her ne kadar pazar gecesi (hatta saat yönüyle pazartesi) olsa da haftanın her günü dinlenebilecek güzellikteki Friday I'm in Love'ı açtım. Sonra listeye tekrar göz atarken bence sırf ismi için bile dinlenebilecek olan Caravan Girl'ü (evet, anahtar kelime karavan. nerden bildin?) farkettim ve onu açtım. Ardından Relator'la da bana retro hissi veren bir son yaptım.

Şimdi tek tek bakınca listeye çok saçma bir diziliş aslında. Hatta dizilişi geçtim. Sanatçılar tamamıyla birbirinden alakasız. Normalde art arda dinlemeyi aklımdan geçirmeyeceğim kişiler. Ama o gece hepsi o kadar harikaydı ki. 1 saat boyunca beni müthiş eğlendirdiler. Son günlerin o bıkkın ve stresli havasından 1 saatliğine de olsa kurtardılar beni. Yine de tek bir eksik vardı, o da ABBA. Dancing Queen'i dinleyemedim bir kere. O kadar da dancing queen sayılmam demek ki...

Demek ki insanın acil durumlar için mp4'ünde birkaç tane ABBA şarkısı olması gerekiyor. En azından oturma odası aksiyonları için.

Tebdil-i Tema

2009-10-17T15:06:00.007+03:00

Uzun zamandır değiştirmek istiyordum, sonunda yaptım. Bir sürü şey denedim, kafam çok karıştı, o yüzden emin olamadım bir türlü. Bir de gözüm alışamadı bir türlü. Benimseyemedim. Ama sanki bu sonuncusu güzel gibi. Hedwig'i hatırlatıyor ama bana sürekli. Sonra gidip yine Harry Potter okumak istiyorum. Ama kendime engel oluyorum. Çünkü elimde yaklaşık 283461 tane okumam gereken kitap var ve bunlar sadece arkadaşlardan ve kütüphaneden topladıklarım. Bunlar yetmezmiş gibi bir de sınav var -ki kendisinin ebemle olan ilişkisinin boyutundan söz etmek dahi istemiyorum.

edit: şu kayda bakarken farkettim de ekran resmen baykuş dolmuş.

Her bayanın 48 kiloyken evlendiği bir dünyada yaşıyoruz.

2009-09-12T22:37:00.009+03:00

Ya bizim annelerimiz, teyzelerimiz, halalarımız, yengelerimiz ve hatta komşu teyzelerimizin dahil olduğu nesil olan bizden bir nesil öncesi; herkesin acayip mükemmel bir fiziğe sahip olduğu, gram yağsız, fit olduğu bir dönemde yaşadılar ya da birileri bizi acayip yiyor!

İlk zamanlar durumun bu kadar vahim olduğunu bilmiyordum. Bunun sadece benim dikkatimi çeken bir şey olduğunu zannetmiştim. Algıda seçicilik filandır diye. Ama geçen gece arkadaşla yaptığımız o konuşma, bu durumun farkında olan tek kişinin ben olmadığını ortaya çıkardı.

"Ben evlendiğimde 48 kiloydum."

Ciddi ciddi merak ediyorum. Bu cümleyi sürekli duyan sadece biz miyiz? Merak ediyorum, nasıl oluyor da boyu 1.50'den 1.75'e kadar geniş bir aralıkta değişen her anne, yenge, komşu teyze (kısacası bizden bir önceki nesle dahil tüm bayanlar) evlendiğinde 48 kilo olabiliyor? Ne zaman bu mevzu açılsa herkes ağızbirliği etmişçesine "ben evlendiğimde 48 kiloydum" diyor. Hatta bazıları ileri gidip okuldaki/mahalledeki/köydeki tüm erkeklerin kendisinin peşinden koştuğundan filan da dem vuruyor.

İnsanların yaş ilerledikçe geçmişlerindeki olayları abartarak ve biraz da yontarak anlatmalarını anlayabiliyorum. Sanırım biraz şimdiki gençlere 'sen şimdiki halimize bakma, biz gençken ne anasının gözüydük' mesajı verme çabası yatıyor bunun içinde. Bu yüzden de gayet vasat öğrenciler okul birincisi, ortalama güzelliktekiler kainat güzeli, birkaç çeşit yemek bilenler şef aşçı olabiliyor. Ama niye herkes 48 kilo? Tamam, "ben zayıftım, çok güzeldim, gram yağım yoktu, dal gibiydim" demeye çalışıyor olabilirsin ama bunun için 48 kilo olmak zorunda değilsin ki. 49 ol, 50 ol, 55 ol, 60 ol. Niye yuvarlak bir rakam olmayan 48'e herkes takmış durumda ki. Türkiye'nin dört bir yanındaki bunca kadının ortak bir bilinçaltı mı var da, 48 kilonun fit bir rakam olduğu konusunda karar birliğine varmışlar?

Ya da diyelim ki gerçekten de öyle. O dönemin havasından, suyundan ya da başka bir mucizevi şeyinden dolayı herkes gerçekten de evlendiğinde 48 kiloydu. Herkes müthiş bir fiziğe sahipti, etrafta top model gibi dolanıyordu filan. O zaman diyorum ki sayın seyirciler, bizim suçumuz neydi de o dönemde doğmadık?

Bir Hatıra Defteri İncelemesi: Küçükken hepimiz salaktık.

2009-09-07T17:44:00.007+03:00

Bir ara Melis'te görmüştüm, hatıra defterinden birkaç şey yazmıştı. sonra birkaç blogda daha gördüm bu hatıra defteri, anket defteri, günlük muhabbettini. Baktım çok eğlenceli yazılar oluyor, ben de bir tane yazayım dedim.

Zaten hatıra defteri, günlüğü falan olmayan kız yoktur ilkokulda. Gerçi ben işi abartıp daha 1. sınıftayken günlük yazmaya başlamıştım. Okula gitmeden okuma-yazmayı öğrendiğimden sanki çok ekşınlı, böyle çok kayda değer şeyler yaşıyormuşum gibi hemen 1. sınıfta günlük tutmaya başlamıştım. Ama cidden yani günlüğüm tarihe ışık tutabilecek nitelikteydi. Mesela bir kez okulda evcilik oynarken kızlardan biri yemek yapmak için topladığımız otları havaya atmış, biz de ona küsmüşüz. Sonra ne bileyim Kerem benim aşılı koluma vurmuş. Bence klasik olmaya aday, şahane bir eser(di). Ama sanırım daha sonra kaybettim.

Ortaokul günlüğüm ise daha bir rezalet. Aptal saptal konulardan bahsetmişim. Bir sürü saçma geyik. Fotoğraf, resim filan yapıştırmışım bir de. Gereksiz gereksiz insanlar...

Neyse baktım bir de hatıra defteri kilitli, anahtarı da kaybolmuş "ben bunu açarım" diye gaza geldim. Ben de mal gibi ne diye gaza geldiysem, zaten kilitler elinle uğraşsan bile kırılacak kadar dandik. Tel tokayla birkaç saniyede hemen açıldı. Hayır yani tatmin hissi bile vermedi...

Yalnız eski günlüklerimi, hatıra defterlerimi filan okurken tekrar tekrar farkediyorum cidden küçükken hepimiz salak oluyoruz -ki hepimiz bunun farkındayız zaten. Bir de yine hatıra defterini okurken insanın farketmemesi imkansız olan bir nokta daha var ki o da yazılan şeylerin %90'ının yalan olduğu. Benden nefret eden hatta bakışlarıyla bile bunu belli eden arkadaşların birden çok yakın arkadaşı oluyorum, ilk zamanlar beni sevmiyorlarmış ama sonradan sevmişler, beni hiç unutmayacaklarmış falan filan. Hepimizin hatıra defterinde olan şeyler bunlar. Ama size kızgın ya da sizi sevmeyen biri dürüst olup da dile getirmez. Yani genellikle. Ama bazen 50 kişinin içinden 1 kişi çıkıyor ultra-dürüst insan olarak. Benim defterde de bir tane mevcut onlardan ve çokça seviyormuş-gibi-yapanlardan. Çok nadir de olsa gerçekten sevenler de var tabii.

Özet geçmek gerekirse;

Psikopat ve dürüst arkadaş örneği:

Amélie herkesin yazdığı gibi bu temiz sayfayı bana ayırdığın için sana teşekkür etmiyeceğim sen beni sattın. Kaça sattım diye bana soğuk bir espiri yapma. Sen artık aşkın olan Pelinle oyna. Beni artık kötü anabilirsin. Amélie.

SEVGİSİZLERLE AMELIE

Doğruları yazan

Büşra Y.

Beni iyi aile kızı sanan, gizemli(!) arkadaş örneği:

4. sınıfta sınıfımıza yeni bir kız geldi. Adı Amélieydi. Temiz kalpli bir kızdı. Sınıfımıza ilk geldiğinde biraz utanmıştı. Kötü söz kullanmayan bir kızdı. Açıkçası iyi bir kız. Onunla sene başından bu yana çok güzel oyunlar oynadık. Bazen önümde oturdu bazen arkamda. Birbirimize fıkralar anlattık güldük oynadık. İyi bir arkadaşımdır. Hatta bazen ona söylenmiyecek şeyleri söyledim (sırları) [bak böyle okuyunca kulaga ne gizemlı geliyor dimi, ama nedense hiç hatırlamıyorum sır filan.]. Birbirimize ilginç şeyleri anltatık. Bazende birbirimizi korkuttuk. O ameliyat olduğunda hepimiz üzüldük. Kısacası onunla büyük hatıralarımız oldu.

Nurullah Ç.

Okul birincisi olduğun için senden nefret ediyorum ama çaktırmıyorum örnekleri:

Sevgili arkadaşım Amélie,

Seni ilk tanıdığımda hiç sevmemiştim. Çünkü çok çalışkandın. Beni çok sinir ediyordun. Fakat seni tanıyınca hiç de kötü biri olmadığını öğrendim ve şimdi seni çok seviyorum. İnşallah her zaman olduğu gibi ileride de çok başarılı olursun. Şimdi derse gireceğimizden başka şeyler yazamıyorum. Beni sakın unutma çünkü ben seni unutmayacağım.

Sümeyra G.

***

Sevgili Arkadaşım,

6. sınıfta seni başarından dolayı çok kıskanıyordum. Ama artık çok iyi bir arkadaşımsın. Hatıra yazmasını beceremem. Ama senin için yazdım.

İlayda Ö.

