"İvit Bravo" Çılgınlığı.

Yazılarımda da rastlandığı üzere "ivit bravo" şeklinde ne olduğu belli olmayan bir sözcük öbeğini sıkça kullanıyorum. İvit, evet demek oluyor. Bravo da öylesine bişi işte.

Aslında bu işin doğuşu Esra'ya kadar gidiyor. Eski sınıfımda Esra diye bir arkadaş vardı. Onun her söylediğiyle dalga geçip onu sinir etmek için erkek arkadaşlar (başta Cihat olmak üzere) adeta yarışırlardı.

Bir gün yine bu Esra'yı dellendirme seanslarının birinde Esra Cihat'a "evet bravo" diyor hafif kızgınlıkla. Cihat da bunu evirdi çevirdi "ivit bravo"ya dönüştürdü. Geçen sene sürekli bunu Esra'yı sinir etmek için kullanırdı. Bir süre sonra da alışkanlık yaptı herhangi bir şey için de kullanmaya başladı.

Ben geçen sene 'ivit bravo'yu kullanmazdım. Şimdiyse Cihat'la aynı sınıfta olmamamıza rağmen -ki bu Cihat yüzünden ağzıma takılmadığını gösteriyor- 'ivit bravo manyağı' oldum(ne manyak bir bilinçaltım var benim, aylar sonra anca işliyor bir kelime). Sürekli ivit bravo, ivit bravo diyorum. Artık evet şeklinde bir kelime yok lügatimde. Çok yayık bir kelime gibi geliyor 'evet'. İvit bravo hızlıca söylendiği ve ağızdan bir anda çıktığı için belki de...

Ben bu kadar çok kullanınca çevremdeki herkese de bulaştı bu. Herkes istemsiz bir şekilde 'ivit bravo'cu oldu. Her şeye tepkileri belli: ivit bravo. İvit bravo için bir tepki diyorum; çünkü biz zıvanadan çıktık. Olur olmaz her şeye ivit bravo diyoruz.

Televizyonda dinlediğimiz bir habere mi sinirlendik? -İvit bravo.

Arkadaşın sınavda birinci olduğunu mu öğrendik? -İvit bravo.

Edebiyatçının yan sınıfa fırça attığını mı duyduk? -İvit bravo.

İvit bravo, ivit bravo, ivit bravo...

Çok popüler oldu bu ivit bravo şeysi. Aferin bana. İvit bravo!

Mücella Sen Beyinsizsin !

Bazen diyorum ben bu kendimin içne s*çiim. Rezilim ben rüsvayım. Beyinsiz yaşam formuyum. Otum, çöpüm, hatta ve hatta samanım. Böyle dengesiz manyak bi kişiliğim. Çünkü akıllanmıyorum, akıl-la-na-mıyorum.

Seviyorum insanları, böyle bi değer filan veriyorum. Hatta bazen o insanları alıp içime sokasım geliyor, canımın cânısın ulen diyorum.

Sonra da bir gecede o insan sizi siliyor; 'dokunma bana, umursamıyorum bile seni' demekten beter ediyor. Düşünün pek de umutlu olmadığınız bi denemeden 273 puan almışsınız, haftalar sonra yaprak dökümü izliyorsunuz, üstüne üstlük bir de cuma için harika planlarınız var. Yani mutluluk solucanı olmanız için fevkalade bir gece. Ama canınızın cânı bir anda işin rengini değiştiriyor. Öyle ki artık kelebekler uçmuyor, fondaki Yann Tiersen bestesi susuyor... Öyle bi ruh haline girdim işte lan. Kötüydüm, fenaydım, kimseyi sevmiyordum lan. Hele Mücella'yı hiç sevmiyordum...