Başka konularda da bu denli yetenekli olmayı dilerdim.

Çilekli - vanilyalı dondurma yerken tişörtünün üç yerine çikolata* bulaştıran, aynı zamanda yattığı çimlere sürtünerek tişörtünün sırt kısmında yeşil lekeler oluşmasına sebep olan ve tüm bunları sadece 10 dakika içinde yapan tek kişi ben miyim merak ediyorum.

*mantık hatası yok, evet çikolata. kornetlerde bulunan, külahın dibindeki çikolatalı kısmı** kastediyorum.

**mikroskobik boyutlardaki çikolatayı tişörtümün üç ayrı yerine nasıl bulaştırdım, inanın onu ben de bilmiyorum.

Sık sık kendime kızarım ben.

Şimdi dün hayatında ilk defa bi' mağazaya girdiğinde, ilk denediğin pantolonu beğeniyorsun ve o anda da alıyorsun.

Mutlu oluyorsun, kendine inanamıyorsun filan.

Sonra o hevesle bugün dersaneye giderken giyiyorsun.

Tam 1.5 saat içinde de içine s.çıyorsun.

Oluyor bu tip şeyler.

Ya...

Mücella Sen Beyinsizsin !

Bazen diyorum ben bu kendimin içne s*çiim. Rezilim ben rüsvayım. Beyinsiz yaşam formuyum. Otum, çöpüm, hatta ve hatta samanım. Böyle dengesiz manyak bi kişiliğim. Çünkü akıllanmıyorum, akıl-la-na-mıyorum.

Seviyorum insanları, böyle bi değer filan veriyorum. Hatta bazen o insanları alıp içime sokasım geliyor, canımın cânısın ulen diyorum.

Sonra da bir gecede o insan sizi siliyor; 'dokunma bana, umursamıyorum bile seni' demekten beter ediyor. Düşünün pek de umutlu olmadığınız bi denemeden 273 puan almışsınız, haftalar sonra yaprak dökümü izliyorsunuz, üstüne üstlük bir de cuma için harika planlarınız var. Yani mutluluk solucanı olmanız için fevkalade bir gece. Ama canınızın cânı bir anda işin rengini değiştiriyor. Öyle ki artık kelebekler uçmuyor, fondaki Yann Tiersen bestesi susuyor... Öyle bi ruh haline girdim işte lan. Kötüydüm, fenaydım, kimseyi sevmiyordum lan. Hele Mücella'yı hiç sevmiyordum...