Hatıra defterinde bile dedikodu yapma potansiyeline sahibim ve yazdıklarıma bakma aslında senden nefret ediyorum, bunu da senin olmadığın her ortamda senin dedikodunu yaparak gösteriyorum örneği:

Sevgili arkadaşım Amélie,

Bu kalbin kadar temiz sayfayı bana ayırdığın için çok teşekkür. İyilikler sna kalbin kadar yakın kötülükler sana yıldızlar kadar uzak olsun.

Seni çok seviyorum hatta Duygu'dan bile çok. Benimle sırlarını paylaştığın için teşekkür ederim. Seni sevdiğimi unutma canım arkadaşım.

Selin A.

Seni ilk başta sevmedim ama sonradan sevdim ama yine de yarın ne olacağı belli olmaz örnekleri:

Değerli Arkadaşım Amélie,

İlk önce bana bu altın sayfayı ayırdığın için teşekkür ederim.

İlk önce senin hakkında kötü şeyler düşündüğüm için üzgünüm. Ama şu anda düşününce düşüncelerimin ne kadar yanlış olduğunu anlıyorum.

Hayatındaki bütün dikenli yolları aşıp başarıya ulaşmanı istiyorum.Hiçbir zaman gözlerinde ve hayatındaki mutluluğu yitirme.

Hoşçakal.

Belkız N. T.

***

İlk başta sana biraz sinir olmuş olsamda daha sonralar seni çok sevdim. Beni ilkbaşlar sevmemiş ve anlamamış olabilirsin ama bundan sonra beni hep iyi hatırlaman dileğiyle.

Bay.

İlknur K.

*********

Bence bu hatıra defteri denilen kavram oldukça güzel bir icat. Okuyup okuyup gülüyorsun. Harika, süpersonik bir şey işte.

Öyle yani.

Everybody dies alone.

2009-08-05T04:56:00.012+03:00

Dun gece canim sikildi ve yapilacak en iyi seyin film izlemek oldugunu dusunup Beetlejuice'u izledim. Lydia'nin intihar etmeye karar verince yazdigi mektubun ilk cumlesinin ruh halimE ne kadar da uygun oldugunu dusundum: "I AM ALONE. I AM REALLY ALONE."

Bir filmde yalniz olarak yasadigimizi ve yalniz olarak oldugumuzu soyluyordu karakterlerden biri ya da onun gibi bir sey. Bilemiyorum belki de dogrudur. En azindan birkac kisi icin dogru oldugunu biliyorum.

Duygusal anlamda yalnizliktan bahsetmiyorum. Bir sevgilinin olmamasindan filan degil. Ruhsal anlamda bir yalnizlik. Her an, her yerde, kimle olursaniz olun... Cevrenizde birkac insan olmasi sadece sizi oyalar. Belki o an icin bunu dusunmenizi engeller. O an icin yalnizliginizi unutturur. Ama gercek olan sizin aslinda hep yalniz oldugunuzdur. Yuzler, sehirler ve anlar gecer ama geriye bir tek siz kalirsiniz. Konustugunuzda sizi anlayacak, omzunda aglanacak, sizi tamamlayan kimse olmaz. Yalnizlik; yataga yattiginizda, arabanin arka koltugunda, calisma masasinda, bisikletle dolasirken, muzik dinlerken, yolculukta, bir kafede, yururken, odanizda ve kendinizle basbasa kaldiginiz her anda hissettiginiz seydir. O an herkesin kendi telasinda oldugunu ve yasamlarini akillarindan sizi gecirmeksizin devam ettirdiklerini bilirsiniz. Onlarin yasamlari icin butunu olusturan bir puzzle parcasi gibisinizdir. O olmadiginda da resmin butunu gorulebilen br puzzle parcasi. Yuzleri dusunursunuz sizin icin onemlerini ve onlar icin oneminizi...

Belki de hepsi sacma. Hepsi aptalca bir ergenlik bunalimi. Belki herkes yastiga basini koydugunda 'tek' oldugunu hissediyordur. Ne yone giderse gitsin karanin gorunmedigi bir okyanusta yol alan kucuk bir teknedeymis gibi... Belki de artik hepimiz yalnizizdir. Modern zamanin, ileri teknolojinin, sehir hayatinin bize etkisi de bu olmustur belki: yanibasimizda hep birileri oldugu halde, daima yalniz hissetmek. Belki artik hic kimse bir digerini onemsemiyordur. Her birimiz kendi kucuk teknemizde yol alirken ne birbirimizi ne de karayi gorebiliyoruzdur...

Ya da belki de ben dunyanin kendi cevresinde dondugunu zanneden, onemsiz ergenlik sorunlariyla ugrasan, aglamak icin bahane arayan ve kendini mutemadiyen yalniz zanneden aptal bir 17'yimdir.

Belki yani...

Leicester Post

2009-06-27T04:54:00.001+03:00

Hala daha tam olarak idrak edememis olsam da su an Leicester(Britanya)'yadayim, evet. Daha 2 ay once acaba vize alabilecek miyim filan diye kivraniyordum hatirliyorsaniz. Simdiyse buradan yaziyorum size. =)

Carsamba gunu geldim buraya. Ama baya atraksiyon yasadim. Bir aksilik cikmasin diye erkenden gitmeme ragmen Izmir'deki ucagimi salakligim yuzunden kacirdim. Neyse ki sonraki saate bir ucak daha vardi. Hemen ona bilet aldim ve Istanbul'a gitmek uzere ucaga bindim. Yalniz arada 1 saatim kayboldugundan Londra ucagina yetismek biraz zor olacakti benim icin, ozellikle de Ataturk Havalimani'na ilk gidisim oldugu dusunulurse... Neyse bindim ucaga ama ucak havaalanindaki trafik yuzunde 10-15 dk kadar gec indi. Ardindan harc pulunu alip ucaga binecegim kapiyi aramaya basladim ama cok az vaktim kalmisti o yuzden hayvan gibi cantalara ragmen (aktarmali gittigim icin valiz yoktu elimde ama diger cantalarim da oyle agirdilar ki onlar yuzunden cuma gunu hala omuzlarim agriyordu) deli gibi kosuyordum. Pasaport kontrol noktasina geldigimdeyse beynimden vuruldum. Yarim saatlik bir sira vardi ve bunu beklemem demek ucagi kacirmam demekti. Hemen bir gorevlinin yanina gidip durumu anlattim ve onlar da sagolsunlar beni bussiness class'in sirasina dahil ettiler -ki zaten orada hic sira yoktu. Boylece en azindan orada vakit kaybetmemis oldum. Tabii kosturma devam etti... Bir yandan da surekli birilerine ucaga binecegim kapinin nerede oldugunu soruyordum. Ben baya bir kostuktan sonra sonunda kapiyi buldum. Yalniz kapida hicbir gorevli olmamasi ilk basta beni korkuttu. Orada oturan birkac bayana "yoksa kapi kapandi mi?" diye sordum, lakin daha kapi bile acilmamismis. Hatta "ucak bile gelmedi daha" dediler. Iste bu garipti. Cunku ucagin simdiye coktan gelmis olmasi gerekirdi. Aslina bakilirse kapinin da coktan acilmis olmasi gerekirdi. Ama ben bu sirada nefesimi duzenlemeye calismakla mesguldum. Aradan 1-2 dakika ya gecti ya gecmedi yolculardan bir bayan kapinin degirmis oldugunu soyledi. Oylesine ekrana bakmis ve o sirada farketmis. Biz hic anons filan duymamistik, neyse ki ekrani kontrol etmeyi dusunmus. Hal boyle olunca biz hemen cantalari alip, yeni kapiya gitmek uzere harekete gectik. Tam da o sirada sirt cantam catirdamaya basladi. Cantamin ici kitap doluydu ve cok agirdi. Ben kopacak heralde diye dusunuyordum ve koparsa suruklerim diyordum icimden ama neyse ki hicbir sey olmadi. Ben yine kosturmaya basladim. Hem de geldigim yone dogru... En sinir bozucu tarafi da oydu belki. Bir uctan diger uca kosturduktan sonra kapiya vardim ve neyse ki kapi kapanmadan ucaga yetisebildim.

Ondan sonrasi cok daha iyiydi. Yani en azindan panik ve bir seyleri kacirma korkusu yoktu. Istanbul'dan Londra'ya olan yaklasik 4 saatlik yolculukta da 4. sinifta okuyan bacak kadar bir veledin klasik dislanma probleminin islendigi aptal bir film izledim, muzik dinledim, pencereden disariyi seyrettim... En nihayetinde Londra'ya indik. Gumrukteki sirada, yani pasaport kontrolu icin beklerken hemen bir Turk yanasti. Vardir ya hani bazi tipler; siz sormadan her seylerini anlatirlar, sizin de her seyinizi sorarlar filan, iste oyle bir kadindi. Neyse ki kadinin sonradan yardimi dokundu birkac konuda... Kucuk bir bagaj krizinden sonra bagajimi aldim ve cikisa gittim. Zaten cikista bekleniyordum. Sonra Costa Coffee'de oturup bir cay ictik -ki daha ve Leicester trenine bindik. (Galiba) 2.5 saatlik bir yolculuktan sonra Leicester'a indik ve gerisi -bilirsiniz- normal insan seyleri iste...

Eger becerebilirsem ileriki yazilarda da burada yasadiklarimi ya da ilginc bulduklarimi yazmayi planliyorum. Becerebilirserm diyorum: cunku su yaziyi yazabilmek icin neredeyse 1 haftadir ugrasiyorum. Hep "tamam bu sefer yazip bitiricem" diyorum ama birkac satir yaziyorum, bir sey cikiyor ve sonraya kaliyor. Zaten yazma hizim da yavasladi. Yeni yeni alisiyorum bu klavyeye. Turkce karakter olmamasi da ayri bir mesele tabii. Insan Turkce bile yazamiyor...

Bu arada sanki bu yazi bitirilmek isteniyormus da sonu bir turlu baglanamiyormus gibi hissettim ben, siz de hissettiniz mi acaba? -Evet, hissettiniz. Iyi o zaman ben kactim.

çok garip bir gün bugün.

2009-06-16T00:40:00.008+03:00

nelly furtado'nun tüm hayatım boyunca dinlediğim şarkıları toplamı 10'u geçmez. ama bugün sabahtan beri maneater'ı dinliyorum. kendime hakim olamıyorum, delicesine dinliyorum. çok ilginç bu. misal düşününce bana bile çok garip geldi bu fikir.

evet, sabah mtv'de rastlayıp dinlediğimden oldu bu hep. yoksa ne alaka yani maneater.

hem aslında nelly furtado dinlemek de lazımmış arada. içimdeki bastırılmış popstar uyandı filan. bir ara da r&b şeklinde ortaya çıkmıştı. bütün gün beyonce dinlemiştim. sonra biraz jamelia, rihanna, alicia keys filan.

bugün 3 kişi dinliyorum sadece: nelly furtado, patti smith, kerli. birbiriyle bu kadar alakasız 3 kişiyi nasıl bir araya getirdim hiç bilmiyorum. düşündüm ve sadece 2 ortak yön bulabildim: kadınlar ve müzikle uğraşıyorlar.

patti smith iyidir ama. sorun yok.

nedense lastfm scrobbler'ıma bir şeyler oldu. sürekli hata veriyor, hiçbir şey skroplamıyor. heralde o da benim bu saçma ruh halimi farketti ve müzik değerlerimi standartta tutmak istiyor. bence olabilir. mümkün yani. telepati, metafizik filan.

telepati kelimesini düşündüm bak şimdi ama çok saçma çağrışımlar yaptı bende. tele-pati. tele ve pati. yani telekız gibi sanki. arıyorsun böyle köpek havlıyor sen de dinliyorsun. evinde köpek besleyemiyorsan bu yolla tatmin oluyorsun. olabilir yani neden olmasın. hatta telekedi de olabilir. ama kediler çok uyuz hayvanlardır. aksi aksi davranırlar mırla dersin mırlamazlar, miyavla dersin miyavlamazlar. onların ipiyle kuyuya inilmez. telepati iyidir iyi.

üstteki paragrafı okuyunca farkettim ne kadar saçma düşüncelere sahip olduğumu. ama her zaman böyle değilimdir aslında. garip bir gün bugün ondan yani. bazen çok mantıklı bir insanımdır. ciddi şeyler de düşünürüm. bazen de bugünküne benzer yani telepati gibi şeyler düşünürüm. insanoğlunun eşekle atı neden çiftleştirdiğini filan. neyse o ayrı bir konu zaten.

bir de şey var. erkek bir arkadaşım var; bazen ona çok iyi davranıyorum baya iyi, sonra ertesi gün bildiğin ağzına s.çıyorum. kendime engel olamıyorum. bunu yapmak zorundaymışım gibi geliyor. bugün ağzına s.çma günüydü misal.

yarın saçlarımı kestiricem. tek isteğim kuaförün saçımın içine s.çmaması. zaten benim istediğim gibi kesmesi ihtimal dahilinde bile değil de bari içine s.çmasa. çünkü hiç benim istediğim şekilde saçımı kesen bir kuaföre rastlamadım hayatım boyunca. hepsi bildiğini okudu. belki de kuaförlüğün 10 altın kuralından biridir bu da. asla senden isteneni yapma!

"karma"yı düşündüm bak şimdi ve kuaförün saçımın içine s.çması çok olası geldi. çünkü ben arkadaşın ağzına s.çtım ve bunu da yarın saçımın içine s.çılmasıyla ödeyeceğim. ama tabii eğer "iyi düşün, iyi olsun" felsefesine göre hareket edersek ve ben de kuaförün saçımın içine s.çmayacağını kendime telkin edersem belki de s.çmaz.

ayrıca son 3 paragrafta 9 kez "s.çmak" kelimesini kullanmışım -ki hiç adetim değildir bu kelimeyi bu kadar kullanmak. hem zaten 10 oldu şimdi.

ve hala maneater'ı dinliyorum.

garip.

We are the champions, my friends.

2009-06-06T00:00:00.007+03:00

Size yaklaşık 1.5 ay önce bir liselerarası bilgi yarışmasından bahsetmiştim -ki bu yarışma için bizim okulun oluşturduğu takımda ben de yer almaktaydım.

O yazıyı yazdığımda sadece ilk aşama gerçekleşmişti ve onu geçmiştik. Ardından çeyrek final, yarı final ve 19 mayısta da final yapıldı. 1.5 aylık bi' hazırlık döneminin -ki bu dönem kütüphanede 1.5 ay kamp kurmak ve derslere girmemek gibi harika şeyleri içinde barındırıyordu- ardından 1. olduk.

Bu sonucun (bize yaşattığı gurur ve sevinç dışında) bir çok avantajı oldu. Hocaların hoşgörülü yaklaşımları, bazı ödevlerden muaf tutulma, yarışmaya hazırlık yüzünden okun(a)mayan kitaplardan yapılan ve alınan notun edebiyat dersinin sözlülerinden birini oluşturacağı kitap sınavından 70 alınmasına rağmen notun 100'e tamamlanması gibi şeyler.

Hoş şeyler.

Ekranların aranan yüzü bildiriyor:

2009-06-04T23:24:00.008+03:00

Dandik bir yerel kanala çıkacak olmanın bilinçaltına etkisi, kendini rüyada Birand'la birlikte Kanal D'de görmektir.

Evet, budur.

Başka konularda da bu denli yetenekli olmayı dilerdim.

2009-05-27T17:43:00.005+03:00

Çilekli - vanilyalı dondurma yerken tişörtünün üç yerine çikolata* bulaştıran, aynı zamanda yattığı çimlere sürtünerek tişörtünün sırt kısmında yeşil lekeler oluşmasına sebep olan ve tüm bunları sadece 10 dakika içinde yapan tek kişi ben miyim merak ediyorum.

*mantık hatası yok, evet çikolata. kornetlerde bulunan, külahın dibindeki çikolatalı kısmı** kastediyorum.

**mikroskobik boyutlardaki çikolatayı tişörtümün üç ayrı yerine nasıl bulaştırdım, inanın onu ben de bilmiyorum.

Noisettes, bak bu lafım sana, iyi dinle lütfen.

2009-05-25T21:39:00.010+03:00

Sevgili Noisettes,

Size duyduğum sevgi bambaşka, çok başka. Süpersonik, hipermetrik, interaktif; çok acayip bir şey yani anlayacağın...

Tanışıklığımızın sadece birkaç günle sınırlı olmasının bence bir önemi yok. Sizce de olmasın bence. Hem biliyorum siz orada (Londra) ben burada (Manisa) olmuyor tabii; ama neden olmasın yani dimi? Bence önemli olan gönüllerin bir olması. Hem iki gönül bir olunca samanlık seyran oluyor, bir de dört gönlün bir olduğunu düşünsenize... Ben düşündüm, gayet de güzel şeyler olur yani bence.

Hem bu yaz bir ara oraya da uğruyorum. Gelirim size, bi' çay koyarsınız hep beraber içeriz. İngiliz usulü de olabilir yani sorun değil. Sütlü çaya hiç bi' zaman sıcak bakmadım; ama ne olacak canım? Farklı şeyler denemiş oluruz hem... Olmadı ben yanımda kahve getiririm, Türk kahvesi yaparım size. Misafir sayılmam ki ben canım, hallederim yani problem değil. Elime mi yapışacak sanki?

Yalnız Leicester konserinizin 15 ağustos'ta olmasına çok üzüldüm, çok kırıldım. Ama sonra "yazık, onların bi' suçu yok. festival programı böyleymiş. yoksa onlar da istemezler mi ki konseri beş gün önce yapalım da amélie de gelsin bizi canlı canlı dinlesin." dedim ve sizi affettim. Zaten çok hümanist biriyimdir. Hala seviyorum yani sizi, hadi yine iyisiniz.

Bir de ufak bir ricam var sizden. Lütfen Shingai biraz daha oturaklı bir kız olsun. Atlıyor, zıplıyor, amuda kalkıyor, davulun üzerine çıkıyor filan. Anlıyorum daha genç, kanı kaynıyor, yerinde duramıyor; ama düşecek kolunu bacağını kıracak diye korkuyorum. Hanım hanımcık söylesin biraz da şarkılarını... Hem biz büyüklerimizden böyle gördük.

Neyse... Şimdi siz yeni albüm, klip çekimleri, konserler filan derken baya yoğunsunuzdur. Daha fazla meşgul etmeyeyim o zaman ben sizi. Yine yazarım ben size. Kendinize iyi bakın.

Sevgilerimle,

Amélie Poulain.

çokdeğişiktiptebişi.

2009-05-24T14:26:00.009+03:00

*

benim hep canım sıkılır.

bak işte yine sıkıldı.

ya.

işte ondan çokdeğişiktipte bi' blog açtım.

ya.

http://cokdegisiktiptebisi.blogspot.com/

Bir rüya için ağıt.

2009-05-22T17:21:00.004+03:00

8.30'da okulda bir kağıda yazmıştım, aşırı duygusallaşmıştım belki de bilmiyorum.

Bu gece uzun bir aradan sonra güzel, gerçekten güzel bir rüya gördüm. Sonra gayet de güzel ve heyecanlı bir yerinde annem tarafından uyandırıldım.

Uyandığımda ilk anda hissettiğim o mutluluğun, yerini dolu dolu gözlere bırakması; rüyamın o çok merak ettiğim kısmında uyanmış olmam ve bir daha da onu öğrenemeyecek olmam değil elbette (en azından ben öyle zannediyorum). Asıl üzücü olan, bunun sadece bir rüya olması ve ne yazık ki gerçek ol(a)maması ve belki de uzun bir süre de gerçek ol(a)mayacak olması...

Belki de bilinçaltı ve rüya denilen şeyler bunun için vardır. Mutlu olmak için giriştiğimiz arayışların bir sonuca varmaması ve bir şekilde bilinçaltımıza işleyen bu şeyin -gayet de- istediğimiz şekliyle ortaya çıkması.

Gerçi bu da her şeyin sadece bir rüya olması ve rüyadan uyanılmasıyla yerini tatsız bir gerçeğe bırakıyor; ama yine de bir başka zamanda, bri başka evrende ve başka kişilerin yer aldığı bir hayatta bunun olabileceğini bilmek ve bu olursa sana nasıl hissettireceğini bilmek...işte bu harika bir duygu.

Sizi sadece tek bir kez görerek (ya da başka bir deyişle ilk görüşte) seven ve ettiğiniz kısa bir sohbet sonucunda size bağlanabilen, sizin peşinizden gelen, sizin için çabalayan, sizi hayatında gerçekten önemli bir yere koyan, sizi gerçekten düşünen -hem de fazlasıyla-, hayatında sizin de olmanızı isteyen; yani kısaca ilk seferinde de dediğim gibi sizi seven birilerinin ya da yalnızca birinin olduğunu bilmek ne de güzel bir şey. Hem sevindirici hem de gerçek olmadığı için fazlasıyla üzücü.

O 2. mektubu okuyamadan uyanmış olmam da oldukça üzücü. Girizgah olsun diye yazılan o notun bile ince bir ruhla ve de çok seven (doğal, zorlamasız, samimi bir sevgiyle hem de) kişinin elinden çıktığını bilmekse aslolanın yani o mektubun içeriğini daha da önemli kılıyor. Tam o zarf elinizdeyken uyanıyorsanız, tam bazı şeylere -rüyada dahi olsa- ulaşabileceğiniz o anda uyanıyorsanız, belki de bazı duyguları hissetmeye ve bazı şeyleri yaşamaya hakkınız yoktur. Her şey fazlasıyla gerçekmiş gibi görünen, o şeyler gerçekten de olabilirmiş gibi görünen rüyanızda bile...

Göksel: Mektubumu Buldun mu?

2009-05-20T14:07:00.004+03:00

Göksel'in "Mektubumu Buldun mu?" isimli 70'lerin 12 pop şarkısını yeniden yorumladığı yeni albümü çıktı sayın seyirciler.

Öncelikle kişisel yorumumu yapayım: Ba-yıl-dım. İlk duyduğumda günümüz birçok sanatçısının yaptığı gibi ciddiyetsiz bir cover albümü olduğunu düşünmüştüm. Ama dinleyince farkettim ki kesinlikle öyle değil. Şarkıların aslına sadık kalmak adına günümüz teknolojisi kullanılmamış, o dönemin teknolojik imkanlarıyla çalışılmış. Ayrıca Göksel bu albüm için tam 5000 şarkı dinlemiş. Titiz bir çalışma olmuş kısacası...

Albüm kapağını da çok sevdim. Kıyafetler, mekan, siyah-beyaz tasarım... Her şeyiyle o döneme aitmiş hissi veriyor.

Babasının ona ilk aldığı Ajda Pekkan albümüyle şarkıcı olmaya karar veren, "Eurovision'a gideceğime Hindistan'a giderim" diyen, 2. el eşyalara -kıyafet de dahil olmak üzere- karşı büyük bir sevgi besleyen Göksel'in bu albümünü biz çok sevdik. Siz de dinleyin, siz de sevin.

snow flakes*

2009-05-15T23:15:00.007+03:00

Her gün biraz daha bozulan arkadaşlık ilişkilerimin bir gün düzelebileceğine olan inancım gittikçe zayıflıyor. *

Fat haricinde kimseyle ilişkim kalmadı diyebilirim. 9. ve 10. sınıfta çok iyi olmamıza rağmen ben bu sene alan ve dolayısıyla sınıf değiştirince kopmuştuk baya. Ama 1 aydır bütün gün beraber olunca eski günlerimize döndük. Belki de bana I'was'dan, ona da Nurkaya'dan aynı şekilde gelen sırt çevirişler, ortak problemler de etkili bunda...

Arada konuştuğumuz ve beni anlayan 3 kişi daha var gerçi... Bazen de onlarlayım.

Bir zamanlar çok yakın olduğumuz; ama sonra aramızın bozulduğu I'was kişisiyle ise her şey bitme seviyesine geldi neredeyse. Yüzüme bakmıyor, ben de onunkine... Bıktım artık yaptıklarından ve takmıyorum artık. Takamıyorum. Çünkü artık o kadar yoruldum ve bıktım ki. Bir dostluk tek kişinin çabalarıyla yürümüyor, hele de o diğer kişi artık sizi dostu olarak görmüyorsa... En ufak şeyini dahi paylaşmıyor, sizinle konuşmaya tenezzül etmiyor, en önemlisi de yüzünüze bakmıyorsa... (Ki zaten son olaylardan sonra benzeri bir durumda kendimden taviz vermemekte kararlıydım. En azından bu sefer daha onurlu davrandım kendime karşı.) Kendine türlü türlü şerefsizlik yapan insanlarla kanka olup, -benle paylaşmadığı- her şeyini paylaşıyormuş diye duydum bir de. Eh, tercih meselesi bir şey diyemem. İlişkileri, erkek arkadaşı, problemleri filan... Kendisine hayatta başarılar diliyorum.

Ve Nurkaya'nın da beni önemsemediğini öğrendim. Beni artık eskisi gibi görmediğini, pek fazla bir paylaşımımızın olmadığının farkındaydım zaten. Ama başka arkadaşlarının erkek arkadaşlarının ve erkek kardeşlerinin bile bildiği şeyleri bana söylemediğini; hatta o şeylerin bana söylenmemesi için "amélie'ye söyleme" şeklinde tembihlenen insanlar olduğunu bilmiyordum. Bunu ilk duyduğumda boğazıma bir şey düğümlendi, gözlerim doldu, konuşamadım... Çünkü benim en çok değer verdiğim 3 arkadaşımdan biriydi. Annesini bile öyle severdim ki, benim için öz teyzeden hiçbir farkı yoktu -hala da yok-.

Evet, kime nasıl davranacağını bilmeyen bir zavallıyım ben. Herkese öylesine değer veriyorum ki, onların bana verdiklerinden o kadar fazla değer veriyorum ki, belki de tüm bunların olmasının sebebi benim. Yoksa nasıl olur da bütün ilişkilerim böyle mahvolur?

Neden yazıyla hiçbir alakası olmamasına rağmen -hem de bahar gelmişken- bu resim?

- Aklıma Nana'nın bir keresinde söylediği bir şey geldi; her bir kar tanesinin dünyanın bir yerinde haksızlığa uğrayan bir kadının ağzından dökülen bir ah olduğu... *

Doves: Kingdom of Rust

2009-05-07T01:14:00.009+03:00

Televizyonda rastlayıp da hoşuma giden ama daha önce bilmediğim grupları/şarkıları telefonuma not alıyorum ki unutmayayım, indireyim.

Bu şarkıyı da not almışım geçen haftalarda. Ama nedense limewire'da bir türlü bulamadım şarkıyı. Zaten şarkıyı da hatırlamadığımdan çok üzerinde durmadım, sildim kaydı da...

Sonra birkaç gün önce bir şarkıya rastladım. Böyle çok hoş bir şarkı. Şarkıyı da, grubu da bilmiyorum; ama yine de şarkı tanıdık geliyor... Şarkının sonunda nasıl olsa grup ve şarkı ismi belirtiliyor diye şarkının sonunu bekledim ve o zaman anladım şarkının neden tanıdık geldiğini. Meğer benim daha önce telefonuma indireyim diye kaydettiğim; ama sonra şarkıyı unutunca önemsemeyip indirmediğim şarkıymış. Yani Doves'un Kingdom of Rust'ı.

Neyse ki aynı aptallığı iki kez yapmadım ve bu sefer şarkıyı indirdim. Birkaç gündür de deli gibi dinliyorum. Cidden çok hoş bir şarkı. En azından ben çok sevdim. Böyle hani dinlemeye bi' başlarsınız da ard arda kaç defa dinlediğinizi bile anlamazsınız, bırakamazsınız filan. Aynen öyle oldu işte.

Oldukça hoş bir klibi var ayrıca.

Sık sık kendime kızarım ben.

2009-05-02T17:57:00.007+03:00

Şimdi dün hayatında ilk defa bi' mağazaya girdiğinde, ilk denediğin pantolonu beğeniyorsun ve o anda da alıyorsun.

Mutlu oluyorsun, kendine inanamıyorsun filan.

Sonra o hevesle bugün dersaneye giderken giyiyorsun.

Tam 1.5 saat içinde de içine s.çıyorsun.

Oluyor bu tip şeyler.

Ya...

İngiltere'ye besleyeceğim tüm hisler buna bağlı, aman diyeyim!

2009-04-30T21:43:00.014+03:00

Aylardır gündemde olan bir konuydu bu aslında. Ama şimdi bir şeyi çok istersin olmaz sonra da hani g.t gibi kalırsın ya ortada, işte öyle bir şey olmasın diye kesinleşene kadar yazmak istememiştim buraya. Lakin çok heyecanlı ve gerginim, yazarsam belki rahatlarım diye düşündüm.

Ablam ve eniştem (bu kelimeden nefret ediyorum aslında, çok itici geliyor) 1 yıllığına İngiltere'ye gitmişlerdi bu sonbaharda. "Hazır biz buradayken sen de gel, bir daha kim bilir ne zaman böyle bir fırsat geçer eline..." dediler. Ve ben de bu fikre bayıldım. Düşündük, taşındık, kararlaştırdık ve bu yaz tatilinde benim İngiltere'ye gitmeme karar verdik.

Ama tabii keşke her şey karar vermekle bitseydi. Vize için gereken belgeleri toplamak baya uğraştırdı. Ama daha işin asıl önemli kısmı var. İzmir VAC'de yarın görüşmem var. Belgelerimi teslim edeceğim, mülakatıma gireceğim ve sonra da sonucu bekleyeceğim. Umarım kısa bir sürede belli olur da fazla karın ağrısı çektirmezler.

Şu an cidden çok gerginim. Böyle midemi bir şey burgu burgu deliyor... Bir aksilik çıkacak, evraklarda bir problem olacakmış gibi geliyor. Yarını bir şekilde atlatırsam cidden baya rahatlayacağım. Çünkü bu işe kalkıştığımızdan beri ya vizeyi alamazsam korkusu yaşıyorum sürekli.

Hadi çabucak yarın olsun ve,

lüffen bi' aksilik çıkmasın, lüffen.

İsviçreli bilim adamları küresel ısınmanın sebebini açıkladı!

2009-04-26T14:25:00.007+03:00

Amélie: İyi geceler bebek!

W.: Çok ateşli ama bu.. =P

Amélie: Ya evet çok ateşliyimdir. Hatta itiraf ediyorum, küresel ısınmanın sebebi benim.

W.: Ama olmaz bu ben karasal iklimdeyken. Zaten afedersin b.kum donuyor. Çok soğuktu...

Eaahh çocuk mu eğlicem lan ben?

* bkz: eğlemek

Guburmuş bunlar şekerim.

2009-04-25T22:33:00.008+03:00

Zombi, Kontes, Elif, Nesnel; yazı yazsınlar da okuyayım diye salyalarım aka aka monitörün başında beklediğim blog sahibi 4 güzide şahsiyet. Dübüratif de blog sahibi bir şahsiyet; lakin şu ana kadar bloguna pek girmemiş olduğumdan henüz salyalarımı akıtamadı. Ha ama o da güzidedir tabii. Niye olmasın ki canım? Hiç yani...

Neyse işte. Bunlar düşünmüşler, taşınmışlar bir toplu blog açmaya karar vermişler. Can sıkıntısı değil mi efem, görüyorsunuz insana neler yaptırıyor...

Bana da yalvardılar, yakardılar, tanıt blogunda bizi dediler. Yetmedi para verdiler... Ben de çok hümanistim bilirsiniz, acıdım. Sevaptır, yardım edeyim azıcık dedim. İşte sırf ondan yazdım bu yazıyı da. Yoksa bloglarının süpersonik olmasıyla, ne bileyim bana "oha, süper olmuş lan bu!" filan dedirtmeleriyle bi' alakası yok. Cidden bak.

Ha evet neydi, Guburuk.

Çok nostalcikim, bildiğin gibi değil.

2009-04-25T12:02:00.009+03:00

Şimdi gelsin biri bana You Are My Sunshine desin. Ben de ona My Boy Lollipop diyeyim. Sonra böyle elimizde kocaman şekerlerle günbatımına doğru yürüyelim, el ele.

Evet, hadi yapalım bunu.

you are my sunshine*

my boy lollipop*

Hayır böbeyim, onu bi' tek ben yapabilirim.

2009-04-20T22:59:00.008+03:00

Siz hiç kütüphanenin en üst rafına ulaşabilmek için alttaki rafına basıp, sonra onu kırıp, yere düşüp, yaklaşık 150 dergiyi de üzerinize düşürdünüz mü?

Ben yaptım. Bence böbeyim, tarihe geçicem.

Bilgi Yarışması

2009-04-17T23:01:00.011+03:00

Şimdi ben hani sanki çok bi' b.k yapıyormuşum gibi "oo beybi, çok işim var ya; bildiğin gibi değil..." triplerine girmiştim ya işte şimdi burdan 70 milyona açıklıyorum durumu. Evet, sizin de bilmeye hakkınız var...

Neyse olayı mal gibi dramatize etmeyeyim. Mesele şuydu. Şimdi il geneli liselerarası bilgi yarışması varmış. Okulda bu işle ilgilenen geçen seneki müdür yardımcımız da takıma beni ve aynı zamanda eski sınıf arkadaşım olan 3 kişiyi seçmiş. Tabii mesele sadece bizi değil tüm okulu ilgilendirince, yarışma dahilindeki konular da 9. sınıftan 11. sınıfın ikinci dönemine kadar olan müfredat konuları (edebiyat, matematik, coğrafya, tarih, fizik, kimya, biyoloji, din, felsefe) ve buna ek olarak kapsamına her şeyin girebileceği genel kültür olunca (yani dünya, dünyalar, gezegenler, galaksiler kadar konu filan demek), biz de sadece 3 kişi olunca (çünkü 4. kişi yedek ve sadece birimize bir şey olursa yarışabilecek) ve eski konuları baya baya unutunca; bayaaaa bi' çalışmamız gerekti.

Hatta okuldan izin istedik neredeyse hiçbir derse girmedik, kütüphanede kamp kurduk filan. Aslında öyle çok da çalışmadık. İzin almamızın amacı derslere girmemekti. Genelde gırgırla şamatayla geçti. Çalıştığımız anlarda da çoğunlukla kütüphanedeki bilgisayarlardan internetteki bilgi yarışmalarını oynadık. Hem eğlenceliydi, hem de dünya kadar şey saçma salak şey öğrendik. Gerektiğinde notlar filan aldık, hoştu yani. Niye hoş olmasın ki, derse girmedik lan bir kere... Neyse işte tabii okulda çok konu çalışamayınca benim çalışmalarım hep eve sarkıyordu. Bir de bilgi yarışması olduğundan en küçük ayrıntılar bile çıkabilir diye hiçbir yeri atlayamıyordum. O yüzden kitabı didik didik çalışmak zorundaydım. Hatta bir ara dersane hocasından aldığım KPSS kitabındaki testleri filan da çözdüm. Tam bilgi yarışması tarzı filan diye (yoruma değil, bilgiye dayalı soru)... Lisede KPSS kitabı çözen ilk salak olarak tarihe de geçebilirim, onu farkettim bak...

Neyse işte, sonuç olarak bünyem çalışmaya alışık filan olmadığından yoruluyordum, sıkılıyordum, normal insanın 1 saatte çalışacağını oyalana oyalana 3 saatte çalışıyordum (bunda not çıkarmamın da etkisi olabilir tabii). O yüzden de diğer şeylere pek vakit kalmıyordu -ki bu diğer şeylere blog da dahil.

Tabii bu işin bahane boyutu. Bir de isteksizlik vardı. Böyle çok şey anlatmak istiyorum; ama hiçbir şey yazmak içimden gelmiyor, üşeniyorum filan. Hatta bu yazıyı ta çarşamba yazacaktım; ama çok zor geldi. Bugün de yazana kadar kaç kez niyet ettim, kaç kez vazgeçtim filan...

Neyse konu bilgi yarışmasıydı dimi, evet. Sonuç olarak çarşamba günü olan yarışmada, ilk aşamayı birincilikle geçtik. Şimdi önümüzde eğer devam edebilirsek ilki 4 mayısta olmak üzere 2 aşama daha var. Biz şimdiden derslerden çıkmaya başladık bile. Tabii her şey okulumuzu başarıyla temsil edebilmek için. Yoksa bunda bizim zerre kadar derse girmek istemememizin etkisi yok, cidden...

Şimdi şöyle oluyör,

2009-04-11T19:03:00.007+03:00

*

çok meşkülüm bu aralar. yapacak dünya kadar işim var. o yüzden ne yazı yazabiliyorum, ne de sizin yazdıklarınızı okuyabiliyorum.

gerçi bir tek ayça merak etmiş; ama ben yine de bir söyleyeyim dedim.

oldu o zaman.

Yanlış Zaman Yolcuları: Clementine

2009-04-01T01:27:00.019+03:00

Hatırlamıyorum tam ama galiba geçen yazdı. Dream Tv'de çok hoş enstrümantel bir şarkı dinlemiştim. O zamana kadar hiç dinlemediğim Mat'ın bir şarkısıydı, altında da Yanlış Zaman Yolcuları film müziği yazıyordu.

Bir aralar sürekli çalıyordu Dream'de, benim de çok hoşuma gidiyordu; ama bilgisayar başına geçtiğimde de -örneklerini milyon kez yaşadığım gibi- unutuyordum şarkıyı indirmeyi. Sonra bir ara aklıma geldi; ama nasıl olduysa Mat'ın o filmde yer alan diğer birkaç şarkısını buldum, onu bulamadım.

Biraz önce tekrar aklıma düştü. Ve evet, bu sefer buldum. Şarkının ismi Clementine'miş. İsmi de pek hoşmuş meğer.

Hiç normal değil.

2009-03-26T00:09:00.011+02:00

Üçü mp4, biri mp5 olmak üzere; müzik dinleyebileceğim evdeki 4 cihazın da çalışmıyor olması hiç normal değil.

Sinirim bozuk, evet.

Not: Resimdeki ablayı çok kıskandım. Ne güzel müzik dinliyor, huzur buluyor.

Not 2: Resimdeki ablayı çok kıskandım. Çok duru bir güzelliği var, komple yani.

Oysa Hollywood'un bize ihtiyacı vardı.

2009-03-24T01:12:00.008+02:00

Büyük hayallerimiz, müthiş yeteneklerimiz vardı. İlk deneyimimizi -her ne kadar şanımıza yakışmasa da- kıytırık bi' İngilizce yarışmasında yaşayacaktık; ama ne önemi vardı ki? Biz sanatımızı icra edecektik, eğer 3-5 jüri sanatımızdaki derinliği anlayamıyorsa da bunu önemsemeyecektik. Çünkü bizi anlasa anlasa Akademi jürisi anlardı.

* * *

9. sınıftayız. İngilizce öğretmenimiz bir yarışmadan bahsetti; speaking, grammer ve drama şeklinde üç bölümden oluşan (Türkiye geneli) bir İngilizce yarışmasıydı. Ama çok da üzerinde durmadı. Katılmak istemeyeceğimizi düşünüyordu. Lakin beni ve birkaç arkadaşı bu yarışma işi oldukça heyecanlandırdı.

Bana cazip gelen kısım drama kısmıydı. Hiç bir şey olmasa dahi en azından eğlenirdik. Hem zaten biz süperdik, harikaydık; niye katılmasaydık ki?

Hemen çalışmalara başladık. Ama tersinden başladık işe. İlk önce dramaya kimlerin katılmak istediğini sorup bazı düzenlemeler yaptıktan sonra senaryo üzerinde düşünmeye başladık. Tabii biz süper, hiper, mega yetenekli olduğumuzdan her şeyi kendimiz hallediyorduk. Öyle başkalarının yazdığı senaryoda oynamak klasımızı sarsardı, kendi senaryomuzu kendimiz yazacaktık. Kadro belli olunca senaryo üzerinde düşünmeye başladık. Ele alabileceğimiz konuları düşünüyorduk; ama fazla da düşünmeye gerek yoktu aslında. Çoğumuz ilk andan itibaren bir parodi olmasını istiyorduk.

Parodide karar kılınca hangi filmin parodisini yapacağımız bizi baya düşündürdü. Matrix, Pirates of the Caribbean, Lord of the Rings gibi bir sürü ihtimal geçiyordu kafamızdan; ama bazıları kadro yüzünden, bazıları da teknik sebepler yüzünden uygun değildi. Bunları tartışırken de kült filmlerin sahnelerini kendi kendimize canlandırıyor ve eğleniyorduk. Herkes ayrı telden çalarken aklımıza bir fikir geldi. Neden sadece bir filmin parodisini yapalımdı ki? Her filmden bir/birkaç karakter alıp ortaya karışık bir şeyler çıkarmak belki de en iyisiydi.

Sonra kararımızı verdik. Her filmin süperkahramanını buluşturacak bir senaryo yazacaktık. Peki nasıl buluşturacaktık ki o kahramanları? Bir görev olmalıydı elbette; ama ne? Biraz düşündükten sonra orijinalliğin sınırlarında(!) bir görev bulduk. Evet, ÖSS soruları çalınmış olacaktı ve ÖSYM başkanı da "bu işi çözse çözse bizim süperkahramanlar çözer" diyerek her filmin süperkahramanını ya da kahramanlarından birini çağıracaktı.

Konuyu belirledikten sonra (ki hala ortada bir senaryo yok, kişiler belirlendikten sonra senaryo bunun üzerine bina edilecek) en ünlü filmlerden tipimize göre kahramanları paylaştırmaya başladık. Talha, ÖSYM başkanı; Serdar, Matrix'ten Neo; Cihat, Pirates of the Caribbean'dan Jack Sparrow; Halil, Lord of the Rings'den Gimli; Oğuz Kaan, The Godfather'dan Don Corleone; Yusuf, Harry Potter'dan Harry Potter olacaktı. Ve ben de yine Harry Potter'dan Hermione Granger olacaktım.

Rollerimiz de belli olduktan sonra Serdar'la senaryoyu yazmaya başladık. Çok zevkliydi. Bir kere derslere girmiyorduk -ki bu başlı başına bir zevk zaten. Sonra bir 2-3 satır yazıp yarım saat düşünüyorduk ve aptal espriler yapıyorduk. Bu şekilde ve bir şekilde senaryo yazma işi de bitti. Ondan sonra provalara başladık. Tabii provalar yüzünden de derslere girmiyorduk, bu drama işi gittikçe zevkli bir hal almaya başlamıştı. İngilizce öğretmenimizin ve diğer arkadaşların da yardımını alıyorduk. Özellikle yarışmaya speaking'den katılacak olan Mustafa'nın çok yardımı oldu. Hem bir yönetmen gibi bizi gözlemleyip eksiklerimizi gidermemize yardımcı oluyordu hem de müziklerin gerekli sahnelerde çalınması gibi konularla ilgileniyordu. Tabii bunlar gerçekten prova yaptığımız nadir anlar için geçerliydi. Başımızda hoca olmadığında genelde kim 500 milyar ister? filan oynuyor, geyik yapıyor, Cihat'ın kendini fazla kaptırdığı ve Jack gibi davranmaya başladığı davranışlarına gülüyorduk. Gerçi bazen kendimizi eğlenmeye fazla kaptırıyor, orada niçin bulunduğumuzu unutuyorduk; ama ne önemi vardı ki canım? Ne de olsa biz bu yetenekle 2 sene sonra Hollywood'un aranan isimlerinden olacaktık.

Her şey böyle güllük gülistanlık giderken (aslında o kadar da güllük gülistanlık değildi. ben bir kere arkadaş(lar)ın tavrına çok kızmış, pelerinimi ve senaryonun yazdığı kağıdı fırlatıp terketmiştim sahneyi. sonra hönküre sümküre ağlamış, dramadan ayrılmış, arkadaşların ve öğretmenin uzun süren ısrarları sonucunda geri dönmüştüm.) hocamız çok kötü bir haber verdi. Yarışma tümüyle iptal olmuştu! Yıkıldık. Boşa giden onca emeğimize mi yanalım, hayatımızda bir sefer yaşayabileceğimiz bir deneyimden mahrum kaldığımıza mı yanalım, eğlencemizin bittiğine mi yanalım bilemedik...

Oysa ki o yarışma bizim müthiş yeteneklerimizin keşfedileceği yer olacaktı. Hollywood'un en çok aranan isimleri olacaktık. Spielbergler, Jacksonlar, Fincherlar, Burtonlar, Tarantinolar, Scorseseler, Polanskiler filan çok yalvaracaktı "hadi be hacı, gel bizim filmimizde oyna be" filan diyeceklerdi; ama biz yüz vermeyecektik. Ödüle doymayacaktık. Hatta o kadar çok Oscar'a aday olacaktık ki, altın adamlarımızı biz almaya gitmeyecektik, onlar bize yollayacaklardı. Ne kadar müthiş senaryo yazdığımızı da gördüklerinden yazdığımız senaryolar yapımcı şirketler tarafından adeta kapışılacaktı. Hollywood şirket kavgalarına sahne olacaktı. Sadece şirket mi? Aktörler ve aktrisler de bizimle çalışma ayrıcalığı elde edebilmek için çok mücadele edeceklerdi. Julia Roberts, Kate Winslet, Cate Blanchett, Nicole Kidman filan bildiğin saç saça baş başa kavga edecekti "ağzını yırtarım senin, kaltak" diyecek raddeye geleceklerdi. Brad Pitt olsun, Kevin Costner olsun, Bruce Willis olsun "şimdi kavga çıkar, ne olur ne olmaz" diyerekten kelebek taşımaya başlayacaklardı yanlarında. Hollywood'da bir çığır açacaktık. Öyle ki yıllar sonra tarih kitapları bile bizden bahsedecekti...

Lakin yarışma iptal oldu ve biz keşfedilemedik. Oysa ki bize çok ihtiyaçları vardı. Yazık oldu Hollywood'a.

Soru:

2009-03-13T22:09:00.004+02:00

Birileri de beni sevsin, bana değer versin, beni düşünsün istiyorum.
Çok şey mi istiyorum?

Felsefeciden dışavurumcu bir yaklaşım

2009-03-10T20:40:00.007+02:00

Yer: 11-A

Zaman: Felsefe dersi
Kişiler: Felsefeci, Sınıf

Konu: Varlık Felsefesi

Felsefeci: Biz tüm varlıkları görebilir miyiz?... Nah görürüz!

Sınıf: ?!!!...

konuşmak: 1 / yapmak: 0

2009-03-09T20:06:00.006+02:00

Geçenlerde en zor konuşmalarımdan birini yaptığımı söylemiştim. Olayların cereyan ettiği yaklaşık üç aylık süre içerisinde yazmakla yazmamak arasında çokça gidip geldim. Konuşmadan sonra ise çokça düşündüm ve yine yazamadım. Son birkaç gündür ise yazının uzun olacağını bildiğimden üşeniyordum; ama bir yandan da burayı böyle benim için çok özel bir yer gibi gördüğümden yazmam gerekiyormuş gibi hissediyordum.

Ve o yüzden de, başlıyoruz.

* * *

Benim çok yakın bir arkadaşım var/dı. Cidden çok yakındık. Kendisi Manisa'da yatılı okuyor; ama normalde İzmir'de yaşıyor. 9. sınıfta tanıştık; ama o zamanlar hem ayrı sınıflarda oluşumuzdan, hem de pek muhabbet geliştirecek durum olmadığından pek yakın değildik. Sonra 10. sınıfta baya yakınlaştık. Yine ayrı sınıflardaydık filan ama teneffüslerde filan sürekli bir araya gelirdik. Bir sürü ortak noktamız vardı. Bunları keşfettikçe de daha da yakınlaştık. Sonra ben yurtta kaldım, o bizde kaldı birkaç kez. Annelerimiz de okul vesilesiyle filan tanıştılar. Biz bir kere İzmir'e gittik arkadaşlarla onlara.

Sonra geçen yaz -yani 10. sınıfı bitirdiğimde- ayrı olmamıza rağmen sabahlara kadar mesajlaştık, konuştuk, msn'de yazıştık... Her an birbirimizden haberdardık. Sonra beni İzmir'e davet etti. Ben gittim 3-4 gün onlarda kaldım. Dermansız kalıncaya kadar gezik, sabahlara kadar film izledik, muhabbet ettik. Yani aramızdan su sızmıyordu. Ayrıca o sene ikimiz de TM'ye geçmeye karar vermiştik ve 11. sınıfta aynı sınıfta olacaktık.

Nitekim öyle de oldu. Artık diğerlerine ek olarak bir de sıra arkadaşıydık. Sürekli beraberdik yani. Her şeyi beraber yaptık, zor zamanları birlikte aştık, her şeyimizi paylaştık... Yani dosttan bile fazlaydık.

Ama fazla muhabbet, tez ayrılık olduğundan mı, birbirimizi sandığımız kadar iyi tanıyamadığımızdan mı, yoksa birileri değiştiğinden mi bilinmez yaklaşık üç ay önce büyü bozuldu. Birkaç gün doğru dürüst konuşmadı benimle, fazla yüzüme bakmadı, soğuk davrandı sürekli. Ben buna bir anlam veremediğimden bir şeye morali bozuktur, canı sıkkındır diye hiç canımı sıkmadım bu mevzuda. Ama tavrı devam edince dayanamadım, mesaj attım. Mesajımda son zamanlarda bana neden böyle davrandığını, benim farketmeden bir şey mi yapıp da onu kırdığımı sordum. O da durumun benle yani benim davranışlarımla alakalı olduğunu söyledi; ama daha fazlasını söylemedi. Tüm ısrarlarıma rağmen yarın okulda anlatacağını söyledi ve ben de pes edip yarını beklemeye başladım. O gece sabahı zor ettim ve o gelir gelmez anlatmasını istedim; ama o "şimdi olmaz, öğle arası" diye inat etti ve ne dediysem anlatmadı. Öğle arası oldu yemekhaneden sınıfa çıktık. Sınıf boştu. O kürsüye oturdu, ben de öğretmen sandalyesine ve ikimiz de sessizce camdan bahçeyi seyretmeye başladık. İkimizin de karşıdakinden bir şeyler beklediği belliydi; ama kjimse bir şey söylemiyordu. Sessizlik uzayınca dayanamadım ve lafa girdim;

+ Eee?..
- Eee!...
.......
+ Bir şeyler söylemeyi düşünüyor musun?
- .....
+ Hadi ama! Dün yarın dedin. Sabah öğle arası dedin ve işte şimdi öğle arası.
- Ya şey...
......
- Bilmiyorum...
- Ya boşver...
......

Uzun ve can sıkıcı bekleyişten sonuç alamamaktan dolayı bende sinirler tavan yapmıştı. Derin bir iç çektim ve tekrar pencereden dışarıya bakmaya başladık; ama kuvvetle muhtemel ki onun da dışarıya bakma sebebi benim gibi bahçede kim ne yapıyor diye merak etmekten oldukça uzaktı.

.......

Aradan günler geçti; ama hiçbir şey düzelmiyordu hatta daha da kötüye gidiyordu. Ben belki tüm bu saçma tavrından vazgeçer diye onun davranışlarını görmezden geliyor ve eskisi gibi sıcak davranmaya çalışıyordum; ama bir yerden sonra bu çok can sıkıcı olmaya başladı ve bir arkadaşa rica ederek onunla konuşmasını istedim. Sanki ben söylememişim gibi onunla konuşacak ve aramızdaki soğukluğun sebebini öğrenecekti.

Konuştu da. Duyduklarım beni oldukça şaşırtı. Söylediğine göre benim davranışlarım hoşuna gitmiyormuş. Çok inatçı ve 'dediğim dedik' biriymişim. İlla ki insanlara düşüncelerimi kabul ettirmeye çalışıyormuşum falan filan... Aslında bazı hususlar doğruydu. Yani evet, ben inatçı biriyim ve inandığım konularda görüşümü sonuna kadar savunurum. Ama bu bence oldukça normal,"tamam ya, senin dediğin gibi olsun" şeklinde bir davranış belki de yapacağım son şeydir. Evet, bunu zaten biliyorum, diğer arkadaşlar da bu konu da hemfikirler; ama belli ki bu durum bazen bazılarını rahatsız edici boyutlara ulaşıyor/muş. Ama şaşırdığım nokta bunlar değildi. Şaşırmıştım çünkü, bu benim hiçbir zaman kasıtlı yaptığım bir şey olmamıştı, kişiliğimin -belki de hoş olmayan- bir parçasıydı ve sonradan ortaya çıkmamıştı. Belki de babamın genlerinin etkisiyle küçüklüğümden beri böyleyim ve bunu herkes biliyordu, o da biliyordu. Birdenbire neden bu özelliğimin onu rahatsız etmeye başladığını anlamamıştım; ama yine de buna son vermek için ölçülü davranmaya karar verdim.

Ve o andan itibaren bana karşı tüm yaptıklarını yok sayarak iyi davrandım ona karşı, daha doğrusu eskisi gibi davrandım. Hatta bazı yönlerden eskisinden de iyi ve dikkatli davrandım. Tek amacım benim gözümde onun hala eskiden olduğu gibi değerli olduğunu farketmesini sağlamaktı. Eğer ben eskisi gibi sıcak davranmaya devam edersem onun da yumuşayacağını ve eskisi gibi olacağını düşünüyorum.

Bu süreç içerisinde birbirimize karşılıklı davranışlarımızı incelemek gerekirse;

O hiçbir şeyini anlatmazken ben eskiden olduğu gibi her şeyimi anlattım. Ve o benim anlattıklarımı yüzüme bile bakmadan dinledi.
O benim mesajlarıma cevap atmazken ben onun çıkar amaçlı mesajlarına ("yarın hangi dersler vardı?", "edebiyat ödevi neydi?" vs.) daima cevap attım. Hiçbir zaman da ona hesap sormadım cevap atmadı diye ve o da hiçbir zaman herhangi bir açıklama yapmadı cevap vermemesiyle ilgili.

Evde kahvaltı yapmadığımdan hemen hemen her gün ilk teneffüs kantine giderim. Giderken de onu çağırırdım. O sadece kendisi de aç olduğunda benimle gelirdi. Ve ben ayda yılda bir kez evde kahvaltı yapmış olduğumda o kantine ineceğinde, yarım ağızla yaptığı kantin davetini reddetmez en azından çay içer ve onunla otururdum.

O, teneffüslerde sıradan hiçbir şey söylemeden kalkıp giderken ve beni çağırmazken; ben her gittiğim yeri ona söyler onu da en azından kibarlık açısından davet ederdim. O benim davetlerime olumsuz cevap verirken, ben onun ayda yılda bir de olsa yarım ağızla yaptığı davetleri kabul ederdim.

Ben yemekhanede kendi bardağıma su koyarken ona da doldurup tepsisine bırakırdım ve şimdiye kadar onun bunu yapması sayılıdır.

O genelde yemeğini bitirince yemekhaneden ayrılırdı. Bense genelde yemeğimi erken bitirsem bile yemekhaneden çıkmak için onun da bitirmesini beklerdim.

Eğer bir soruyu çözemezse ya da yanlış çözdüğü için benden yardım isterse, soruyu ona anlatırken hep yumuşak davrandım ve çözümü anlatırken hep "bence"yi cümlelerimin başına ekleyerek çözüm yolumun yanlış olabileceğini ifade ettim.

O yüzüme bakmazken ben sınavlar başlamadan bir gece bizde kalmasını teklif ettim ve verdiği cevap "neden?" oldu. "Bizde kalman için illa bir sebep mi olması gerekiyor?" dediğimde ise sorumu zekice "hmm"layarak cevapladı. Ucu açık teklifimden bir hafta sonra ise bir üst dönemden bir arkadaşın evinde kaldı.

Eminim listeye ekleyebileceğim bir kaç madde daha vardır; ama sanırım bu kadarı ne demek istediğimi yeterince anlatıyor.

İşte yukarıda sözünü ettiğim karşılıklı davranışlar yaklaşık 3 ay sürdü. Üstelik ben normalde bu tip davranışlara normalde 3 gün bile davranamayacak kadar sinirli ve sabırsız biriyken. Diğer arkadaşlar bile bunu farketmiş, nasıl olup da benim bu kadar dayandığımı merak ediyorlardı. Aslına bakarsanız çok zor, aşırı derecede zor oldu. Her gün, her saat, her an onunla konuşmak istedim. Bu saçma oyunu neden devam ettirdiğini, benimle bir sorunu varsa neden konuşmak yerine beni yok saydığını, bende hoşlanmadığı bir şey varsa bile onun bunu bana söylemeden benim kendi başıma anlayıp düzeltemeyeceğimi, davranışlarımın birden nasıl olup da batmaya başladığını ve daha birçok şeyi ona sormak istedim. Ama tek yaptığım susmak oldu. Çünkü bu işin ciddi bir tartışmaya dönüp arkadaşlığımızın sonu olabileceğini, her şeyin daha da berbat olacağını düşünüyordum. Bu yüzden de sadece bekledim. Onun benimle her şeyi açık açık konuşmasını ve bu aptal şeyi sürdürmemesini bekledim.

Bekledim, bekledim, bekledim... Tek istediğim buydu ondan. Yüzüme bakmak dahi istemiyor olabilirdi. Beni nefret edilecek, iğrenç bir mahluk olarak görüyor olabilirdi; ama hiçbir şey söylemeden bana bunu yapamazdı. En azından bir şeyler söylemeli ve sonra da nasıl davranmak istiyorsa öyle davranmalıydı. Ama o yapmadı. Ta ki geçen cumartesiye kadar. Nasıl oldu bilmiyorum ama -muhtemelen birilerinin teşvikiyle- benimle konuşmaya karar verdi (msn'de). Bana kısaca neden artık bana soğuk davrandığını filan açıkladı. Fakat benim cevabım çok kısa olmadı. Aslında oldukça uzun olduğunu söyleyebilirim. 3 aydır içimde biriktirdiğim, söylemek için delirdiğim ama söylemediğim şeyleri -ki bu şeyler yukarıdaki maddeleri de içinde barındıran şeylerdi- öfkeme yenik düşmeden açıkladım. Anlattıkça rahatladım. Söylemek istediğim tüm o şeyleri söyledikçe hafifliyordum sanki. En sonunda diyeceklerimi bitirdim ve oldukça geç de olsa benim bir insan olduğumu kabul edip benimle o konuşmayı yaptığı için ona teşekkür ettim ve iyi geceler dileyip çıktım. Daha doğrusu msn'in nimetlerinden olan 'çevrimdışı göster'i kullandım. Çünkü vereceği hiçbir cevabı duymak istemiyordum.

Galiba ilk anlarda bunu farketmedi ve kendince açıklama yapmaya koyuldu. Aslında pek de açıklama denemezdi; çünkü ortada açıklanacak bir şey yoktu. O 3 ay boyunca benim varlığımı benim tüm o çabalarıma rağmen neredeyse yok saymıştı ve buna mantıklı bir açıklama getirmek de oldukça zordu. Nitekim öyle de oldu. O da tüm yaptıklarını ve tüm o süre boyunca bana ne kadar acı çektirmiş olduğunu kabul etti ve ben ç.dışı görünüyorken "özür dilerm amélie gerçekten. seni bi arkadaş bi dost olrak gerçekten çok seviyorum ben. bu yüzden o harektlerinin ilk bana batmaya canımı sıkmaya başladığı zamanlarda yurda geldim bütün gün ağladım. c...., a...., n.... hepsi yanımdaydı bu beni haklı çıkarmaz tabi ki sadece sana değer verdeğimi bil istiyorum... neden böyle batmaya başladı noldu bana bilmiorm kendimi anlayamıyorum. zaten ben naptım diyorm şu an.. hayatımda asla yapmadığım, yapmaktan hep çekindiğim iğrenç bişeyi yaptım sana ben. üzgünüm." cümlelerini yazdı. Ve muhtemelen sonra da ç.dışı olduğumu farketti ve bir şey yazmadı. Ben de çıktım zaten.

........

Şurada da dediğim gibi daha mutlu değilim; ama çok daha huzurluyum. Çünkü konuşulacak her şey konuşuldu ve bundan sonra kimse, hiçbir şeyden haberi yokmuş gibi davranmayacak. Ve ben, koşulsuz-şartsız iyilik modundan çıkıp hissettiğim gibi davranabileceğim. Çok sıkılmıştım bu oyunu devam ettirmekten. Bundan sonraki davranışlarımı onun bana olan davranışları belirleyecek. O bana nasıl davranırsa ben de ona aynen öyle davranacağım. Her şeyi unutmak isterse, eskisi gibi olmak isterse bunu yapabilirim belki. Ama soğuk davranıp beni yok saymak isterse, ben de sıranın öteki tarafını yok sayacağım.

Nasılsa tek kişilik bir oyun -değil artık- bu.

* * *

Komik. Sanki hiç konuşmamışız gibi davranıyor, soğukluğunun biraz yumuşamış olmasını saymazsak. Sanırım benim geçen aylar boyunca yaptığım gibi köpeği olmamı bekliyordu. O bana nasıl davranıyorsa benim de ona artık öyle davranmam onu oldukça şaşırttı.

Ve muhtemelen nasıl davranması gerektiği konusunda yaşadığı çelişkileri benim normale dönmem bir şekilde çözdü. Beni eskisi gibi köpeği olarak bulsaydı belki acıyacak ve yumuşak davranacaktı; ama benim nötr tavrım, bana olan tavrının biraz yumuşamış olsa dahi eskisi gibi kalmasını sağladı.

Sonuç olarak pek de bir şey değişmedi.

konuşmak: 1 / yapmak: 0

Wallet Sweet Wallet: Bir cüzdan çok şeydir.

2009-03-03T00:15:00.010+02:00

Pazar sabahı dersanede farkettim ilk kez cüzdanımın olmadığını. Çantamı birkaç kez kontrol edip de orada olmadığından emin olunca evde bıraktım herhalde diye düşündüm; ama içime yine de bir kurt düşmüştü. Çünkü çantamdan cüzdanımı çıkarmadığımdan neredeyse emindim; ama yine de fazla önemsemedim.

Eve gittiğimde babam bizi dağa çıkaracağı için, yani gezmeye götüreceği için cüzdan meselesini unuttum ve eve dönünce de bu tamamen aklımdan çıkmıştı. Yatmak üzereyken aklıma dersane çantamdaki bazı gerekli şeyleri -ki bunlara normal zamanlarda cüzdanım da dahil oluyordu- okul çantama koymak geldi ve o sırada cüzdan meselesini de hatırladım.

Sonrası oldukça stresliydi. Olmadığını bile bile okul çantamı, kitap dolaplarımı, gardrobumu, odanın gizli kalmış köşelerini, yataklarımızın altlarını, toka ve çorap çekmecemi ve daha bir sürü saçma yeri aradım. İnatla aramaya devam ediyordum. Çünkü kaybolmuş olma ihtimali ile yüzleşmek oldukça kötü bir fikirdi. Nerelerde olabileceğini düşünürken cumartesi akşam dersaneden dönerken Tansaş'a uğrayıp aldığım abur cubur poşetine koymuş olabileceğimi düşündüm. Oraya da baktım; ama yoktu. Hiçbir yerde yoktu işte.

Sonunda olabilecek hatta olamayacak tüm yerleri de aradığıma kanaat getirince cüzdanımı kaybettiğimi kabul etmek zorunda kaldım. Bir yerlerde düşürmüş filan olmalıydım. İçinde öğrenci kimliklerim filan vardı; ama cüzdanımda telefonumun ya da adresimin yazılı olduğu herhangi bir kağıt yoktu -cüzdanımı bulan fazla iyi niyetli şahsın cüzdanı sahibine ulaştırmak isteyebileceği ihtimali için. Evet, kabul etmeliydim. Cüzdanımı bir yerde düşürmüştüm ve bulma ihtimalim de yok denecek kadar azdı. Ve düşünmeye başladım, cüzdanıma elveda demenin nelere elveda demek anlamına geldiğini... İçine düştüğüm dehşet daha da arttı. Çünkü gerçekten de cüzdanım hem maddi hem de manevi açıdan benim için oldukça önemliydi.

- ablamın doğumgünüm için yolladığı paranın henüz harcamadığım yarısı olan, özenle sakladığım 50 liraya,
- nostalji olsun diye sakladığım şu zamana kadar sahip olduğum tüm öğrenci kimliklerime,

- bir sürü vesikalık fotoğrafa -ki fotoğraf sahiplerinden bir kısmını belki de hayatım boyunca hiç göremeyecektim,

- ablamın ingiltere'ye giderken bana bıraktığı izmir-kentkart'a

- benim için bir öğretmenden çok çok daha fazlası olan bir hocamın yazdığı 2 nota -ki bu notları yazan kadar notların içeriği de benim için çok önemliydi,

- çok sevdiğim cüzdanıma -ki satın aldığım dükkan aylar önce kapandığından aynısını alma şansım yoktu,

- ve -belki de en önemlisi- banka kartıma

elveda demek zorundaydım. Bu da oldukça kötü bir şeydi. Hele de banka kartını iptal ettirmek, sonra yenisini çıkartmakla uğraşmak filan... Babamın vereceği tepkiden de çekiniyordum açıkçası; "niye eşyanıza sahip olmuyorsunuz?" türünden bir şey gelebilirdi çünkü...

Yalnız her şeye rağmen içimde cılız olsa da bir umut ışığı vardı. O da yukarıda bahsettiğim "bir yerler" kısmına Tansaş'ın da dahil olabileceği. Mesela aldıklarımı poşete koyarken cüzdanı kasaya bırakmış ve almadan çıkmış olabilirdim ya da cüzdanımı çantaya koyarken yere düşürmüş ve farketmemiş olabilirdim... Bu da cüzdanıma geri kavuşabileceğim anlamına geliyordu. "Lütfen, lütfen, lütfen..." deyip duruyordum. Lütfen öyle olsundu.

Bu sebeple bugün okulda her anımda hafif bir kaygı vardı. Tamamen aklımdan çıkıyordu, sonra bir şey oluyor yine zihnimi kurcalıyordu. Bir yandan umut edip, bir yandan da eğer oradan da bir şey çıkmazsa ne yapacağımı düşünüyordum. Bu düşüncelerle sonunda okul bitti ve servisten biraz daha geç indim (marketin çaprazında) ve nefes alışlarımı kontrol edemeyerek markete doğru yürümeye başladım. Lütfenler devam ediyordu. Bu benim tek şansımdı.

Doğruca kasaya gittim ve kasiyere bir cüzdan bulup bulmadıklarını sordum. Ondan duyduğum "Galiba geçen gün bir tane bulmuşlardı." cümlesi kesinlikle şu ana kadar duyduğum en güzel cümlelerdendi. Sonra ismimi, yanımda kimlik getirip getirmediğimi, cüzdanın tarifini, ne zaman kaybettiğimi sordu. Bir yerlere telefon etti ve beklemeye başladım. Bir az bekledikten sonra arkamdan "bu mu?" diye bir ses duydum. Arkamı döndüğümde elinde cüzdanımla, gülümseyen bir bayan duruyordu. O an müthiş bir rahatlama ve mutluluk hissettim. Nasıl oldu da sevinçten olduğum yerde zıplamadım hayret ediyorum. Neyse, imzalamam gereken belgeleri imzaladım ve cüzdanımı aldım. Elimde olmasına inanamaz gibi baktım bir süre önce, arkasını filan çevirdim, döndürdüm birkaç kez. Daha sonra içini kontrol ettim -ki zaten bayan özel bir şey olabilir diye açmadıklarını söylemişti. Ve cüzdanın aslında ne kadar önemli bir şey olduğunu daha önce hiç farketmememe şaşırdım. Oysa cüzdan ne harika bir şeydi, onsuz olur muydu hiç?

Şu an "wallet sweet wallet" şeklinde saçma bir ruh halinde olduğumu düşünüyor olabilirsiniz. Haklısınız da. Öyleyim çünkü.

Nasılsa tek kişilik bir oyun bu...

2009-03-01T20:22:00.004+02:00

Dün hayatımın en zor konuşmalarından birini yaptım. 3 aylık sancıyı bitiren yarım saatlik bir konuşma...

Mutlu değilim belki; ama bir şekilde bu saçma oyun artık sona erdiği ve bundan sonra herkes gerçekten ne hissediyorsa öyle davranacağı için rahatım. Sancı yok!

Anlatmak istiyorum; ama yapamıyorum. Elim gitmiyor tuşlara. Evet, hazır değilim daha buna... Ama yapacağım, anlatacağım...

Hepimiz antepfıstığıyız, hepimiz Antepliyiz!

2009-03-01T19:06:00.009+02:00

Yazıda geçen kişi ve olaylar hayal ürünü olmayıp en az Seda Sayan kadar gerçektir. 2. kişi, şurada da 2. kişi olarak bahsettiğim arkadaştır.

Yer: K... Dersanesi, 3B sınıfı

Zaman: 4. ders - Coğrafya dersi

Kişiler: 2. kişi, coğrafyacı

Konu: Türkiye'nin tarım ürünleri

2. kişi: Hocam antepfıstıpı sadece Antep'te mi yetişiyor?

Coğrafyacı: Hayır canım, Şam'da filan da yetişiyor mesela.

2. kişi: Ama hocam, 'Antep' fıstığı?!..

Sınıf: asdasjhgsjahlkjlkh...

Ode To My Teachers

2009-02-27T01:14:00.012+02:00

Deep Purple hadisesi yüzünden oluşan şaşkınlığı yeni üzerimden atmıştım ki, Coğrafyacının dağıttığı ders notlarından birinin arkasında Ode To My Family'nin çevirisine rastlamamla tekrar dumurlar alemine yolculuk ettim.

Hayır, yoksa bu hocaların bize göstermedikleri bi' yüzleri filan daha var da biz mi bilmiyoruz? Cidden çok merak ediyorum.

Geç gelen edit: Başka bir kağıdın arkasından da Sting'in Desert Rose'unun çevirisi çıktı! Ve sanırım tuğçe'nin bakışıyla bunun açıklaması da, hocanın çöllerin coğrafyadaki yeriyle ilgili araştırmasının amacından sapmış olması...

Britney Spears demek, sosyal sorumluluk demek.

2009-02-24T19:19:00.009+02:00

Serviste dinlemek için benden cd hazırlamamı istediler ve ben de maksimum kişinin zevkine hitap etmesi muhtemel, karışık bir mp3 cd'si hazırladım.

Emre: sadece audio çalıyosa

Emre: napcaksın?

~ amélie: kendileri kaybederler.

Emre: sosyal sorumluluk içeren bi proje değil yani?

~ amélie: içine britney spears bile koydum, bence bu kesinlikle sosyal sorumluluk içeriyor.

Geometri dersinde Deep Purple dinlemek

2009-02-24T00:28:00.003+02:00

Geometri dersinde Deep Purple dinlemek çok güzel bir aktivite sayın seyirciler. Kendi mp4'ümle dinlemek zaten daha önceden alışık olduğum bir durumdu; lakin hocanın ders anlatırken biz lab.a girmeden önce laptopında dinlediği şarkıyı -Soldier of Fortune- açması ve dersin son dakikalarını o şarkının eşliğinde geçirmek hem alışılmamıştı hem de harikaydı.

Evet evet, biz bunu hep yapalım. Zaten laptoplar sadece ders anlatmak için icat edilmiş olamazlar değil mi? Ayrıca bu durumdan geometricinin de oldukça hoşnut olduğundan eminim.

8*

2009-02-21T22:21:00.004+02:00

* Bu bilgisayar yasağı denen şey berbat bir şey. Gerçekten.

* İnternetimin başına buyruk davranması hiç hoş değil. Canı istediğinde gidip-gelmek gibi.

* Hala daha adam gibi yazı yazmamam/yazamamam gerçekten de içler acısı.

* Artık kitap okuyamama halim sona erdi çok şükür. Eskiden olduğu gibi delicesine kitap okuyorum, muhteşem bir şey bu!

* Yukarıda bahsettiğim ruh hali bana Eylül'ü bitirtti dün itibariyle (bu cümleyi kurabilmek ne güzelmiş!). Aslında bunda başladığım kitabı yarım bırakınca suçluluk hissetmemin çok büyük etkisi var.

* Hiç ders çalışmıyorum/çalışamıyorum. İşte bu kötü.

* Arkadaşlık ilişkilerimin farkına varmadan bu hale gelmesi üzücü. Oysa benimle sorunu olan gelip adam gibi konuşsa böyle olmayacak, saçma tavırlar hiçbir şeyi çözmüyor çünkü. Ayrıca beni yok saymak için de iyi bir sebepleri olabilir tabii; ama keşke yapmasalar.

* İnsanların güvenip bana sorunlarını anlatmalarını ve bunlara çözüm bulmak için çabalamayı seviyorum. Tam da şu an olduğu gibi.

Merak ediyorum da,

2009-02-08T19:11:00.004+02:00

son günlerde canım neden hiç blog yazmak istemiyor?